English

H ΘΕΪΚΗ ΑΡΜΟΝΙΑ, ΕΥΤΥΧΙΑ, ΑΦΘΟΝΙΑ,

ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΠΛΗΡΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΦΩΤΟΣ

 

Μας προσφέρονται τώρα μέσα από την πνευματική κατανόησητης Αρμονικής Συνειδητής Δημιουργίας και του Νόμου της Έλξης

 

αυτή η μοναδική Γνώση αποκαλύπτεται στην ανθρωπότητα μετά από 2010 χρόνια αφανούς χρήσης από έναν ελάχιστο αριθμό μυημένων στην αρχαία ελληνική πνευματική παράδοση των «Δυνάμεων του Φωτός»!

 

Αγαπητοί φίλοι,

Στην αναζήτησή μας για αληθινή ευτυχία, χαρά, αγάπη και επιτυχία στην ζωή είναι πιθανό να έχουμε στραφεί στην τέχνη της Συνειδητής Δημιουργίας και το Νόμο της Έλξης. Ιδιαίτερα εάν θεωρούμε τους εαυτούς  μας ανθρώπους με πνευματικής φύσεως ενδιαφέροντα, που πιστεύουμε ότι υπάρχει κάτι περισσότερο στον κόσμο πέρα από αυτό που αντιλαμβανόμαστε μόνο με τις πέντε αισθήσεις μας. Μάλιστα το πιο πιθανό είναι ότι επιθυμούμε  οι επιτυχίες μας πέρα από τη χαρά και ικανοποίηση που θα φέρουν στον εαυτό μας να δημιουργήσουν αρμονία και βελτίωση και στους δικούς μας ανθρώπους και στο περιβάλλον μας. Εξάλλου τι πιο ωραίο, όταν μέσα από τη δική μας αγάπη, ευτυχία και επιτυχία, μπορούν να ωφεληθούν και οι άλλοι άνθρωποι και έτσι να συμβάλλουμε όσο μπορούμε ώστε ο κόσμος να γίνει ένα καλύτερο μέρος, ακτινοβολώντας περισσότερο Φως και αγάπη.

Η συνειδητή δημιουργία αλλά και ο Νόμος της Έλξης, ιδιαίτερα μετά την έκδοση του «Μυστικού», έγιναν γνωστά και αποδεκτά από εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Αυτό είχε ένα καλό και ένα κακό. Το προφανές καλό ήταν, ότι δημιούργησε ελπίδα σε όλα αυτά τα εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο ότι η ζωή μπορεί να αντιμετωπιστεί και με διαφορετικό τρόπο, πέρα από τον καθιερωμένο τον σκληρό, ανταγωνιστικό και σε πολλές περιπτώσεις άδικο και όχι ικανοποιητικό τρόπο που έχει κυριαρχήσει. Το κακό ήταν ότι για να είναι αποτελεσματικό το «μυστικό» και να έχει μεγάλη απήχηση έπρεπε να είναι εξαιρετικά απλό σαν σύλληψη και μήνυμα. Αυτές ήταν οι επιταγές του δυτικού marketing. Έτσι το μήνυμα του «μυστικού» ήταν εξαιρετικά απλό γι’ αυτό και έγινε κατανοητό άμεσα από εκατομμύρια ανθρώπους. Η βασική του ιδέα ήταν, ότι εκεί που στρέφουμε την προσοχή μας και κατά συνέπεια εστιάζουμε την ενέργεια μας, αυτό υλοποιούμε στη ζωή μας. Τι πιο απλό από αυτό; Θέλουμε κάτι; Απλά πρέπει να στρέψουμε την προσοχή μας με θετικό τρόπο σε αυτό και θα το έχουμε. Το μεγάλο όμως πρόβλημα είναι ότι στην πράξη αυτή η απλή συνταγή δημιουργεί ένα άλυτο γρίφο! Ένα παράδοξο που δεν μπορούν να επιλύσουν αυτοί που έχουν ασχοληθεί με τη συνειδητή δημιουργία μέσω του μυστικού ή παρεμφερών επιφανειακών μεθόδων. Το παράδοξο είναι το εξής:

«για να θέλουμε κάτι στη ζωή μας σημαίνει ότι δεν το έχουμε, ότι μας λείπει. Αφού δεν το έχουμε, αναγνωρίζουμε την έλλειψη του, έχουμε δηλαδή ήδη την  επίγνωση ότι αυτό λείπει από τη ζωή μας, γι’ αυτό εξάλλου και θέλουμε να το υλοποιήσουμε. Μα αφού έχουμε γνώση αυτής της έλλειψης, σημαίνει ότι της δίνουμε προσοχή δηλαδή εστιάζουμε σε αυτήν (είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα), άρα σύμφωνα με το νόμο της έλξης, στην απλή του μορφή όπως παρουσιάστηκε από το μυστικό, θα έλξουμε περισσότερο από αυτό στο οποίο έχουμε την προσοχή μας. Μα από την άλλη μεριά εάν δεν στρέψουμε την προσοχή μας στις ελλείψεις μας, να δούμε τι πραγματικά λείπει από την ζωή μας,  πως θα ξέρουμε τι είναι αυτό που θέλουμε για να το αποκτήσουμε;»

Νοητικό αδιέξοδο πραγματικά…

Δηλαδή τη στιγμή που σκεφτόμαστε το στόχο μας, πρέπει υποχρεωτικά (ασυνείδητα) να σκεφτούμε και την έλλειψη του. Μετά προσπαθούμε να μη σκεφτόμαστε την έλλειψη που βιώνουμε, σύμφωνα με τις οδηγίες του «μυστικού». Λέμε στον εαυτό μας ότι δεν πρέπει να σκεφτούμε πχ τα λεφτά που χρειαζόμαστε και μας λείπουν, για να ανακαλύψουμε ότι μέχρι να το σκεφτούμε αυτό, ήδη το έχουμε κάνει….

Αυτή η διαδικασία συνεχίζεται συνεχώς με όλους τους επιθυμητούς στόχους που έχει κάποιος και τελικά καταντάει να είναι κάτι πολύ κουραστικό, ένα δυσβάσταχτο φορτίο.


Θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι η συνειδητή δημιουργία είναι κάτι διαφορετικό. Δεν είναι μια ξεκομμένη, απομονωμένη διαδικασία όπου έχουμε μια λίστα με στόχους τους οποίους πρέπει να υλοποιήσουμε αλλά αντίθετα είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της Συμπαντικής Αρμονίας, Αγάπης και Δημιουργίας που εξυπηρετεί πολύ περισσότερα πράγματα. Κυρίως είναι αυτό που είναι προορισμένο να δείξει στον άνθρωπο πώς να είναι ένας συνειδητός συνδημιουργός της πραγματικότητας έτσι όπως τον έχει δημιουργήσει το Σύμπαν (ο Θεός), για να εξελιχθεί πνευματικά και να είναι αρμονικός και ευτυχισμένος. Στην ουσία η συνειδητή δημιουργία είναι μια πνευματική διεργασία, μια ύψιστη πνευματική πράξη αγάπης και εκδήλωσης της Θείας Τάξης των πραγμάτων που διέπει όλη τη Συμπαντική Δημιουργία. 

Η συνειδητή δημιουργία, στην ουσία της, είναι μια πράξη βαθιά πνευματική. Είναι η πράξη-διαδικασία ΑΠΟΚΑΛΥΨΗΣ της αγάπης του Θεού στις ζωές μας στον υλικό κόσμο!

Το πρόβλημα και η δυσκολία με την αποκαλούμενη και ως τέχνη της συνειδητής δημιουργίας, είναι ότι την όλη «αναζήτηση» την κάνει η κατώτερη προσωπικότητα μας, το κατώτερο εγώ μας που ταυτίζεται μόνο με το φυσικό μας σώμα και που βρίσκεται συνειδησιακά σε κατάσταση χωριστικότητας με τον ανώτερο εαυτό μας, δηλαδή το Θεϊκό και πνευματικό μέρος της ύπαρξης μας.  

Το κατώτερο εγώ μας, αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ξεχωριστά από το Θεό. Αυτό είναι μια ψευδαισθητική κατάσταση μέσα στην συνειδητότητα μας, η οποία όμως αφού την αντιλαμβανόμαστε ως τέτοια, μας δίνει τελικά την εμπειρία της χωριστικότητας στο υλικό πεδίο.

Έτσι το κατώτερο εγώ μας, από αυτήν τη βάση της αντιλαμβανόμενης χωριστικότητας και έλλειψης, προσπαθεί να δημιουργήσει, δηλαδή να λειτουργήσει ως συνειδητός δημιουργός, μέσω των μεθόδων, τεχνικών και συστημάτων που πιστεύει ότι θα το βοηθήσουν να επιτύχει τους στόχους που χρειάζεται για να καλύψει την έλλειψη που βιώνει. 

Η βασική πεποίθηση του κατώτερου εαυτού μας, του κατώτερου εγώ, είναι ότι «πρέπει να κάνω, πρέπει να δράσω». Θεωρεί ότι η δράση του στην εξωτερική πραγματικότητα (υλικό πεδίο) είναι το κλειδί για όλα όσα θέλει. Μόνο που στην πραγματικότητα, η υποσυνείδητη αλήθεια που διέπει το εγώ μας, όταν κάνει αυτό την αναζήτηση, είναι ότι «αναζητώ για να μην βρω», όσο και εάν μας φαίνεται αυτό παράξενο ή και παράδοξο!

Το κατώτερο εγώ μας με τη συνεχή δράση δεν αποσκοπεί τόσο πολύ στο να επιτύχει τους στόχους που διατείνεται ότι επιδιώκει με τη δράση του αλλά κυρίως να επιβεβαιώσει τη θέση του ως υποτιθέμενου κουμανταδόρου της ζωής μας. Το εγώ μας διέπεται από μεγάλη ανασφάλεια και θέλει κάθε στιγμή να νιώθει ότι επιβεβαιώνεται και ότι ελέγχει τα πράγματα. Έτσι η συνεχή του δράση του δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι κατά κάποιο τρόπο ελέγχει την ζωή και τις καταστάσεις που μας συμβαίνουν. Βέβαια αυτό αποδεικνύεται στην πράξη ότι δεν είναι καθόλου έτσι, καθώς ανακαλύπτουμε ότι πολύ λίγα πράγματα μπορεί αληθινά να ελέγξει το κατώτερο εγώ μας. Επίσης όλη αυτή του η στάση και νοοτροπία έχει ακόμη μια δυσμενή συνέπεια.   

Μέσα από αυτήν την στάση και τρόπο προσέγγισης της ζωής και της πραγματικότητας, το κατώτερο εγώ μας, χωρίς να το αντιληφθούμε, μας βάζει σε σύγκρουση με την ήδη εκδηλωμένη εξωτερική μας πραγματικότητα. Θέλουμε να την αλλάξουμε γιατί δεν μας ικανοποιεί, καθώς δεν έχει υλοποιημένα αυτά που θέλουμε. Έτσι προσπαθούμε να «αναζητήσουμε» και να «δημιουργήσουμε» αυτό που επιθυμούμε να έχουμε. Προσπαθούμε συνεχώς να «κάνουμε» κάτι να συμβεί, το οποίο δεν υπάρχει εκείνη τη στιγμή στην εξωτερική μας πραγματικότητα, γι’ αυτό εξάλλου και το ψάχνουμε και το κυνηγάμε.  

Αυτή η στάση μας απέναντι στην ήδη εκδηλωμένη εξωτερική πραγματικότητα είναι βαθιά συγκρουσιακή, είτε το αντιλαμβανόμαστε αυτό συνειδητά είτε όχι.

Ως αντιστάθμισμα, προσπαθούμε να βρούμε και ν’ αποκτήσουμε καινούργια γνώση, που θα μας δώσει τη δυνατότητα ν’  αλλάξουμε την εξωτερική πραγματικότητα σύμφωνα με τα θέλω του κατώτερου εαυτού μας. «Γοητευόμαστε» από τεχνικές, πχ,  επαναπρογραμματισμού του νου μας, του υποσυνείδητου μας, κτλ, οτιδήποτε φαίνεται να μας υπόσχεται γρήγορες και μόνιμες αλλαγές στον εαυτό μας και αποτυγχάνουμε ν’ αντιληφθούμε τη ρίζα του προβλήματος και της δυστυχίας μας. 

Το μεγάλο μας πρόβλημα και ταυτόχρονα το μεγάλο μας εμπόδιο για να έχουμε αυτά που αληθινά επιζητά η ψυχή μας, είναι ο κατώτερος εαυτός μας, το κατώτερο εγώ μας. Όσο περισσότερο ψάχνουμε για καινούργια δύναμη, μέσω γνώσης και τεχνικών, τόσο περισσότερο ξεγλιστράει από την αντίληψη μας ποιό είναι το αληθινό μας πρόβλημα. Μέσα από την προσπάθεια της αναζήτησης για λύση, ο κατώτερος εαυτός μας καταφέρνει και μας ξεγελάει και ξεγλιστράει. Αποτυγχάνουμε να τον ξεσκεπάσουμε για τον αληθινό ρόλο που παίζει εναντίον μας. 

Αντίθετα η κατάσταση του ανώτερου Θεϊκού μας εαυτού είναι τελείως διαφορετική. Ο ανώτερος εαυτός μας, που όπως είπαμε είναι το Θεϊκό κομμάτι της ύπαρξης μας, το πνευματικό μας κομμάτι που γνωρίζει το ανώτερο Θεϊκό σχέδιο της ψυχής μας, δεν δημιουργεί. Δεν προσπαθεί, δεν αναζητά, δεν αγωνίζεται σκληρά, δεν συγκρούεται με την ήδη εκδηλωμένη εξωτερική πραγματικότητα. Και ξέρετε γιατί; Γιατί ο Θεός μας έχει ήδη δώσει όλα όσα θα θέλαμε να έχουμε. Ο Θεός έχει ήδη δημιουργήσει τα πάντα, από την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας.

Ο Θεός Υπάρχει στο αιώνιο παρόν, όπου τα πάντα είναι ήδη δημιουργημένα. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει τίποτα καινούργιο. Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει καινούργια Δημιουργία γιατί αυτό θα σήμαινε την ύπαρξη γραμμικού χρόνου, άρα και την πιθανότητα «ατέλειας», όπως επίσης και τη δυνατότητα «βελτίωσης» του Θεού. Αυτό όμως δεν μπορεί να είναι αληθές για το Θεό γιατί τότε θα συγκρούονταν με τη φύση της τελειότητας του Θεού. Ο Θεός είναι ήδη τέλειος, δεν μπορεί να «βελτιωθεί», Δεν μπορεί αυτό να συμβεί στο Θεϊκό επίπεδο Ύπαρξης, στο επίπεδο του απόλυτου και άρρητου Θεϊκού Όντος!


Ο Θεός από τη στιγμή που εκδηλώθηκε, εκδηλώθηκε τέλεια και πλήρως μέσα στο Θεϊκό Νου. Έτσι δημιούργησε τα πάντα τέλεια. Δεν υπάρχει κάτι που να πρέπει να δημιουργηθεί για να συμπληρώσει τη Δημιουργία. Δεν υπάρχει κάτι που να πρέπει να διορθωθεί, καθώς η Δημιουργία είναι τέλεια από την πρώτη και μοναδική στιγμή της εκδήλωσης της. Τα πάντα, μας είναι ήδη διαθέσιμα, μέσα στον άπειρο Θεϊκό-Συμπαντικό Νου και απλά περιμένουν να τα επιλέξουμε με την ελεύθερη μας βούληση για να εκδηλωθούν και στο φυσικό μας κόσμο! Ο Θεός δεν μας εξαναγκάζει να επιλέξουμε τίποτα, παρόλο που όπως είπαμε, μας έχει διαθέσει τα πάντα από την πρώτη στιγμή μέσα στον άπειρο Θεϊκό Νου. Μας τα έχει διαθέσει μέσα από αυτό που αποκαλούμε με την ανθρώπινη κατανόηση και λογική μας, ως «άπειρες δυνατότητες».

Οποιαδήποτε έλλειψη, πόνο ή ατέλεια βιώνουμε, είναι μόνο από την άποψη της αντίληψης των πραγμάτων από τον κατώτερο ανθρώπινο, εγωϊκό μας νου, δηλαδή το κατώτερο εγώ μας. Γι’ αυτό τονίστηκε παραπάνω ότι το μόνο μας αληθινό πρόβλημα και εμπόδιο, είναι το κατώτερο εγώ μας.   

Έτσι αφού δεν τίθεται θέμα καινούργιας δημιουργίας από την πλευρά του Θεού, τότε τι είναι αυτό που ονομάζουμε συνειδητή δημιουργία; Είναι η διαδικασία, όπου ο ανώτερος εαυτός μας, ευθυγραμμίζοντας μαζί του και την κατώτερη προσωπικότητας μας, τον κατώτερο υλικό εαυτό μας, ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ να εκδηλωθούν στον υλικό κόσμο, στο γήινο πεδίο, όλα αυτά τα πράγματα (που ήδη υπάρχουν δημιουργημένα στο Θεϊκό Νου) που εξυπηρετούν την ανώτερη εξελικτική μαθησιακή διαδικασία της ψυχής μας, με βάση το ανώτερο Θεϊκό σχέδιο εξέλιξης όλων της όντων. Μια μαθησιακή διαδικασία που λαμβάνει χώρα και στο γήινο υλικό σχολείο, όπου μαθητεύουν οι ψυχές μας.

Αυτό είναι το αληθινό «μυστικό» της υλοποίησης. Η υλοποίηση δεν είναι καινούργια δημιουργία αλλά είναι αποκάλυψη, είναι εξωτερική εκδήλωση! Η αποκάλυψη-εκδήλωση στον υλικό γήινο κόσμο, των υλοποιημένων αληθινών και αυθεντικών επιθυμιών της ψυχής μας. Είναι μια πράξη εκδήλωσης της άπειρης αγάπης του Θεού προς όλα τα δημιουργήματα Του, συμπεριλαμβανομένων φυσικά και ημών των ανθρώπων.

Έτσι ο ανώτερος εαυτός μας δεν υπόκειται στους περιορισμούς της κατώτερης προσωπικότητας μας. Δεν γνωρίζει την προσπάθεια, τον μόχθο και τον κόπο (εξάλλου δεν θα είχε νόημα αυτό μέσα στο Θεϊκό Νου, αφού όλα ήδη έχουν προσφερθεί απλόχερα), δεν «ψάχνει» και δεν «προσπαθεί να δημιουργήσει» κάτι που δεν υπάρχει, παρά μόνο επιτρέπει να εκδηλωθούν στον υλικό κόσμο τα Θεϊκά δώρα, που είναι ήδη χορηγημένα από την πρώτη στιγμή της Δημιουργίας. Άρα το κλειδί της επιτυχίας είναι η ευθυγράμμιση του κατώτερου εαυτού μας με τον ανώτερο Θεϊκό εαυτό μας. Τότε και μόνο τότε μπορούμε να έχουμε άκοπα και σε αφθονία, όλα όσα πραγματικά επιθυμούμε στα βάθη της καρδιάς μας.


Αυτή όμως η ανώτερη πνευματική αντίληψη και αλήθεια έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον κατώτερο εαυτό μας, που όπως είπαμε αντλεί αίσθηση εαυτού και σκοπού, μέσα από την προσπάθεια, την σύγκρουση, τον ανταγωνισμό, το μόχθο, κτλ. Και αυτό είναι αληθινά το μόνο μας πρόβλημα με αυτό που αποκαλούμε συνειδητή δημιουργία. Η λανθασμένη κατανόηση, στάση και προσκόλληση του κατώτερου εγώ μας, σε αυτήν την λάθος κατανόηση των πραγμάτων.

Το μόνο που αληθινά έχουμε να κάνουμε και αυτό είναι το αληθινό πνευματικό μας έργο στον υλικό κόσμο, είναι να φέρουμε σε ευθυγράμμιση και εναρμόνιση, τον κατώτερο εαυτό μας με τον ανώτερο Θεϊκό μας εαυτό.

Αυτό βέβαια δεν είναι μια εύκολη υπόθεση στην πράξη, καθώς ο κατώτερος εαυτός μας, λόγω της προσκόλλησης που έχει με την εξωτερική υλική πραγματικότητα, αντιδράει πολύ άσχημα σε οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής αυτής της αντίληψης του για την πραγματικότητα και την αληθινή φύση των πραγμάτων. Νιώθει μεγάλη ανασφάλεια να αφεθεί και να ευθυγραμμιστεί με τον ανώτερο εαυτό μας. Νιώθει ότι εάν αφεθεί στον ανώτερο εαυτό (του οποίου την ύπαρξη τις περισσότερες φορές αγνοεί), θα απολέσει τον έλεγχο των πραγμάτων και αυτό του δημιουργεί τρομερή ανασφάλεια. Όπως είπαμε και παραπάνω λόγω της ανασφαλούς του φύσης, θέλει να νιώθει ότι πάντοτε έχει τον έλεγχο των πραγμάτων, ακόμη και εάν αυτή η προσπάθεια για έλεγχο του προκαλεί μεγάλο πόνο και δυστυχία. Έτσι  την ευθυγράμμιση, την παράδοση και το άφεμα, τις περισσότερες φορές τα εκλαμβάνει ως ένα είδος θανάτου και αντιδράει σε αυτό αντιστεκόμενος με «νύχια και με δόντια».

Το κατώτερο εγώ μας προτιμάει να συνεχίσει να προσπαθεί και να μοχθεί για να δημιουργήσει αυτά που επιθυμεί και του λείπουν, γιατί αυτό του παρέχει αίσθηση σκοπού και αποστολής και άρα ασυνείδητα του δημιουργεί μια ψευδαίσθηση ελέγχου των πραγμάτων. Ακόμη και εάν είναι αποτυχημένο, δυστυχισμένο και καταπονημένο από αυτήν του τη στάση και επιλογή, προτιμάει ν’ αρχίσει πάλι την αναζήτηση για καινούργια γνώση, για καινούργια δύναμη, για καινούργιες τεχνικές και μεθόδους, παρά να αφεθεί στην καθοδήγηση του ανώτερου Θεϊκού εαυτού μας και ουσιαστικά να αφεθεί στην καθοδήγηση και Πρόνοια του Θεού. Όπως είπαμε και παραπάνω το υποσυνείδητο μότο του είναι «αναζητώ για να μην βρω». Αυτό πραγματικά επιδιώκει με όλη του την αναζήτηση, όσο και εάν προσπαθεί να την μασκαρέψει με μια φαινομενική σοβαρότητα και δήθεν ειλικρινές και έντονο ενδιαφέρον για αυτό που αναζητά!

Μέσα από την αναζήτηση του το κατώτερο εγώ μας απλά επιβεβαιώνει την λανθασμένη του πεποίθηση και αντίληψη περί χωριστικότητας του από το Θεό. Πιστεύει ότι είναι μόνο του στον κόσμο και άρα αυτό είναι υπεύθυνο που πρέπει τελικά να «φροντίσει» για τον εαυτό του. Πιστεύει ότι οι επιθυμίες του είναι διαφορετικές από αυτές του Θεού.

Έτσι ψάχνει για την επόμενη μέθοδο, το επόμενο βιβλίο, την καινούργια τεχνική, που θα του δώσει έστω και προσωρινά την ψευδαίσθηση ότι ακόμη ελέγχει τα πράγματα, ότι αυτό θα βρει τον τρόπο της επιτυχίας, ότι αυτό είναι που κάνει κουμάντο! Αυτό όμως, όπως γνωρίζουμε  ήδη οι περισσότεροι, μας εγκλωβίζει σ’ ένα φαύλο κύκλο πόνου, δυστυχίας, μόχθου και ατέρμονης προσπάθειας.

Δυστυχώς για πολλούς ανθρώπους από εμάς, αυτή η «άκαρπη» αναζήτηση και ο εγκλωβισμός σε αυτόν το φαύλο κύκλο, μπορεί να πάρει πολλά χρόνια ή ακόμη και όλη μας τη ζωή και ποτέ να μην ξεφύγουμε από τα δεσμά της δυστυχίας του κατώτερου εαυτού μας.

Αλλά θα θέλαμε να επαναλάβουμε για άλλη μια φορά αυτό που αναφέρθηκε παραπάνω, ότι το μόνο πραγματικό εμπόδιο για να έχουμε αυτά που αληθινά επιθυμούμε και είναι Θεϊκά προορισμένα για εμάς και άρα δικαιωματικά δικά μας, είναι το κατώτερο εγώ μας και η αντίληψη του και αίσθηση της χωριστικότητας του από το Θεό. Το εγώ μας σε αυτήν του την ψευδαίσθηση της χωριστικότητας είναι σε κατάσταση αντίστασης με την ανώτερη Θεϊκή τάξη των πραγμάτων, όπως και σε κατάσταση άρνησης της ευθυγράμμισης του με τον ανώτερο εαυτό μας.

Και εδώ ακριβώς έρχεται η μεγάλη βοήθεια και εξειδίκευση του Συστήματος Μορφογένεσις, καθώς αυτό επί της ουσίας δεν αποτελεί απλά ένα σύστημα συνειδητής δημιουργίας και κατασκευής πραγματικότητας αλλά αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης  πνευματικής διδασκαλίας.

Το Σύστημα Μορφογένεσις, αποτελεί αυτοδύναμο τμήμα μιας αρχαίας Ελληνικής εσωτερικής (πνευματικής) παράδοσης που ονομάζεται «Δυνάμεις του Φωτός» (βλέπε αρχική σελίδα / Εμείς /Οι Στόχοι μας).

Το μεγάλο πλεονέκτημα και διαφοροποίηση του Συστήματος Μορφογένεσις, είναι ότι μέσα από την ολοκληρωμένη πνευματική  διδασκαλία, μας δίνετε η δυνατότητα ν’ αντιλαμβανόμαστε και να γνωρίζουμε απόλυτα την δυσαρμονική λειτουργία του κατώτερου εαυτού μας και να γνωρίζουμε πώς να τη χειριστούμε.

Αυτό είναι κάτι στο οποίο υπολείπονται οι υπόλοιπες μέθοδοι και τεχνικές καθώς αυτές δεν στηρίζονται σε μια ευρύτερη πνευματική κατανόηση αλλά είναι περισσότερο προσανατολισμένες στο θέμα της τεχνικής. Κυρίως αυτές εστιάζονται στο να ικανοποιήσουν τις ανασφάλειες του κατώτερου εγώ γιατί ξέρουν ότι σε αυτό πρέπει να απευθυνθούν, αυτό πρέπει να «γαργαλίσουν» για να επιτύχουν μια γρήγορη πώληση του προϊόντος τους. Γνωρίζουν ότι το μόνο που έχουν να κάνουν είναι να προσφέρουν υψηλές προσδοκίες για σίγουρη, γρήγορη και μόνιμη επιτυχία μέσα από τη μέθοδο τους. Οι περισσότερες από αυτές, την εμπορική τους επιτυχία, την στηρίζουν στην μαεστρική (marketing) εκμετάλλευση των αδυναμιών, δυσλειτουργιών και παθογενειών του κατώτερου εγώ μας. Δηλαδή τονίζουν αρχικά όλες τις αδυναμίες και ανασφάλειες του κατώτερου εγώ και στη συνέχεια υπόσχονται  όπως είπαμε μια γρήγορη, θεαματική και μόνιμη αλλαγή. Ότι ακριβώς θέλει ν’ ακούσει το κατώτερο εγώ μας. Μόνο που πολύ σύντομα ο άνθρωπος ανακαλύπτει ότι συνεχίζει να είναι δυστυχισμένος (ακόμη και εάν επιτύχει το στόχο που είχε θέσει), συνεχίζει να νιώθει μέσα του ένα αφόρητο υπαρξιακό κενό.

Προσπαθεί πάλι να γεμίσει αυτό το κενό, με τις μεθόδους και τις τεχνικές αλλά τώρα του γίνεται ολοένα και δυσκολότερο να ξεγελάσει τον εαυτό του έστω και προσωρινά.

Δυστυχώς δεν μπορεί να γίνει κατανοητό, ότι δεν μπορεί να λύσει το πρόβλημα αυτός που είναι ο ίδιος το πρόβλημα, δηλαδή το κατώτερο εγώ, που διεξάγει και όλη την αναζήτηση για γνώση και δύναμη!

Επίσης δεν είναι τυχαίο ότι η μεγάλη πλειοψηφία αυτών των μεθόδων προέρχεται από το «δυτικό κόσμο» και κυρίως από τις ΗΠΑ, όπου το marketing είναι εξαιρετικά ανεπτυγμένο και κυρίαρχο. Τι είναι όμως το marketing στην ουσία; Είναι η «επιστήμη» της παρακολούθησης και καταγραφής των μοτίβων αγοραστικής συμπεριφοράς του κατώτερου εγώ μας και η πειθαρχημένη, συνειδητή και συστηματική (επιστημονική) εκμετάλλευση τους. Το δυτικό marketing, μέσα από την επιστημονική παρατήρηση της καταναλωτικής συμπεριφοράς των ανθρώπων, γνωρίζει πολύ καλά τη νεύρωση και ανασφάλεια του κατώτερου εγώ μας, την οποία στη συνέχεια τεχνητά καλλιεργεί ακόμη περισσότερο και στο τέλος έρχεται να προσφέρει την υποτιθέμενη «λύση» στο πρόβλημα, μέσα από τα προϊόντα που προσφέρει. Συνήθως αυτή η «λύση» είναι βραχύβια, προσφέρει μια προσωρινή ανακούφιση. Το κατώτερο εγώ προσωρινά νιώθει ότι με το καινούργιο προϊόν, με την καινούργια τεχνική, απέκτησε επιτέλους την δύναμη που νόμιζε ότι του έλειπε για να τα καταφέρει στη ζωή, για να ανακαλύψει αργότερα ότι πάλι χρειάζεται κάτι καινούργιο, μια καινούργια πιο δυνατή τεχνική. Γι’ αυτό εξάλλου στο δυτικό κόσμο, ο τομέας της «προσωπικής αυτοβελτίωσης» έχει εξελιχθεί σε μια τρομερή βιομηχανία και αγορά με τζίρους δισεκατομμυρίων δολαρίων και ευρώ. Εάν η λύση ήταν μόνιμη και σίγουρη, στον τομέα της προσωπικής αυτοβλετίωσης, όπως υποστηρίζουν όλα τα προϊόντα-λύσεις που προσφέρονται από το δυτικό marketing, ποιός ο λόγος για ολοένα και καινούργια προϊόντα; Ποιος ο λόγος για καινούργια βιβλία, καινούργια σεμινάρια, καινούργιες τεχνικές; Θα ήταν όλοι ικανοποιημένοι με αυτήν τη «μοναδική» λύση, που υποσχόταν αρχικά η μέθοδος και η τεχνική. Αυτό όμως όλοι ξέρουμε ότι στην πράξη δεν συμβαίνει γιατί πολύ απλά το πρόβλημα είναι το ίδιο το εγώ που κάνει την αναζήτηση, του εγώ που όπως είπαμε, αναζητεί με σκοπό (υποσυνείδητα) να μην βρει. Το δυτικό marketing ξέρει ότι ο πελάτης του είναι το κατώτερο εγώ, το εγώ της αναζήτησης και ανασφάλειας. Γνωρίζουν ότι πρέπει συνέχεια να ικανοποιούν αυτή του την ακόρεστη, λόγω ανασφάλειας, επιθυμία για κάτι καινούργιο. Την επιθυμία του για ατέρμονη αναζήτηση. Έτσι το μόνο που έχει να κάνει το δυτικό marketing, είναι να του προσφέρει συνεχώς καινούργιες «λύσεις», καινούργια προϊόντα, καινούργιες τεχνικές, καινούργιες υποσχέσεις, με το αντίστοιχο φυσικά περιτύλιγμα της «σίγουρης λύσης» . Ότι δηλαδή, αυτό το προϊόν, αυτή τη φορά, θα είναι η λύση. Ότι θα είναι τώρα η μοναδική λύση, η μαγική, αυτή που πάντοτε έψαχνε. Το εγώ είναι απόλυτα ικανοποιημένο με αυτήν την καλλιεργημένη ψευδαίσθηση, γι’ αυτό και συμμετέχει πρόθυμα σε όλο αυτό το παιχνίδι, σε όλη αυτήν τη ψευδαίσθηση. Αντίθετα σιχαίνεται και αποστρέφεται αυτούς που θα επιχειρήσουν να του καταρρίψουν την φούσκα-ψευδαίσθηση-φαντασίωση. Αλλά δυστυχώς και κανένας να μην το κάνει, η ψευδαίσθηση τελικά θα καταρριφθεί και μάλιστα με σκληρό και οδυνηρό τρόπο, από την ίδια την πραγματικότητα. Τότε όμως το εγώ υποφέρει και πονάει και συσκοτίζεται ακόμη περισσότερο. Γι’ αυτό και η μόνη αληθινή και ασφαλής προσέγγιση είναι η πνευματική κατανόηση και ανάπτυξη του ανθρώπου στην αληθινή πνευματική του φύση, καθώς και η συνεπακόλουθη μείωση της ισχύς του κατώτερου εγώ. Δηλαδή η λύση δεν είναι η ψευδαίσθηση της «ενδυνάμωσης» του κατώτερου εγώ μας, όπως επιχειρεί το δυτικό marketing αλλά η αποδυνάμωση του προς όφελος της αφύπνισης του αληθινού μας πνευματικού εαυτού.

Και όταν λέμε αποδυνάμωση του εγώ μας, εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ένα πράγμα για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις. Το πρόβλημα με το κατώτερο εγώ μας δεν είναι η ύπαρξη του αυτή καθ’ αυτή αλλά η ανεξέλεγκτη και παθογενής προσκόλληση στην οποία μας οδηγεί. Το κατώτερο εγώ μας «καταφέρνει» και μας κάνει να ταυτιστούμε μαζί του δηλαδή πιστεύουμε ότι ο αληθινός μας εαυτός και η αληθινή μας φύση είναι αυτό και μόνο αυτό και έτσι προσκολλούμαστε με ότι αυτό επιθυμεί. Ταυτιζόμαστε (προσκόλληση) ασυνείδητα με τις αρνητικές του πεποιθήσεις, τις δυσαρμονικές του σκέψεις και συναισθήματα  και όλη την περιοριστική του αντίληψη για τη ζωή. Μας υποχρεώνει σε ταύτιση με μια αίσθηση εαυτού πολύ μικρή, περιορισμένη και τελικά δυστυχισμένη. Σκοπός μας είναι και εν τέλη αυτό είναι και ένα από τα μεγάλα μυστικά και δεξιότητες της συνειδητής δημιουργίας, να μπορούμε να ταυτιζόμαστε κατά βούληση, συνειδητά και ελεύθερα με ότι θέλουμε εμείς, με ότι μας εξυπηρετεί σαν ανώτερες πνευματικές οντότητες που υπάρχουμε και στο γήινο πεδίο. Το «συνειδητός δημιουργός» σε αυτό ακριβώς έγκειται. Στο να μπορούμε να διαχειριστούμε συνειδητά την προσοχή μας και την εστίαση της και όχι να μας τραβάει και σύρει το κατώτερο εγώ μας, όπου αυτό ανεξέλεγκτα επιθυμεί. Και αυτό είναι και η αληθινή ένδειξη της πνευματικής μας εξέλιξης. Όταν θα μπορούμε να μην υποκύπτουμε αδιάκριτα στα κελεύσματα του κατώτερου εγώ μας αλλά θα μπορούμε εμείς συνειδητά να κατευθύνουμε την προσοχή μας, τότε θα γνωρίζουμε ότι είμαστε στο σωστό δρόμο της πνευματικής μας εξέλιξης.

Στο Σύστημα Μορφογένεσις, επειδή όπως είπαμε η προσέγγιση μας είναι συνολικά πνευματική και απώτερος σκοπός αυτής της πνευματικής διδασκαλίας είναι η πνευματική ολοκλήρωση του ανθρώπου ως μονάδα αλλά και όλης της ανθρώπινης συλλογικής συνειδητότητας, τοποθετούμε το κατώτερο εγώ μας μέσα στο πλαίσιο αυτής της εξελικτικής πνευματικής διεργασίας.

Έτσι κατανοούμε ότι παρόλο που η λειτουργία του είναι δυσαρμονική, εντούτοις η προσέγγιση του πρέπει να γίνει με μεγάλη επιδεξιότητα λόγω της βίαιης αντίδρασης του και απροθυμίας του να ευθυγραμμιστεί με τον ανώτερο εαυτό μας και να εγκαταλείψει τον έλεγχο και την κυριαρχία που είχε επάνω μας μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ποτέ η απευθείας σύγκρουση με το κατώτερο εγώ δεν φέρνει καλά αποτελέσματα. Πρέπει να αναγνωρισθεί ο τρόπος λειτουργίας του, ακόμη και εάν αυτός δεν μας αρέσει και στη συνέχεια αρμονικά να τον ενσωματώσουμε στην διαδικασία της πνευματικής μας εξέλιξης. Και αυτό κάνουμε.

Δεν αρνούμαστε στο κατώτερο εγώ μας την «επιθυμία» του για υλοποίηση στόχων, έστω και εάν αυτή γίνεται στη βάση της έλλειψης και του πόνου. Αντίθετα την ενσωματώνουμε σε μια ανώτερη διεργασία όπου αντιλαμβανόμαστε ότι στην πραγματικότητα όλες οι επιθυμίες που στοχεύουμε προς υλοποίηση, είναι στην ουσία «πνευματικοί οδοδείκτες» που μας δείχνουν προς τα που πρέπει να κινηθούμε για να εκπληρώσουμε το ταξίδι της ψυχής μας, βοηθώντας την να βιώσει την πνευματική ολοκλήρωση.

Έτσι είναι σαν να έχουμε μ’ ένα σμπάρο δυο τρυγόνια. Και το κατώτερο εγώ μας ησυχάζουμε και δεν το βάζουμε σε κατάσταση αντίδρασης και αντίστασης αλλά ταυτόχρονα και πιο ουσιαστικά προωθούμε την πνευματική μας εξέλιξη.

Αυτή η προσέγγιση γίνεται μεθοδικά και επιστημονικά. Το σύστημα Μορφογένεσις είναι επιστημονικά δομημένο, σαφές, κατανοητό, ασφαλές και εύκολο στη χρήση του. Προσφέρει μια σύντομη αλλά απόλυτα περιεκτική, θεωρητική και πρακτική εκπαίδευση, σε όλα τα απαραίτητα επίπεδα (ενεργειακό, διανοητικό, ψυχολογικό, ψυχικό και πνευματικό), μέσω της οποίας γινόμαστε απόλυτα ικανοί να προκαλούμε  συνειδητά καθοριστικές θετικές αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της ζωής μας (εσωτερικά και εξωτερικά) και έτσι να εξελισσόμαστε πνευματικά.

Ικανοποιούμε και υλοποιούμε όλες τις αληθινές επιθυμίες του αυθεντικού μας εαυτού. Αυτές τις επιθυμίες που κάνουν την καρδιά μας να «πετάει», αυτές τις επιθυμίες που κάνουν την ζωή μας να είναι μια όμορφη πνευματική περιπέτεια, ένα υπέροχο ταξίδι της ψυχής στο γήινο πεδίο. Αυτό γίνεται με το να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας, στο να μάθει ν’ «ακούει» τις αληθινές επιθυμίες της καρδιάς μας και να αγνοεί τις επίπλαστες (αυτές που καλλιεργεί όπως είπαμε το δυτικό marketing) και ψεύτικες επιθυμίες που προσπαθεί να μας επιβάλλει το κάθε πολιτιστικό και κοινωνικό σύστημα μέσα στο οποίο λειτουργούμε (το επονομαζόμενο και ως «μάτριξ»).

Αυτή η εκπαίδευση του Συστήματος Μορφογένεσις, η μετουσίωση και αφύπνιση στην αλήθεια του ανώτερου πνευματικού μας εαυτού, γίνεται σε τρία στάδια εξέλιξης και πνευματικής ωριμότητας θα λέγαμε, μέσα από τα οποία περνάει ο εκπαιδευόμενος. Αυτά τα τρία στάδια εξέλιξης στην ουσία σηματοδοτούν και όλο μας το πνευματικό ταξίδι,  γιατί η πνευματική μας εξέλιξη είναι άρρηκτα συνυφασμένη με την ικανότητα μας να λειτουργούμε ως συνειδητοί συνδημιουργοί. Ο κάθε πνευματικός άνθρωπος, με τις υλοποιήσεις του στην εξωτερική πραγματικότητα, «πραγματώνεται» και δείχνει-αποδεικνύει στον εαυτό του την πνευματική του κατανόηση. Με τις υλοποιήσεις του στην ουσία ο πνευματικός άνθρωπος «εξωτερικεύει» τις εσωτερικές του αλήθειες. Βλέπει ποια είναι η αλήθεια του εσωτερικά και όχι ποιά νομίζει ότι είναι (το εγώ μας μπορεί να μας παίζει πολλά παιχνίδια πάνω σε αυτό). Η εξωτερική πραγματικότητα, γίνεται ο αμείλικτος καθρέφτης της εσωτερικής μας ειλικρίνειας!

 

Το πρώτο στάδιο εξέλιξης

Το πρώτο επίπεδο αφορά τους εκπαιδευόμενους που είναι «αγκιστρωμένοι» κυρίως στους περιορισμούς της εξωτερικής πραγματικότητας, όπως τους έχει επιβάλει η κατώτερη εγωϊκή ενέργεια. Σε αυτό το στάδιο ο εκπαιδευόμενος, υπό την επιρροή του κατώτερου εγώ του, πιστεύει ακόμη, ότι η εξωτερική πραγματικότητα είναι «αντικειμενική» και  βρίσκεται έξω από τον έλεγχο του, ότι δηλαδή του συμβαίνει, χωρίς να μπορεί αυτός να την επηρεάσει σημαντικά.

Σε επίπεδο πνευματικής κατάστασης, συνήθως σε αυτήν τη φάση υπάρχει η «υποσυνείδητη» πίστη, σ’ ένα Θεό εξωτερικό, ένα Θεό παντοδύναμο μεν, που όμως δεν γνωρίζουμε εάν μπορούμε να τον «ενοχλούμε» με αιτήματα και απαιτήσεις. Δεν γνωρίζουμε εάν ακούει ή εάν απαντάει στις προσευχές και τις εκκλήσεις μας. Γενικά υπάρχει η υποσυνείδητη πίστη σ’ ένα Θεό απόμακρο και χωριστό από εμάς, από τον οποίο δεν έχουμε και πολλά να ωφεληθούμε προσωπικά, για να μην πούμε ότι μπορεί και να τον φοβόμαστε. Υπάρχει και η περίπτωση λόγω ακριβώς αυτής της πίστης να υπάρχει και ασυνείδητος φόβος και θυμός εναντίον του Θεού, για το λόγο ότι πιστεύουμε ότι μας έχει εγκαταλείψει.

Σε αυτήν την κατάσταση το κατώτερο εγώ μας πιστεύει ότι εμείς και ο Θεός έχουμε διαφορετικές επιθυμίες. Το κατώτερο εγώ δεν πιστεύει ότι ο Θεός έχει «καλές επιθυμίες» για εμάς και άρα πιστεύει ότι είναι αυτό το ίδιο που είναι υπεύθυνο και  πρέπει να φροντίσει να έχει και να υλοποιεί τις σωστές και ενδεδειγμένες επιθυμίες για εμάς, αυτές που νομίζει ότι θα μας φέρουν την ευτυχία. Έτσι η ρήση προς το Θεό, το «Γενηθήτω το θέλημα Σου», ακούγεται απειλητικά στα αυτιά του εγώ. Πώς ν’ αφήσει τις επιθυμίες του στα χέρια του Θεού, όταν δεν πιστεύει ότι ο Θεός έχει καλές επιθυμίες για εμάς; Πως να δεχτεί το θέλημα του Θεού, όταν είναι πεπεισμένο ότι το θέλημα του Θεού είναι κάτι κατώτερο (γιατί αλλιώς ίσως είναι «αμαρτωλό») και σαφώς μη ικανοποιητικό για την ευτυχία μας; Πώς ν’ ακολουθήσει αυτό το θέλημα, όταν κάτω από λανθασμένες θρησκευτικές και πνευματικές πεποιθήσεις, ιδέες και αντιλήψεις, το έχει ταυτίσει σε πολλές περιπτώσεις με τη θυσία, τη στέρηση και τον πόνο; Αυτό όμως είναι το μεγαλύτερο ψέμα και η υπέρτατη πλάνη από την οποία υποφέρει το κατώτερο εγώ μας. 

Η ύπαρξη των επιθυμιών μας, από μόνη της, είναι η απόδειξη της αγάπης του Θεού για εμάς. Τις αληθινές και αυθεντικές μας επιθυμίες, αυτές που μας οδηγούν σίγουρα στην ευτυχία, αρμονία και εσωτερική γαλήνη, μας τις έχει εμπνεύσει ο Θεός. Είναι η «Παρουσία» του Θεού μέσα μας που μας παρακινεί να έχουμε όλες τις μεγάλες και λαμπρές επιθυμίες για τον εαυτό μας και τις ζωές μας. Ο Θεός και γενικότερα η Δημιουργία, δεν κερδίζουν τίποτα, με το να διάγουμε ζωές φτώχειας, μιζέριας και πόνου. Ο Θεός θέλει οι ζωές μας να καθρεφτίζουν το μεγαλείο και τη δόξα Του γιατί αυτός είναι ο Δημιουργός μας. Όπως ένας γονιός θέλει τα καλύτερα πράγματα για τα παιδιά του, όπως θέλει αυτά να επιτύχουν σπουδαία πράγματα στις ζωές τους, γιατί η επιτυχία τους δοξάζει και το γονιό, έτσι και ο Θεός θέλει οι ζωές μας να αποκαλύπτουν την αληθινή Του φύση, τη φύση της αγάπης, της αφθονίας, της ευημερίας, της καλοσύνης και αγαθότητας Του. Το γενηθήτω το θέλημα Σου, δεν αφορά τις επιθυμίες μας και το είδος αυτών των επιθυμιών. Αυτές είναι δεδομένο ότι είναι καλές και Θεϊκές (όταν είναι αυθεντικές και γνήσιες και όχι επίπλαστες κάτω από την τοξική επιρροή της κοινωνίας και του marketing), αφού όπως είπαμε μέσω των επιθυμιών αποκαλύπτεται ο Θεός μέσα μας και μας γνωστοποιεί την παρουσία Του. Η επίκληση μας προς το Θεό, μέσω του «γενηθήτω το θέλημα Σου», αφορά τον τρόπο και τον χρόνο υλοποίησης τους. Με την συγκεκριμένη επίκληση, εγκαταλείπουμε και παραδίδουμε στη Σοφία του Θεού τον άριστο τρόπο και χρόνο υλοποίησης των επιθυμιών μας. Εμπιστευόμαστε απόλυτα τη Σοφία Του, ότι Αυτός ξέρει ποιός είναι ο καλύτερος τρόπος και χρόνος ώστε να μας έρθουν υλοποιημένες οι επιθυμίες μας στον υλικό κόσμο. Δεν τίθεται ποτέ εν αμφιβόλω, η υλοποίηση των επιθυμιών αυτών κάθε αυτών, γιατί όπως είπαμε αυτές είναι Θεϊκές και ο Θεός επιθυμεί περισσότερο από εμάς την υλοποίηση τους. Το μόνο που ζητάμε είναι αυτές να συμβούν με τον άριστο τρόπο, τον πιο αρμονικό και στον κατάλληλο χρόνο, ώστε η υλοποίηση αυτών των επιθυμιών να μας ωφελήσει αληθινά. Ξέρουμε ότι ο τρόπος του Θεού θα εξυπηρετήσει απόλυτα την ανώτερη πνευματική σκοπιμότητα των επιθυμιών, που είναι από τη μια να προάγουν την πνευματική μας εξέλιξη και κατανόηση αλλά και από την άλλη να έχουμε ευτυχείς και πλήρεις ζωές και στο υλικό γήινο πεδίο! Το να αφήσουμε την ευθύνη υλοποίησης των επιθυμιών μας στο Θεό, είναι κάτι πολύ ανακουφιστικό. Παύουμε να κουβαλάμε το φορτίο και την αγωνία για την υλοποίηση τους. Με αυτόν τον τρόπο γινόμαστε πάλι σαν ανέμελα παιδιά, που απολαμβάνουν εκστατικά το παιχνίδι τους, ενώ ξέρουν (δεν χρειάζεται καν να το σκεφτούν) πως οι γονείς τους έχουν φροντίσει για όλα όσα έχουν ανάγκη και χρειάζονται.  

Δυστυχώς όμως για το κατώτερο εγώ μας τα πράγματα είναι διαφορετικά. Όλη αυτή, η λανθασμένη μεν αλλά υπαρκτή δε, πίστη του εγώ μας, σ’ ένα Θεό χωριστό από εμάς, που δεν ενδιαφέρεται για τις επιθυμίες μας, μας κάνει να νιώθουμε τελείως μόνοι και αβοήθητοι. Με αποτέλεσμα χωρίς να το καταλαβαίνουμε να μειώνουμε κατά πολύ το εσωτερικό μας Φως και κατά συνέπεια τη δύναμη και δυνατότητα μας να επιτρέπουμε συνειδητά να εκδηλώσουμε στην υλική μας εξωτερική πραγματικότητα αυτά που αληθινά επιθυμούμε.


Σε αυτή τη φάση της εξέλιξης μας, όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, το πάνω χέρι, το έχει ακόμη η κατώτερη μας προσωπικότητα. Η αντίληψη μας για την πραγματικότητα, σχεδόν απόλυτα ταυτίζεται με αυτήν του κατώτερου εγώ μας. Όπως γίνεται αντιληπτό, βιώνουμε έντονα την εμπειρία της χωριστικότητας-φόβου, από την οποία υποφέρει το κατώτερο εγώ μας και αυτό έχει μια δυσμενή συνέπεια στην υλοποίηση των επιθυμιών μας. Θεωρούμε ασυνείδητα, ότι η υλοποίηση των επιθυμιών μας, βρίσκεται έξω από τον προσωπικό μας έλεγχο. Νιώθουμε ότι η πηγή της ικανοποίησης και υλοποίησης τους είναι στον εξωτερικό κόσμο, τον οποίο θεωρούμε ότι δεν μπορούμε να τον ελέγξουμε άμεσα και αποτελεσματικά, τουλάχιστον στο βαθμό που θα επιθυμούσαμε. Θεωρούμε ότι κάποιοι άλλοι άνθρωποι της εξωτερικής πραγματικότητας μας, έχουν τη δύναμη είτε να μας προσφέρουν είτε να μας στερήσουν την υλοποίηση των επιθυμιών μας.

Αυτή η αντίληψη όπως είπαμε, μας εξωθεί στο να έχουμε μια στάση συγκρουσιακή και αντίστασης με την εξωτερική μας πραγματικότητα. Αυτή η ασυνείδητη στάση και κοσμοαντίληψη μας, δυσχεραίνει πάρα πολύ αυτό που κατανοεί το κατώτερο εγώ μας ως συνειδητή δημιουργία. Γι’ αυτό το κατώτερο εγώ μας σαν λύση επιζητεί τη συνεχή αναζήτηση καινούργιων τεχνικών και μεθόδων. Θεωρεί ότι πρέπει να βρει «ανώτερες» τεχνικές, που θα το κάνουν πιο δυνατό και ικανό έτσι ώστε να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό και τη σύγκρουση της εξωτερικής πραγματικότητας που θεωρεί ότι επικρατεί στον έξω κόσμο και πρέπει αναπόφευκτα να αντιμετωπίσει.

Όλη αυτή η φοβική και συγκρουσιακή κοσμοαντίληψη για την εξωτερική πραγματικότητα, έχει τη ρίζα της στην ψευδαίσθηση της χωριστικότητας και του φόβου, από την οποία υποφέρει ανελέητα η κατώτερη μας προσωπικότητα, το κατώτερο μας εγώ.

Και όσο πιο αδύναμο και απειλούμενο νιώθει το κατώτερο εγώ μας, τόσο μεγαλώνει η ανασφάλεια και η αγωνία του και τόσο περισσότερο θ’ αναζητεί μετά μανίας καινούργιες πιο ισχυρές και υποτιθέμενα πιο αποτελεσματικές μεθόδους και τεχνικές.

Σε αυτήν τη φάση της πνευματικής του ανάπτυξης, ο εκπαιδευόμενος, επειδή το πάνω χέρι το έχει ακόμη η κατώτερη προσωπικότητα του, πιστεύει πολύ στους «στόχους» και την αξία υποστήριξης τους. Ότι δηλαδή πρέπει να θέτει στόχους, να είναι ξεκάθαρος ως προς αυτούς, να εστιάζεται θετικά σε αυτούς και γενικότερα να επιδιώκει την υλοποίηση τους με «μαγικούς» ή μη τρόπους. Όταν λέμε μαγικούς, εννοούμε τους ενεργειακούς (αόρατους) τρόπους πρόκλησης αλλαγών στην υλική πραγματικότητα. Ότι δηλαδή είναι στην ουσία όλες οι μέθοδοι και τεχνικές κατασκευής πραγματικότητας.

Όλη όμως αυτή τη διαδικασία της στοχοθεσίας αλλά και της προσπάθειας υλοποίησης των στόχων, ανεξαρτήτου μεθόδου που χρησιμοποιείται, εάν την δούμε από μια ανώτερη πνευματική σκοπιά, αποκαλύπτει μια μεγάλη αδυναμία, που στην πράξη είναι η βασική αδυναμία του κατώτερου εγώ μας.

Στην ουσία μέσα από την στοχοθεσία και τον ορισμό των στόχων, το κατώτερο εγώ μας, προσπαθεί ν’ ανακοινώσει στο Θεό (Σύμπαν), τις επιθυμίες μας. Η κατώτερη προσωπικότητα μας προσπαθεί να πει στο Θεό, τι θέλουμε να κάνει αυτός για εμάς. Προσπαθούμε να τον κάνουμε «συνεργό» μας και να Του δώσουμε κατά κάποιο τρόπο οδηγίες στο πως πρέπει να εξελιχθούν τα πράγματα. Έτσι όπως φυσικά αντιλαμβανόμαστε εμείς τις καταστάσεις, με βάση την πολύ περιορισμένη κατανόηση των πραγμάτων και της πραγματικότητας από την οπτική της προσωπικότητας μας.

Όπως είπαμε και παραπάνω, σε αυτήν τη φάση της ανάπτυξης μας, το κατώτερο εγώ μας, δεν πιστεύει ότι ο Θεός επιθυμεί να μας δώσει αυτά που εμείς αληθινά θέλουμε, έτσι το «γενηθήτω το θέλημα Σου» του είναι πρακτικά κάτι άχρηστο, αν όχι και επικίνδυνο. Σε βαθύτερο επίπεδο, το κατώτερο εγώ μας δεν επιθυμεί να λάβει ξεκούραστα και ανέμελα από το Θεό. Υποσυνείδητα αντιστέκεται σε αυτό γιατί αυτό θα κλόνιζε την αντίληψη της ορθότητας του περί χωριστικότητας με το Θεό και την πίστη του στην ύπαρξη ενός Θεού «αδιάφορου» για εμάς ή ακόμη και σκληρού, τιμωρού ή και εκδικητικού. Το εγώ έχει στηρίξει την ύπαρξη του στην αντίληψη ενός Θεού απόμακρου που δεν ενδιαφέρεται για εμάς, άρα είναι το ίδιο το εγώ αυτό που πρέπει να φροντίσει για αυτά που επιθυμούμε να έχουμε στη ζωή. Με αυτόν τον τρόπο το εγώ επιβάλλει την παρουσία του κυρίαρχα εντός του νου μας και μας πείθει για την χρησιμότητα του! Έχει στην ουσία αναλάβει το ρόλο να υποκαταστήσει τον «αδιάφορο» Θεό και να μας προσφέρει όλα αυτά που μας «αρνείται ο σκληρός Θεός». 

Έχοντας έτσι δικαιολογήσει την αναγκαιότητα της ύπαρξης του και το κυρίαρχο ρόλο του στις ζωές μας, το κατώτερο εγώ μας επιβάλει τον τρόπο δράσης του. Ένα τρόπο όμως δυσαρμονικό με το σύνολο της Δημιουργίας που μας φέρνει περισσότερο πόνο και δυστυχία.

Είναι συνεχώς προσκολλημένο στο τι θέλει να αποκομίσει από τη ζωή, στο τι θα πάρει από τη ζωή. Απαιτεί συνεχώς και θυμώνει όταν δεν παίρνει αυτό που πιστεύει ότι επιθυμεί και πρέπει να πάρει από αυτήν. Μόνο που αυτή η σχεδόν εμμονική απαίτηση του να πάρουμε από τη ζωή αυτό που πιστεύουμε ότι θέλουμε, αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο μέσα μας. Αποκαλύπτει μια βαθιά εδραιωμένη πίστη του εγώ μας αλλά και δική μας αφού ταυτιζόμαστε με το εγώ μας, στην έλλειψη. Ότι δηλαδή δεν έχουμε αρκετά και μάλλον ούτε θα έχουμε και γι’ αυτό δεν είμαστε ποτέ ικανοποιημένοι με τη ζωή μας. Πώς να είμαστε άλλωστε όταν πιστεύουμε ότι δεν έχουμε πάρει αρκετά από τη ζωή και είμαστε σε συνεχή έλλειψη; Μόνο που αυτή η στάση του κατώτερου εγώ μας, γίνεται μια υποσυνείδητη πεποίθηση που προβάλλεται ασυνείδητα συνεχώς προς την εξωτερική μας πραγματικότητα και φυσικά η υλική εξωτερική πραγματικότητα επιβεβαιώνει συνεχώς αυτή μας την πεποίθηση, αυτή μας τη σκέψη και νοοτροπία. Έτσι όσα και να πάρουμε από τη ζωή ποτέ δεν είναι αρκετά για το κατώτερο εγώ μας.

Δυστυχώς η εξωτερική μας πραγματικότητα, που στη φύση της είναι ουδέτερη, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να αντικατοπτρίσει τη βασική μας πεποίθηση στην έλλειψη, την οποία υποσυνείδητα προβάλλουμε προς τα έξω. Έτσι μας δίνει αυτό ακριβώς που της ζητάμε, έστω και ασυνείδητα, δηλαδή περισσότερες καταστάσεις όπου θα νιώθουμε και θα αποδεικνύεται ότι δεν έχουμε αρκετά.

Εδώ βρίσκεται και ο μηχανισμός δημιουργίας της απληστίας. Η απληστία δημιουργείται γιατί το κατώτερο εγώ μας νιώθει συνεχώς μεγάλη ανασφάλεια και έλλειψη, την οποία προσπαθεί να θεραπεύσει με το να επιχειρεί να πάρει όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά που νομίζει ότι του λείπουν. Αλλά επειδή η τρύπα είναι εσωτερική, επειδή η τρύπα είναι το ίδιο το κατώτερο εγώ και η λανθασμένη νοοτροπία του που γεννάται από τις μη Θεϊκές του σκέψεις (δυσαρμονικές), αυτή η τρύπα δεν μπορεί να γιατρευτεί. Η εσωτερική πείνα δεν χορταίνεται σχεδόν ποτέ. Παραμένει συνεχώς σαν μια ανοιχτή πληγή που συνεχώς πυορροεί και κακοφορμίζει!   

      

Σε αυτό το στάδιο ο εκπαιδευόμενος χρειάζεται σε μεγάλο βαθμό την «τεχνική βοήθεια» του Συστήματος Μορφογένεσις. Ενώ αναγνωρίζουμε ότι η αίσθηση της χωριστικότητας-φόβου άρα και της έλλειψης είναι ψευδαισθητική στη βάση της, εντούτοις η εμπειρία της χωριστικότητας που βιώνει το κατώτερο εγώ, του «εντυπώνεται» ως  αληθινή, οπότε δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε και απλά να την απορρίψουμε. Πρέπει τουλάχιστον αρχικά να την χειριστούμε ως αληθινή, έτσι ακριβώς όπως την αντιλαμβάνεται το κατώτερο εγώ μας. Και αυτό κάνουμε στην πράξη. Με το πρώτο επίπεδο, παρέχεται ένα πλήρες και ολοκληρωμένο τεχνικά και ενεργειακά σύστημα υλοποίησης που κάνει τον εκπαιδευόμενο να σταθεί στα πόδια του, ανεξάρτητα του βαθμού ταύτισης του με το κατώτερο εγώ του. Ταυτόχρονα όμως του δίνεται και μια καινούργια πνευματική προοπτική. Από εκεί που ένιωθε «πνευματικά» αποκομμένος, βλέπει ξαφνικά να του δίνεται μια πολύ μεγάλη βοήθεια. Βλέπει ότι του ανοίγεται ένα νέο παράθυρο και μια νέα ευκαιρία πνευματικής φύσεως. Πέραν από την υλοποίηση του στόχου που έχει τεθεί, του δίνεται ταυτόχρονα η δυνατότητα να θέσει τα θεμέλια για την ουσιαστική πνευματική του ανάπτυξη, μέσω της διεύρυνσης της πνευματικής του κατανόησης στα ζητήματα της συνειδητής δημιουργίας (ή Θεϊκής αποκάλυψης, όπως είπαμε ότι θα ήταν το πιο σωστό να ονομάζεται η διαδικασία της συνειδητής δημιουργίας) αλλά και της αληθινής του πνευματικής φύσης. Έτσι η υλοποίηση του στόχου υπηρετεί ένα διπλό σκοπό. Από τη μια καλύπτει την όποια πρακτική ανάγκη υπάρχει στο υλικό γήινο πεδίο (αν και η δόνηση της «ανάγκης» από μόνη της είναι αντιμαγνητική και μη ελκτική, δηλαδή απωθητική, γι’ αυτά που θέλουμε) αλλά από την άλλη χρησιμοποιείται ως μέσο και αφορμή για μεγαλύτερη πνευματική κατανόηση και αφύπνιση. 

Σε αυτό το στάδιο, ανάλογα το χαρακτήρα και τον ιδιαίτερο πνευματικό δρόμο της ψυχής του κάθε εκπαιδευόμενου, είναι δυνατόν να υπάρξουν υλοποιήσεις που αγγίζουν τα όρια του θαύματος (πχ θεραπείες από σοβαρές ασθένειες), εάν αυτό είναι κάτι που χρειάζεται άμεσα ο εκπαιδευόμενος ή εάν χρειάζεται άλλες σημαντικές υλοποιήσεις.

Υπάρχει όμως και η περίπτωση ο ιδιαίτερος δρόμος της ψυχής του εκπαιδευόμενου να εξυπηρετείτε καλύτερα μ’ ένα διαφορετικό τρόπο. Να μην χρειάζεται τόσο μια άμεση και μεγάλη εξωτερική εκδήλωση (υλοποίηση) αλλά να χρειάζεται αρχικά περισσότερη και μεγαλύτερη πνευματική κατανόηση και ανάπτυξη.

Πολλές φορές όταν βρισκόμαστε (δηλαδή το κατώτερο εγώ μας) κάτω από κάποιου είδους εξωτερική πίεση ή έλλειψη, «στοχεύουμε» στην επίτευξη ενός στόχου που νομίζουμε ότι θα μας βγάλει, έστω και προσωρινά, από την τρέχουσα δύσκολη κατάσταση, από την ανάγκη που την αντιλαμβανόμαστε ως αδιέξοδο. Και αυτό είναι φυσικά θεμιτό αν και όπως είπαμε από καθαρά ενεργειακή και δονητική άποψη η κατάσταση της ανάγκης δεν είναι τόσο μαγνητική-ελκτική κατάσταση. Το κυρίως πρόβλημα όμως είναι, ότι την όλη κατάσταση τη διαχειρίζεται το κατώτερο εγώ μας με βάση τους περιορισμούς και την περιορισμένη του αντίληψη για τις αιτίες εκδήλωσης της προβληματικής κατάστασης. Έτσι ο κατώτερος μας εαυτός, κάτω από την πίεση των συνθηκών και των γεγονότων, είναι επιρρεπής να δεχτεί το οτιδήποτε φαίνεται να του προσφέρει μια λύση, όσο κακή ή ελλιπής και εάν είναι αυτή μακροπρόθεσμα. 

Δυστυχώς σε αυτήν την κατάσταση η κατώτερη προσωπικότητα μας δεν μπορεί να αντιληφθεί την ευρύτερη εικόνα και το γεγονός ότι ο ανώτερος εαυτός μας έχει για εμάς πολύ μεγαλύτερα σχέδια από αυτά που μπορούμε να αντιληφθούμε. Αυτό που είναι απαραίτητο να τονιστεί, είναι ότι στην ουσία οι στόχοι που θέτει η κατώτερη προσωπικότητα μας είναι πολύ μικροί μπροστά σε αυτά που θέλει να μας προσφέρει ο ανώτερος εαυτός μας εάν του το επιτρέψουμε. Ο ανώτερος εαυτός μας προσπαθεί να μας οδηγήσει σ’ εκείνο το πνευματικό στάδιο ανάπτυξης, σ’ εκείνο το επίπεδο διεύρυνσης της συνειδητότητας μας, όπου θα μπορούν να υλοποιηθούν τα μεγάλα μας όνειρα, οι αληθινές και βαθιές επιθυμίες της καρδιάς μας που οδηγούν σε μια ζωή ευτυχίας, αγάπης, πληρότητας και ανώτερου σκοπού στο γήινο φυσικό πεδίο που διαβιούμε. Αυτές οι επιθυμίες που θα πραγματώσουν το εσωτερικό μας μεγαλείο, το έργο της ζωής μας, το εσωτερικό μας χάρισμα, με το οποίο έχουμε έρθει προικισμένοι εσωτερικά όλοι οι άνθρωποι και ανυπομονεί να του δοθεί η ευκαιρία να εκφραστεί και να εκδηλωθεί στον υλικό εξωτερικό κόσμο!

Και σε αυτό το σημείο η γνώση του Συστήματος Μορφογένεσις έρχεται για να καλύψει αυτήν την ανάγκη και να βοηθήσει τους εκπαιδευόμενους και να καλύψουν την πρακτική τους ανάγκη, από την οποία υποφέρει το κατώτερο εγώ μας αλλά ταυτόχρονα να διευρύνει την πνευματική μας αντίληψη σχετικά με το τι είναι δυνατόν να επιτύχουμε ως ανώτερα πνευματικά όντα του Φωτός και της Αγάπης και όχι μόνο ως απλοί υλικοί άνθρωποι.

Να επισημάνουμε εδώ ότι η αληθινή ευτυχία, μπορεί να προέλθει μόνο από τον ανώτερο πνευματικό μας εαυτό. Όταν την ευτυχία προσπαθεί να την δημιουργήσει το κατώτερο εγώ μας, τότε η ευτυχία μετατρέπεται σε κάτι άπιαστο. Το κατώτερο εγώ το μόνο που καταφέρνει τελικά, είναι να μετατρέψει το κυνήγι της ευτυχίας σε νεύρωση (γι’ αυτό και πέφτει στα δίχτυα του marketing). Το εγώ πιστεύει ότι μέσω της επίτευξης των στόχων που αυτό θέτει, θα καταφέρει να προσεγγίσει και να επιτύχει την ευτυχία. Αυτό όμως είναι μια απατηλή ψευδαίσθηση. Η ευτυχία δεν μπορεί να προσεγγιστεί με «σχέδιο δράσης» και μάλιστα εκπονημένο από το κατώτερο εγώ μας και τους περιορισμούς που αυτό κουβαλάει. Η ευτυχία είναι κατάσταση ύπαρξης και αυτό είναι στην απόλυτη δικαιοδοσία του ανώτερου Θεϊκού εαυτού μας. Το κατώτερο εγώ μας πιστεύει ότι η επίτευξη των στόχων θα φέρει την ευτυχία, ενώ ο ανώτερος εαυτός μας γνωρίζει ότι η πνευματική κατάσταση της ευτυχίας, που είναι και η φυσική πνευματική μας κατάσταση, είναι αυτή που φέρνει την άκοπη επίτευξη των στόχων μας και στο υλικό πεδίο. Το επαναλαμβάνουμε για να το εμπεδώσουμε καλύτερα, «η επίτευξη των στόχων δεν θα μας φέρει την ευτυχία αλλά η ευτυχία θα φέρει την επίτευξη των στόχων μας»!

Με το πρώτο επίπεδο εκπαίδευσης στο Σύστημα Μορφογένεσις, ο εκπαιδευόμενος, αποκτά τα «τεχνικά όπλα και τη γνώση» για αυτήν τη μετάβαση στην ενέργεια της ευτυχίας και αγάπης του ανώτερου εαυτού, στην ενέργεια του Φωτός. Με την πλήρη θεωρητική και τεχνική εκπαίδευση, το πρώτο επίπεδο έρχεται να μας βοηθήσει έτσι ώστε:   

  • Να εγκαταλείψουμε τη στάση του παθητικού θεατή των εξελίξεων, του ανθρώπου που με απόγνωση και αγωνία τρέχει να καλύψει τις πρακτικές του ανάγκες και στη συνέχεια να μπορέσουμε να πάρουμε με επιδέξιο τρόπο την αληθινή πνευματική και υλική ζωή στα χέρια μας, τη ζωή που ο ανώτερος εαυτός μας πάντοτε επιθυμεί να μας προσφέρει.
  • Να αφυπνιστούμε ως προς την αιώνια πνευματική αλήθεια που υπάρχει μέσα μας, ότι είμαστε συνειδητοί συνδημιουργοί της εξωτερικής μας πραγματικότητας, οι πνευματικοί άνθρωποι που έχουμε τη Θεϊκή δυνατότητα να διαμορφώνουμε συνειδητά την πραγματικότητα μας – αλλά και να συνδιαμορφώνουμε ταυτόχρονα και τη συλλογική μας πραγματικότητα.
  • Να υλοποιήσουμε στόχους που μέχρι σήμερα θεωρούσαμε ακατόρθωτους, αποφεύγοντας ακόμη και να τους ονειρευτούμε, ενώ την ίδια στιγμή, η καρδιά μας, βαθιά μέσα μας, μας έλεγε ότι γεννηθήκαμε για να υλοποιήσουμε αυτούς τους υπέροχους στόχους.
  • Να αξιοποιήσουμε στο έπακρο το δυναμικό μας του Φωτός και της Αγάπης, εκδηλώνοντας την ευτυχία, με ασφάλεια και αβλάβεια, σε απόλυτη αρμονία με το σύμπαν.
  • Να εξελιχθούμε ατομικά και πνευματικά, να γίνουμε κάτοχοι μιας  ολοένα βαθύτερης και πιο εξελιγμένης πνευματικής κατανόησης και γνώσης, έτσι ώστε να εκφράσουμε το εσωτερικό μας Φως με τη μέγιστη αρμονία.
  • Να εκφράσουμε στην εξωτερική πραγματικότητα, όλο το εσωτερικό μας πνευματικό μεγαλείο, όλο το δυναμικό με το οποίο έχουμε έρθει σαν πνευματικές υπάρξεις της Αγάπης και του Φωτός. Να γίνουμε οι πνευματικοί άνθρωποι που πάντοτε επιθυμούσαμε να είμαστε και στο υλικό γήινο πεδίο, στο πεδίο της εξωτερικής υλικής πραγματικότητας.
  • Να προσφέρουμε ουσιαστική βοήθεια στους συνανθρώπους μας και να συμβάλουμε στον πνευματικό μετασχηματισμό της Γης,  μέσα στο Φως και την Αγάπη. Να βοηθήσουμε έτσι στη γέννηση μιας καινούργιας ανθρωπότητας πιο πνευματικής, όπου οι αρχές του Φωτός και της Αγάπης θα είναι οι καθιερωμένες αρχές και όχι η εξαίρεση.

 

Δεύτερο στάδιο εξέλιξης

Στο δεύτερο επίπεδο συνεχίζουμε ουσιαστικά το ταξίδι της πνευματικής μας ανάπτυξης. Οι εκπαιδευόμενοι σε αυτό το επίπεδο διευρύνουν την πνευματική τους κατανόηση. Αν και ακόμη συνεχίζουμε και έχουμε τη συνειδητότητα και την πίστη μας σ’ ένα Θεό εξωτερικό, χωριστό από εμάς, εντούτοις προχωράμε ένα βήμα, πιο «κοντά» στο Θεό. Αρχίζουμε και έχουμε συνείδηση και κατ’ επέκταση πίστη, σ’ ένα Θεό που μας αγαπάει εμάς τους ίδιους τους ανθρώπους προσωπικά. Που νοιάζεται για όλα τα θέματα μας, ένα Θεό θα λέγαμε που έχει πρόσωπο και που έχει πάντοτε τη ματιά Του επάνω μας και μας προστατεύει. Νιώθουμε να μας στέλνει τις ευλογίες Του, την αγάπη και τη φροντίδα Του και είμαστε ευγνώμονες για αυτήν την προσωπική Θεϊκή Πρόνοια που λαμβάνουμε.

Αυτή η προσέγγιση, αυτό το βήμα, μειώνει την «απόσταση» που ασυνείδητα και λανθασμένα πιστεύαμε ότι μας χώριζε από το Θεό. Αρχίζουμε και σπάμε πολλά στερεότυπα αντίστασης μέσα μας, στερεότυπα αιώνων. Αρχίζουμε κατά κάποιο τρόπο και βάζουμε το Θεό μέσα μας. Από εκεί που ήταν 100% εξωτερικός και δεν ξέραμε εάν μας ακούει, εάν μπορούσαμε και επιτρεπόταν  να του μιλάμε, το πότε και πώς να απευθυνθούμε σε Αυτόν, αρχίζουμε πλέον και ένα μεγάλο Του κομμάτι το εσωτερικοποιούμε. Ακόμη βέβαια είμαστε στην ψευδαίσθηση της χωριστικότητας αλλά την έχουμε χαλαρώσει αρκετά. Ταυτόχρονα δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για να αφεθούμε στην τέλεια εσωτερική παράδοση που οδηγεί στην κατάσταση της Θεουργίας. Το δεύτερο επίπεδο του Συστήματος Μορφογένεσις, το κομμάτι των εφαρμογών, μας υποστηρίζει και μας βοηθάει σε αυτό το ενδιάμεσο βήμα. Μας βοηθάει να αναπτύξουμε μια πιο προσωπική και υποστηρικτική σχέση εμπιστοσύνης με το Θεϊκό. Μας δίνετε επίσης η πνευματική γνώση που ξεδιαλύνει πολλές λανθασμένες μας πεποιθήσεις σχετικά με το Θεό αλλά και την πνευματική ζωή μας στο υλικό πεδίο ως ενσαρκωμένοι πνευματικοί άνθρωποι, φορείς του Θεϊκού Φωτός και Αγάπης.

Το αληθινό πνευματικό μας έργο και αποστολή ως πνευματικοί άνθρωποι, ως αρμονικοί συνειδητοί συνδημιουργοί της υλικής πραγματικότητας, είναι η «πνευματικοποίηση της ύλης» και αυτό σημαίνει γείωση του πνευματικού Φωτός σε υλικό επίπεδο. Η γείωση επιτυγχάνεται μόνο μ’ έναν τρόπο. Με τη βίωση της χαράς της εμπειρίας του να είμαστε στο υλικό γήινο πεδίο ως πνευματικοί άνθρωποι με φυσικά σώματα. Μόνο απολαμβάνοντας αληθινά και με την καρδιά μας, όλα όσα έχει να μας προσφέρει ο υλικός κόσμος, μπορούμε να γειώσουμε αποτελεσματικά την πνευματική ενέργεια του Φωτός και της Αγάπης πάνω στην ύλη του φυσικού γήινου πεδίου. Μόνο όταν υλοποιούμε τις αληθινές και βαθιές μας υλικές επιθυμίες, που προέρχονται από την αλήθεια του Θεϊκού ανώτερου εαυτού μας, ανοίγουμε το δρόμο για να έρθει περισσότερο πνευματικό Φως και Αγάπη στη γη.

Απολαμβάνουμε την υλική εμπειρία πραγματικά και διευκολύνουμε την όλη γείωση του Φωτός και της Αγάπης, όταν το κάνουμε με πνευματική επίγνωση της αληθινής μας φύσης. Φυσικά όχι με υπερβολική ταύτιση και προσκόλληση στην ύλη. Οι συνθήκες «ταύτισης και υπερβολικής προσκόλλησης στην ύλη» δεν είναι επιθυμητές για την πνευματική μας αφύπνιση αλλά ούτε και για την τέχνη της υλοποίησης, όσο και εάν αυτό ακούγεται οξύμωρο. Η υπερβολική ταύτιση και προσκόλληση στην ύλη, έχουν τις ρίζες τους στο φόβο, την ανασφάλεια και την βαθιά ασυνείδητη πίστη στην έλλειψη, δηλαδή σε στερεότυπα και πεποιθήσεις που είναι κατεξοχήν της κατώτερης εγωικής ενέργειας.

Την όλη διαδικασία της συνειδητής δημιουργίας του Φωτός, την κάνουμε ανάλαφρα, ανέμελα, σαν παιχνίδι, χωρίς κόπο και μόχθο, γιατί όπως είπαμε επί της ουσίας είναι μια διαδικασία Θεϊκής αποκάλυψης αλλά επίσης γιατί μόνο τότε αξίζει και έχει γούστο. Εξάλλου όλη η εκδήλωση της συμπαντικής Δημιουργίας είναι μια έκρηξη και έκφραση της χαράς και αγάπης του Δημιουργού!

Σε καμία περίπτωση επίσης, δεν βοηθάει η παλιά στάση, του πνευματικού αναχωρητισμού ή της υλικής στέρησης, όπως λανθασμένα καλλιεργήθηκε και επικράτησε ως δήθεν ανώτερη πνευματική ιδέα για αιώνες. Όταν δεν επιτρέπουμε να υλοποιήσουμε τις αληθινές υλικές μας επιθυμίες, ακόμη και εάν αυτό γίνεται στο όνομα μιας υποτιθέμενης υψηλότερης πνευματικότητας, τότε δημιουργείται ένα σοβαρό πρόβλημα και κίνδυνος ταυτόχρονα. Από μέσα μας θα νιώθουμε διαρκώς, έστω και υποσυνείδητα, αδικαίωτοι, και αυτό είναι μια πολύ κακή συνθήκη για την συνολική πνευματική μας πορεία. Το πιο πιθανό είναι, αυτό το υποβόσκων συναίσθημα, ότι δηλαδή, η υλική μας ζωή είναι «αδικαίωτη», να το καταπιέσουμε και να το καταπνίξουμε γιατί θα μας είναι άβολο και ενοχλητικό και γιατί δεν θα μπορούμε να το διαχειριστούμε συνειδητά. Αυτό όμως μακροπρόθεσμα θα μας δημιουργήσει εσωτερικά μεγάλη σύγκρουση, όσο και να προσπαθήσουμε να το καταπνίξουμε, και στο τέλος κινδυνεύουμε να νοσήσουμε βαριά, είτε ψυχικά, είτε σωματικά, βάζοντας έτσι σε κίνδυνο ματαίωσης και όλη την πνευματική μας πορεία μέχρι εκείνη τη στιγμή. Ας είμαστε ιδιαίτερα προσεκτικοί σε αυτό το ζήτημα και ας μην αγνοούμε τις υλικές μας επιθυμίες, όσο πεζές και γήινες και εάν τις χαρακτηρίζουμε. Για να τις έχουμε τις συγκεκριμένες επιθυμίες κάποιος ανώτερος λόγος θα υπάρχει. Επίσης σε καμιά περίπτωση δεν βοηθάει και η προσκόλληση του κατώτερου εγώ μας στην ιδέα του μόχθου και της προσπάθειας ακόμη και εάν αυτή έχει υιοθετηθεί και γίνεται στο όνομα της πνευματικής ζωής.

Εδώ θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι πολύ σημαντικό σχετικά με την έννοια και τον ορισμό του πνευματικού ανθρώπου στον γήινο υλικό κόσμο. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι ο πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που ενδιαφέρεται πρώτιστα και ίσως αποκλειστικά για τα πνευματικά ζητήματα, για τους ανώτερους πνευματικούς κόσμους, για το αόρατο, για το Θείο. Και αυτό είναι σωστό εν μέρει αλλά δεν είναι ολοκληρωμένο. Ο πνευματικός άνθρωπος που βρίσκεται ενσαρκωμένος στο γήινο υλικό πεδίο, για να είναι ολοκληρωμένος πρέπει να χαρακτηρίζεται από την ικανότητα της καθιέρωσης. Δηλαδή την ικανότητα της γείωσης και της υλοποίησης. Εξάλλου και η λέξη καθιέρωση, ετυμολογικά σημαίνει ότι κατεβάζω το ιερό, δηλαδή φέρνω το ανώτερο (πνευματικό) στο κατώτερο (υλικό). Ανώτερο και κατώτερο όχι με την έννοια του διαχωρισμού ως καλύτερο ή χειρότερο αλλά ιεραρχικά στην εκδήλωση των κόσμων. Ικανότητα καθιέρωσης σημαίνει υλοποίηση στόχων, του να επιτρέψουμε οι πνευματικοί μας σκοποί και στόχοι να εκδηλωθούν (υλοποιηθούν) στο γήινο πεδίο. Να επιτρέψουμε η εσωτερική πνευματική μας αλήθεια και αξίες, να αποκαλυφθούν στον εξωτερικό υλικό κόσμο. Μόνο τότε αποκτά ολοκληρωμένη ποιότητα η ιδιότητα μας ως πνευματικοί άνθρωποι στο υλικό πεδίο, όταν δηλαδή επιτρέπουμε την αρμονική συνέργεια και των δύο αυτών όψεων της ύπαρξης μας. Σε κάθε άλλη περίπτωση, όταν ευνοούμε την μια όψη εις βάρος της άλλης το αποτέλεσμα θα είναι η δυσαρμονία, ο πόνος και η δυστυχία και τελικά ίσως και ματαίωση της διαδικασίας της πνευματικής μας αφύπνισης.     

 

Τρίτο στάδιο εξέλιξης

Στο τρίτο στάδιο, η εξέλιξη του Συστήματος Μορφογένεσις αφορά τη «Θεουργία». Στην κατάσταση της Θεουργίας, οι πνευματικοί άνθρωποι, ως Υπέρμαχοι πλέον του Φωτός, ως αρμονικοί συνειδητοί συνδημιουργοί της εξωτερικής υλικής μας πραγματικότητας, παύουμε να λειτουργούμε με τους γνωστούς τρόπους, παύουμε να στηριζόμαστε σε τεχνικές και πρωτόκολλα.

Αναφέραμε πιο πάνω ότι στο πρώτο επίπεδο το πάνω χέρι έχει το κατώτερο εγώ μας και στην ουσία μέσω των στόχων που θέτει, προσπαθεί να υποδείξει στο Θεό τι να κάνει για εμάς. Στην κατάσταση της Θεουργίας αντίθετα το πάνω χέρι έχει ο ανώτερος εαυτός μας ο οποίος είναι σαν να ρωτάει το Θεό τι μπορούμε να κάνουμε εμείς για Εκείνον. Είναι η κατάσταση της παράδοσης στο Θεϊκό θέλημα! Είναι η κατάσταση που το «Γενηθήτω το θέλημα Σου» γίνεται η μόνιμη συνθήκη της ύπαρξης μας και βίωσης της γήινης ζωής μας.

Είναι η κατάσταση όχι της «μαγείας» (με την έννοια της κατασκευής πραγματικότητας) αλλά η κατάσταση του συνεχούς Θεϊκού θαύματος στη ζωή μας. Δεν επιδιώκουμε πια να παίρνουμε αλλά να δίνουμε.

Το να επιθυμούμε αυθεντικά και ειλικρινά να δίνουμε αποκαλύπτει κάτι άλλο βαθύτερο μέσα μας. Αποκαλύπτει τη βαθύτερη πίστη μας στην αφθονία του Θεού. Θέλουμε αυθεντικά να δώσουμε γιατί μέσα μας γνωρίζουμε αυθεντικά ότι πάντοτε έχουμε αφθονία, έχουμε πάντοτε πολύ περισσότερα από αυτά που δίνουμε. Έχουμε την αφθονία της τελειότητας του Θεού. Αυτή πλέον είναι η υποσυνείδητη και συνειδητή μας πίστη. Και όπως είπαμε και για την κατάσταση του κατώτερου εγώ, που θέλει να παίρνει γιατί μέσα του πιστεύει στην έλλειψη και αυτό τελικά αντικατοπτρίζει η εξωτερική του πραγματικότητα, το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Η εξωτερική υλική πραγματικότητα, μας επιστρέφει πίσω περισσότερη αφθονία, αντικατοπτρίζοντας την πίστη μας στην αφθονία και τελειότητα του Θεού. Μας προσφέρει περισσότερες υλικές καταστάσεις στον φυσικό κόσμο που αποδεικνύουν-καθρεφτίζουν αυτήν την πίστη μας στην αφθονία! Όλος ο κόσμος γύρω μας μοιάζει να «ομολογεί» και να γίνεται ένας ζωντανός καθρέφτης αυτής της πίστης της αφθονίας που έχουμε στην καρδιά μας!   

Η Θεουργία περισσότερο είναι μια κατάσταση ύπαρξης, όπου το Θεϊκό στοιχείο ρέει μέσα μας ανεμπόδιστα και απλά εκδηλώνεται στην υλική πραγματικότητα. Δεν υπάρχει πλέον διαχωρισμός μεταξύ των επιθυμιών μας και της υλοποίησης τους. Είναι στην πράξη η κατάσταση βίωσης του «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», με το οποίο έχουμε δημιουργηθεί ως πνευματικοί άνθρωποι. Είναι η βίωση του Θεού πρωτίστως εντός μας και όχι αποκλειστικά έξω από εμάς. Είναι η κατάσταση της ενότητας-αγάπης του ανώτερου εαυτού μας και όχι η κατάσταση της χωριστικότητας-φόβου του κατώτερου εγώ μας. Είναι η ανάδυση του αληθινού Θεϊκού εαυτού (ανώτερου εαυτού) και η υποχώρηση του κατώτερου εγώ, όχι όμως η τέλεια εξαφάνιση του, αυτό εξάλλου δεν μπορεί να γίνει όσο βρισκόμαστε στο φυσικό υλικό πεδίο. Είναι η ευθυγράμμιση του με τον αληθινό μας Θεϊκό ανώτερο εαυτό.

Στην ουσία είναι η κατάσταση της εναρμόνισης μας με την Θεϊκή αγάπη. Είναι η εκπλήρωση της αγάπης και της ενότητας στο υλικό πεδίο.

Όλη μας η δυσκολία με την υλοποίηση των στόχων έγκειται στην κατάσταση της χωριστικότητας-φόβου που βιώνουμε ως κατώτεροι εαυτοί, ως ανθρώπινα εγώ, που νιώθουν αποκομμένα από τον Θεϊκό τους πνευματικό εαυτό. Γι’ αυτό δεν μπορούμε να έχουμε υλοποιημένο άμεσα, οτιδήποτε επιθυμούμε αληθινά στην καρδιά μας, το οποίο όπως είπαμε είναι ήδη διαθέσιμο για εμάς στο Θεϊκό νου. Επειδή ως υλικοί άνθρωποι συνειδησιακά βιώνουμε την κατάσταση της χωριστικότητας, ασυνείδητα είμαστε και σε αντίσταση και άρνηση με ότι καλό και αγαθό προορίζεται πνευματικά για εμάς. Χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, μέσω της χωριστικότητας-φόβου που νιώθουμε, ορθώνουμε ένα αδιαπέραστο τοίχος μεταξύ ημών (σαν κατώτερα υλικά εγώ) και του Θεού. Αυτό συμβαίνει μέσα στη συνειδητότητα μας, μέσα στην αντίληψη του κατώτερου εγωϊκού μας νου και εκεί είναι που πρέπει να διορθωθεί.

Όταν αφυπνιζόμαστε πνευματικά, αντιλαμβανόμαστε ότι στην πραγματικότητα δεν μπορεί να υπάρξει ποτέ χωριστικότητα μεταξύ ημών και του Θεού γιατί πάντοτε είμαστε ένα, πάντοτε βρισκόμαστε εντός του Θεού, καθώς ο ανώτερος πνευματικός μας εαυτός, είναι μόνιμα σε κατάσταση ενότητας-αγάπης εντός του απόλυτου Θεϊκού Όντος. Είναι στην κατάσταση της Θείας Χάριτος, θα λέγαμε.


Όπως είπαμε, η αντίληψη της χωριστικότητας δημιουργείται ψευδαισθητικά μόνο στο επίπεδο του κατώτερου νου αλλά αυτή η ψευδαίσθηση δυστυχώς, παράγει την εμπειρία της χωριστικότητας-φόβου στο υλικό πεδίο, η οποία μας φαίνεται (και την βιώνουμε έτσι) ως απόλυτα αληθινή. Γι’ αυτό και δεν είναι εύκολη η υπέρβαση της. Είναι ψευδαίσθηση μεν αλλά αρκετά επίμονη ως βίωμα, όπως έλεγε και ο Αϊνστάιν αναφερόμενος στην υλική πραγματικότητα.

Όταν όμως συμβαίνει η πνευματική μας αφύπνιση, τότε αφυπνιζόμαστε στην μόνη κατάσταση που είναι αληθινή σε επίπεδο πνευματικής ουσίας και είναι αυτή της ενότητας μέσω της αγάπης.

Τι σημαίνει αυτό πρακτικά για την επίτευξη-υλοποίηση των στόχων μας; Το τέλος της συνειδητής ή ασυνείδητης αντίστασης μας προς αυτούς. Όταν βιώνουμε την ενότητα-αγάπη, είμαστε ένα και με όλες τις επιθυμίες-στόχους μας. Οι στόχοι μας δεν βρίσκονται κάπου εκεί έξω αλλά είμαστε πάντοτε ένα μαζί τους εντός της συνειδητότητας μας, εντός του Θεϊκού Νου (Συμπαντικού Νου). Στην  κατάσταση της ενότητας, δηλαδή της αγάπης, δεν υπάρχει τίποτα να εμποδίσει την ελεύθερη και απρόσκοπτη ροή οποιασδήποτε Θεϊκής ευλογίας μέσα από εμάς. Η ενέργεια της αγάπης μας ενώνει με κάθε τι που επιθυμούμε. Είμαστε ήδη ένα και σε αρμονία με ότι επιθυμούμε. Δεν υπάρχει πλέον τίποτα μέσα στο νου μας και τη συνειδητότητα μας για να «αντισταθεί» σε αυτήν την Θεϊκή τελειότητα της ενότητας και αγάπης η οποία εκφράζεται ελεύθερα μέσα από εμάς. Τότε όλες οι πράξεις και όλα τα έργα μας, συνιστούν αυτό που αποκαλούμε Θεουργία. Είναι ο Θεός ενεργών μέσα από εμάς, είναι ο Θεός επιθυμών μέσα από εμάς, είναι ο Θεός που εκδηλώνεται και αποκαλύπτεται μέσα από εμάς, είναι ο Θεός που αυτοθεάται και δοξάζεται και μέσα από εμάς. Στην ουσία δεν υπάρχει ούτε καν  διαφοροποίηση μεταξύ ημών και του Θεού. Δυστυχώς ακόμη είμαστε αναγκασμένοι να χρησιμοποιούμε «ορολογία χωριστικότητας» για να περιγράψουμε ακόμα και την κατάσταση της Θεουργίας, για να είναι αυτή όσο το δυνατόν πιο κατανοητή από το κατώτερο εγώ μας. Όταν συμβαίνει η Θεουργία δεν υπάρχει καμία ανάγκη αυτή να περιγραφεί, απλά συμβαίνει. Η ανάγκη της περιγραφής και της «εικονοποίησης» του Θεού σαν κάποιο ξεχωριστό όν που εργάζεται μέσα από εμάς, είναι κάτι που εξυπηρετεί μόνο την περιορισμένη κατανόηση της  κατώτερης προσωπικότητας μας και τον τρόπο που αυτή αντιλαμβάνεται την πραγματικότητα, δηλαδή με όρους χωριστικότητητας!

Σε αυτή τη συνειδησιακή κατάσταση, η «υλοποίηση των στόχων» μας, δεν γίνεται για την κάλυψη των αναγκών μας (η «ψευδαίσθηση της ανάγκης» είναι κάτι από το οποίο υποφέρει μόνο η κατώτερη προσωπικότητα μας και όπως είπαμε είναι μια κατάσταση αντιμαγνητική, καθόλου ελκτική και στην πραγματικότητα απωθητική). Στην κατάσταση της Θεουργίας η υλοποίηση των στόχων γίνεται για την αποκάλυψη της ομορφιάς, του μεγαλείου και της δόξας του Θεού. Μέσα από την ομορφιά των στόχων που υλοποιούνται, θαυμάζουμε και στο γήινο πεδίο το μεγαλείο του Θεού, γινόμαστε μάρτυρες και ομολογητές αυτής της ομορφιάς και ανώτερης τάξης αρμονίας η οποία εκδηλώνεται στις ζωές μας.

Ο Θεός από τη φύση Του είναι τέλειος. Δεν έχει ανάγκη καμία πράξη μας για να βελτιωθεί ή να κερδίσει κάτι. Αυτό εξάλλου δεν μπορεί να γίνει, θα ήταν ασυμβίβαστο με την ιδιότητα της τελειότητας Του. Ο λόγος της εκδήλωσης της Δημιουργίας, είναι για να γίνουν κοινωνοί αυτής της τελειότητας του Θεού και τα δημιουργήματα Του, μέρος των οποίων αποτελεί και ο άνθρωπος. Ο Θεός με την εκδήλωση της Δημιουργίας, μόνο μπορεί να δώσει, δεν μπορεί (και δεν χρειάζεται λόγω τελειότητας) να λάβει. Έτσι η ύψιστη πνευματική επίτευξη κάθε δημιουργήματος, ανεξαρτήτως του καρμικού κόσμου που βρίσκεται (πχ ο άνθρωπος είναι στον καρμικό κόσμο του γήινου, τρισδιάστατου, υλικού πεδίου), είναι μέσα στον κόσμο που ενοικεί ν’ ανακαλύψει και να θαυμάσει το μεγαλείο και τη δόξα του Θεού Δημιουργού. Αυτή είναι η ανώτερη πνευματική επίτευξη που μπορεί να έχει ένα όν και βοηθάει έτσι τα όντα να εξελιχθούν σ’ ένα ανώτερο επίπεδο κατανόησης από αυτό που βρίσκονται. Όσο περισσότερο καταλαβαίνουν την ομορφιά, τη δόξα και αρμονία του Θεού, τόσο περισσότερο προχωρούν σ’ ένα ανώτερο επίπεδο κατανόησης αυτών των ιδιοτήτων, σ’ ένα ανώτερο επίπεδο κατανόησης του Θεού. Αυτό είναι και το μόνο που ευαρεστεί το Θεό (μιλώντας πάντοτε ανθρωπομορφικά).

Όπως σε ανθρώπινο επίπεδο, ιδανικά, το μεγαλύτερο δώρο που μπορούν να κάνουν τα παιδιά στους φυσικούς γονείς τους, είναι να καταλάβουν και να εκτιμήσουν αληθινά τι τους έχουν προσφέρει, τι τους έχουν δώσει. Να αναγνωρίσουν και να τιμήσουν την αγάπη που έλαβαν από αυτούς. Να νιώσουν και οι γονείς ότι μέσα από τα έργα και τη ζωή των παιδιών τους αναγνωρίζεται κατά κάποιο τρόπο και η δική τους προσφορά. Αυτό ικανοποιεί βαθύτατα τους φυσικούς μας γονείς και όταν δεν συμβαίνει τους λυπεί αφάνταστα.

Κατ’ αναλογία το ίδιο ισχύει και με το Θεό, όσο φυσικά μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την αναλογία, η οποία είναι ανθρωπομορφική και άρα περιοριστική όταν αναφερόμαστε στη φύση του Θεού.

Όταν αναγνωρίζουμε, σαν παιδιά του Θεού, όλα τα δώρα που λαμβάνουμε από Αυτόν, με τη μορφή των όμορφων και αρμονικών υλοποιήσεων στη ζωή μας, και όλο αυθεντική και ειλικρινή ευγνωμοσύνη Τον ευχαριστούμε και Τον δοξολογούμε, τότε είναι σαν να έχουν «πιάσει τόπο» τα δώρα του Θεού στις ζωές μας. Έχει επιτευχθεί η ανώτερη σκοπιμότητα όλων των υλοποιήσεων που είναι η ανακάλυψη-αποκάλυψη του Θεού και της αληθινής Του φύσης από τα παιδιά Του, δηλαδή από εμάς τους ανθρώπους. Μιας φύσης αγάπης, καλοσύνης, ομορφιάς, αγαθότητας, ευημερίας, αρμονίας, αιώνιας ζωής και πληρότητας! 

Μπορούμε άραγε τώρα να κατανοήσουμε την τεράστια διαφορά που υπάρχει στην συνειδητότητα και την ποιότητα της δόνησης που υπάρχει, μεταξύ της ανάγκης για υλοποίηση από την οποία υποφέρει το κατώτερο εγώ μας (όπως περιγράφηκε για το πρώτο επίπεδο) και της κατάστασης της Θεουργίας, όπου ο ανώτερος εαυτός μας, άκοπα και με χαρά εκδηλώνει στο υλικό πεδίο, την ομορφιά του Θεού με μοναδικό σκοπό να θαυμάζει αυτήν την ομορφιά, την αγάπη και δόξα του Θεού; Κατανοούμε ότι δεν τίθεται καν θέμα σύγκρισης μεταξύ των δύο καταστάσεων.  

Όπως γίνεται κατανοητό, η κατάσταση της Θεουργίας είναι ένα πολύ μεγάλο εξελικτικό βήμα στη συνειδητότητα του κάθε πνευματικού ανθρώπου στο υλικό πεδίο. Αυτό όμως πολλές φορές δημιουργεί μια σημαντική πρακτική δυσκολία. Ο πνευματικός άνθρωπος δεν είναι απόλυτα έτοιμος να κάνει αυτό το βήμα. Ενώ «λογικά» μπορεί να το επιθυμεί, εσωτερικά, σε υποσυνείδητο επίπεδο, σε επίπεδο κατώτερης προσωπικότητας υπάρχει ακόμη τρομερή αντίσταση. Δεν συνιστούμε την «βίαιη» προσπάθεια προσέγγισης και άρσης αυτής της κατάστασης. Ιδανικά, η κατάσταση της Θεουργίας εμφανίζεται σαν να συμβαίνει από μόνη της, χωρίς προσπάθεια από τη μεριά του πνευματικού ανθρώπου (η έντονη προσπάθεια είναι πάντοτε ένδειξη εμπλοκής του κατώτερου εγώ μας). Αυτό όμως δεν μπορεί να προσδιοριστεί με λογικό, γραμμικό τρόπο, ως προς το πότε θα συμβεί για τον κάθε έναν από εμάς και μέσα από ποιά  διαδικασία συνειδησιακής αφύπνισης. Είπαμε ότι ο καθένας μας έχει το δικό του μοναδικό δρόμο αφύπνισης, που μόνο ο ανώτερος εαυτός του γνωρίζει ακριβώς ποιός είναι και με ποιό τρόπο αυτός εξυπηρετείται καλύτερα. Είναι κάτι που δεν μπορούμε να το χειραγωγήσουμε, να το εξασκήσουμε ή να το πιέσουμε για να το κάνουμε να συμβεί.

Τις περισσότερες φορές, όταν ο πνευματικός άνθρωπος και εκπαιδευόμενος του Συστήματος Μορφογένεσις είναι στο δεύτερο επίπεδο, αρχίζει και έχει διαστήματα που η «Θεουργία» φαίνεται να του συμβαίνει χωρίς να ξέρει το πώς και το πότε. Πάντοτε συμβαίνει όπως είπαμε σαν «αφ’ εαυτής». Και αυτή είναι τελικά και η ομορφιά του πράγματος. Ότι δηλαδή δεν έχουμε κανέναν έλεγχο αυτής της διαδικασίας άρα και το βάρος και την ευθύνη του να συμβεί. Είναι μια ανάλαφρη και πολύ όμορφη Θεϊκή κατάσταση ύπαρξης. Η κατάσταση αυτή φαίνεται στη συνέχεια να «χάνεται» για λίγο αλλά πάλι από μόνη της επανέρχεται. Μπορούμε να πούμε ότι είναι η κατάσταση της Θείας Χάριτος, που όπως είπαμε, φυσικά και δεν είναι δυνατόν να χειραγωγηθεί και να επιβληθεί με δικές μας ενέργειες (ως κατώτερα εγώ). Το καλύτερο που μπορούμε να κάνουμε είναι να δείχνουμε όσο μπορούμε πνευματική έφεση στη ζωή μας (ο χρυσός κανόνας του «κάνε ότι καλύτερο μπορείς») και στη συνέχεια ν’ αφεθούμε απλά χωρίς πίεση και έγνοια στο ανώτερο Θεϊκό σχέδιο για εμάς. Όταν είναι η Θεϊκή Χάρις να μας επισκεφθεί θα μας επισκεφτεί!

Τι είναι και από πού προέρχεται το Σύστημα Μορφογένεσις

Το Σύστημα Μορφογένεσις, αποτελεί αυτοδύναμο τμήμα μιας αρχαίας Ελληνικής εσωτερικής (πνευματικής) παράδοσης που ονομάζεται «Δυνάμεις του Φωτός» (βλέπε αρχική σελίδα / Εμείς /Οι Στόχοι μας).

Πρόκειται για μια κορυφαία πνευματική διδασκαλία, η οποία μέχρι σήμερα παρέμενε μυστική και μεταδιδόταν μόνο επιλεκτικά μέσω ενός μικρού κύκλου μυημένων ανά τον κόσμο. Στόχος της είναι η πνευματική ολοκλήρωση του ανθρώπου ως μονάδα, αλλά και ο πνευματικός μετασχηματισμός του πλανήτη μας ως σύνολο. Αυτός ο μετασχηματισμός μπορεί να γίνει στην πράξη μόνο μέσω Αρμονικών Συνειδητών Δημιουργιών των ανθρώπων τόσο ατομικά όσο και συλλογικά.

Το Σύστημα Μορφογένεσις έχει τις ρίζες της προέλευσης του στην αρχαία Ελλάδα και τον τρόπο σκέψης που αναπτύχθηκε τότε βασιζόμενος στις αρετές της ελληνικότητας όπως η ισοτιμία, η ισονομία, η ελευθερία σκέψης και έκφρασης του ανθρώπου, η δημοκρατία, το δικαίωμα του κάθε ανθρώπου σε ίσες ευκαιρίες, η φιλοκαλία, η αρετή, η φιλία, ο σεβασμός για τον συνάνθρωπο κτλ.

Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση των Δυνάμεων του Φωτός, το Μορφογένεσις δεν είναι καν μια ανθρώπινη επινόηση, αλλά το έχει προσφέρει στην ανθρωπότητα μια ομάδα από υπερ-εξελειγμένα πνευματικά όντα δηλαδή πρωταρχικές εκδηλώσεις και εκπορεύσεις της Θείας Χάριτος! (βλέπε New Earth Network / κείμενα-κλειδιά / Ιεραρχία). Ο σκοπός αυτής της προσφοράς είναι να αποκτήσουν οι άνθρωποι ένα κορυφαίο πνευματικό και ενεργειακό εργαλείο, με την κατανόηση και βοήθεια του οποίου θα μπορούν:

Α) να υλοποιούν κάθε αληθινό και αυθεντικά επιθυμητό στόχο, ώστε να έχουν έτσι απεριόριστη προσωπική επιτυχία, αρμονία, αφθονία και ανάπτυξη, υλική και πνευματική, με απόλυτη αβλάβεια για τους άλλους και σε αρμονία με το Σύμπαν.

Β) Να προσφέρουν ουσιαστική υπηρεσία στους συνανθρώπους τους και στον πλανήτη μας, συντονισμένοι με τις Συμπαντικές Δυνάμεις του Καλού (βλέπε New Earth Network / home page).

 

 

Η ΔΟΜΗ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

 

Το Σύστημα Μορφογένεσις, όπως έχουμε αναφέρει, προσφέρεται σε τρία επίπεδα εκπαίδευσης, ανάλογα με τις ιδιαίτερες ανάγκες του κάθε χρήστη

 

Η μορφή στην οποία προσφέρονται τα μαθήματα και η πρόσβαση σε αυτά

 

Τα μαθήματα εκπαίδευσης του Συστήματος Μορφογένεσις παρέχονται από το site μας σε κλειστά non-downloadable αρχεία. Αρχεία δηλαδή που δεν μπορείτε να κατεβάσετε στον υπολογιστή σας αλλά ούτε και να τα εκτυπώσετε. 

 Τα μαθήματα είναι σε ηλεκτρονική μορφή και με την αγορά τους ο χρήστης έχει απεριόριστη, διαρκή και εφ’ όρου ζωής πρόσβαση, μέσω του υπολογιστή του, μπαίνοντας με τον προσωπικό του κωδικό και όνομα χρήστη στο χώρο/σελίδα εκπαίδευσης.

Είναι προφανές ότι για να αποκτήσετε πρόσβαση στο δεύτερο επίπεδο του «Μορφογένεσις», πρέπει να έχετε πάρει ήδη το πρώτο. Αντίστοιχα, για να ζητήσετε προσωπική καθοδήγηση μέσω του τρίτου επιπέδου, θα πρέπει να έχετε ήδη πάρει τα δύο προηγούμενα επίπεδα, Α+Β (διευκρίνηση: υποχρεωτικό είναι το Β επίπεδο-βασικό και όχι το Β επίπεδο-προχωρημένων, όπου δίνονται μαθήματα μόνο επιλογής).

Για το τρίτο επίπεδο και το σκέλος της ατομικής καθοδήγησης, η επικοινωνία και η παροχή των προσωπικών εξατομικευμένων εφαρμογών και της καθοδήγησης, συντελείται απευθείας, πάντα όμως μόνο μέσω e-mail.

 

Τα τρία επίπεδα-τι περιλαμβάνουν

Α)  Στο πρώτο επίπεδο, σε έξι συνεχόμενα μαθήματα (πέντε + ένα, το έκτο μάθημα, με τίτλο «Οδηγός Πλοήγησης στο Matrix» δίνεται έξτρα, ως δώρο, με την ολοκλήρωση του πρώτου επιπέδου) δίνεται όλη η απαραίτητη θεωρητική και πρακτική γνώση. Αποκτώντας και τα έξι αυτά μαθήματα, χειρίζεστε τέλεια το Σύστημα «Μορφογένεσις», για κάθε στόχο που επιθυμείτε να υλοποιήσετε.

Β)  Στο δεύτερο επίπεδο έχουμε το Β επίπεδο-βασικό, όπου παρέχεται το κορυφαίο μάθημα «Μορφογένεσις – Εγχειρίδιο του Διδασκάλου», το οποίο είναι υποχρεωτικό μάθημα. Σε αυτό το μάθημα δίνεται περισσότερη γνώση και αποκτούμε ενεργειακές ικανότητες πολύ υψηλού επιπέδου στον τομέα της συνειδητής δημιουργίας του Φωτός. Μπορούμε να χειριζόμαστε με ασφάλεια ακόμα και τις πιο δύσκολες περιπτώσεις υλοποίησης στόχων και να προσφέρουμε ουσιαστική βοήθεια σε όποιον άλλον επιθυμούμε.

Επίσης στο Β επίπεδο-βασικό προσφέρεται ως μάθημα-δώρο μια εξειδικευμένη εργασία στον αποτελεσματικό αφοπλισμό του εσωτερικού κριτή, μια εργασία που δεν υπάρχει όμοιά της και για πρώτη φορά δίνεται στο ευρύ κοινό. 

Ακόμα έχουμε το Β επίπεδο-προχωρημένων, όπου προσφέρονται μια σειρά από πολύτιμα μαθήματα επιλογής στη συνειδητή δημιουργία του Φωτός. Τα μαθήματα αυτά δεν είναι υποχρεωτικά αλλά επιλογής. Πρόκειται για αναλυτικά παρουσιασμένα παραδείγματα-εφαρμογές υλοποίησης συγκεκριμένων στόχων, που καλύπτουν τους περισσότερους τομείς ενδιαφέροντος στη ζωή μας, από τα οποία μπορούμε να επιλέξουμε ελεύθερα όποια και όποτε αυτά μας ενδιαφέρουν. Μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε ως μοντέλα στις δικές μας υλοποιήσεις στόχων.

Σε αυτά τα μαθήματα δίνεται επίσης και περαιτέρω πνευματική γνώση, το είδος της γνώσης που μας προετοιμάζει έτσι ώστε να είμαστε περισσότερο δεκτικοί στην κατάσταση της Θεουργίας, εάν και όταν είναι αυτή να συμβεί.

Γ)  Το τρίτο επίπεδο εκπαίδευσης προσφέρει την εξειδικευμένη δυνατότητα να έχουμε προσωπική καθοδήγηση από τους συντελεστές του Μορφογένεσις σε όλη τη διαδικασία προσέλκυσης κάποιου συγκεκριμένου στόχου ή λύνοντας απορίες βαθύτερης πνευματικής κατανόησης που αφορούν την υλοποίηση του στόχου!

Εδώ, δίνονται επιπλέον σε προσωπική βάση και ειδικά εσωτερικά κλειδιά, σύμβολα, χρώματα, φράσεις δύναμης κ.λ.π για μέγιστη και τάχιστη απόδοση υλοποίησης.

(για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με τη γνώση που συμπεριλαμβάνεται στα μαθήματα διαβάστε τα περιεχόμενα των μαθημάτων καθώς και επιλεγμένα αποσπάσματα στην υποσελίδα μας εκπαίδευση / περιεχόμενα).

Με τα τρία επίπεδα της εκπαίδευσης θα έχετε αποκτήσει ότι σας χρειάζεται ως γνώση και εμπειρία. Εσείς πλέον θα κρατάτε το κλειδί της εσωτερικής σας ευτυχίας και επιτυχίας!

ΤΟ ΤΕΛΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ

Το Σύστημα Μορφογένεσις έρχεται να φέρει ένα μήνυμα χαράς και αναγέννησης σε όλους τους πνευματικούς ανθρώπους που επιθυμούν να γίνουν συνειδητοί (συν)δημιουργοί της πραγματικότητας, καθώς επίσης και να εξελιχθούν πνευματικά σύμφωνα με το ανώτερο Θεϊκό Σχέδιο. Έρχεται να τους επιβεβαιώσει αυτό που γνωρίζουν βαθιά μέσα τους ότι είναι αλήθεια, ότι δηλαδή μπορούν να υψωθούν πάνω από τις φαινομενικές δυσκολίες και αδυναμίες τους και να φτιάξουν τον κόσμο τους όπως ακριβώς τους υπαγορεύει η καρδιά τους ότι μπορεί και πρέπει να είναι και όπως η Χάρις του Θεού θέλει πάντοτε για εμάς.

Η καρδιά του κάθε συνειδητού (συν)δημιουργού, του κάθε πνευματικού ανθρώπου, όταν φωτίζεται από τη Θεία Χάρις, είναι συνδεδεμένη με τη Σοφία, Αρμονία, Αφθονία και Καλοσύνη του Σύμπαντος και του δείχνει τον αληθινό δρόμο.

Παρόλο που έχουμε πάρα πολλές ομολογίες ανθρώπων (βλέπε Εγκώμια/Επιτυχίες) που είχαν πολύ σημαντικές επιτεύξεις και υλοποιήσεις μέσα από το Σύστημα Μορφογένεσις, δεν είναι αυτό το θέμα. Δεν είναι αυτή η ενέργεια της εποχής του Φωτός στην οποία μπαίνουμε ολοένα και πιο γρήγορα! Δεν είναι η ενέργεια αυτής της εποχής του Φωτός, η δημιουργία δασκάλων και μαθητών, η δημιουργία ηγετών και οπαδών, η δημιουργία «κατόχων της γνώσης» και ακολούθων τους. Πάνω απ’ όλα όμως, η ενέργεια του Φωτός δεν είναι η δημιουργία «επιτυχημένων πωλήσεων» και «καταναλωτών-πελατών». Δεν είναι η ενέργεια του «πετυχημένου marketing», που όμως αφήνει μια πικρή γεύση εκ των υστέρων στους αγοραστές-πελάτες και μια ανάγκη για εκ νέου αναζήτηση. Είναι η εποχή της ενέργειας της ειλικρίνειας, της αγάπης, της ενότητας, της χαράς, της διαφάνειας, της προσωπικής ελευθερίας αλλά και της ανάληψης της υπευθυνότητας των επιλογών απ’ όλους μας. Είναι αυτή η πνευματική στάση και ενέργεια που δεν αφήνει κανένα περιθώριο για γκρίνιες, παράπονα και μικροψυχισμούς, είτε φανερούς είτε σιωπηρούς. Όταν επιλέγουμε κάτι γιατί έχουμε οδηγηθεί σε αυτό από την καρδιά μας και τον ανώτερο εαυτό μας και όχι γιατί «παρασυρθήκαμε» από το «έξυπνο marketing» του «πωλητή», τότε είμαστε στην υπέροχη θέση της προσωπικής ακεραιότητας, υπευθυνότητας και ελευθερίας. Είναι μια στάση ανεκτίμητη, σημάδι πραγματικής πνευματικής ανάπτυξης, ωρίμανσης και αληθινής προσωπικής ελευθερίας!   

Η πνευματική ενέργεια της εποχής είναι η ανάληψη της προσωπικής μας υπευθυνότητας και όχι η μεταβίβαση της στον οποιοδήποτε άλλον.

Προσοχή λέμε υπευθυνότητα και όχι ευθύνη. Η υπευθυνότητα είναι η προσωπική μας επιλογή, η ελευθερία μας να επιλέξουμε, πως θα λειτουργήσουμε σαν πνευματικοί άνθρωποι. Εάν θα λειτουργήσουμε ως ελεύθερες υπάρξεις ή εάν θα εκχωρήσουμε αυτήν την ελευθερία μας στην οποιαδήποτε εξουσία.

Από εκεί και πέρα, η ευθύνη του να συμβεί το οτιδήποτε είναι του Θεού. Και αυτή είναι η υπέροχη συνέργεια μας με το Θεό ως συνειδητοί αρμονικοί συν-δημιουργοί του Φωτός. Εμείς με την προσωπική υπευθυνότητα επιλέγουμε σε συνέργεια με το ανώτερο Θεϊκό σχέδιο, το είδος της πραγματικότητας που θέλουμε να δημιουργήσουμε στις ζωές μας προσωπικά αλλά και στον πλανήτη γη και ο Θεός έχει την ευθύνη να το κάνει αυτό να συμβεί.

Η ενέργεια του Φωτός αυτής της εποχής είναι η αφύπνιση του καθενός μας στη Θεϊκή του φύση, στο δάσκαλο εντός του, στο συνειδητό δημιουργό μέσα του, στην ΕΓΩ ΕΙΜΙ, Θεϊκή παρουσία εντός του!

Δεν πηγαίνουμε εμείς στο Θεό. Ο Θεός μας φέρνει σ’ Αυτόν. Είναι σαν ο Θεός να μας λέει: «Δεν θα με είχες ζητήσει, εάν δεν με είχες ήδη βρει μέσα σου». Τον αγαπάμε γιατί ήδη Εκείνος έχει εκδηλωθεί μέσα στις καρδιές μας σαν αγάπη, σαν Φως τελειότητος, σαν υπέροχες επιθυμίες προς υλοποίηση!

Είναι η δύναμη του Θεού μέσα μας που το κάνει αυτό, που αφυπνίζει αυτήν την αναζήτηση, αυτό το ταξίδι μας στο Φως.

 

Ο Θεός μας δίνει την πνευματική ιδέα και μας λέει:

 

«Λάβετε Τούτον»

 

Εάν αυτό το «Τούτον» είναι το Σύστημα Μορφογένεσις, ας πούμε: «Γενηθήτω το θέλημα Σου» και ας προχωρήσουμε, εάν είναι κάτι άλλο, χωρίς κανένα δισταγμό και αμφιβολία και πάλι ας πούμε: «Γενηθήτω το θέλημα Σου»…

 ...είθε η ειρήνη του Θεού να βασιλεύει στις καρδιές μας!


 

ΚΟΣΤΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ

 

Για να αποκτήσετε την κύρια βασική εκπαίδευση του Μορφογένεσις  (Επίπεδα Α & Β-βασικό)


σας παρέχονται ΔΥΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΕΠΙΛΟΓΕΣ:

1) Ένα προς ένα. Μπορείτε να αγοράζεσετε τα μαθήματα ένα-ένα ξεχωριστά, με όποια χρονική μεταξύ τους απόσταση εσείς επιθυμείτε, πάντα όμως με την υποχρεωτική σειρά που απαιτείται. Στην περίπτωση αυτή, για τα υποχρεωτικά μαθήματα των επιπέδων Α και Β-βασικό, το συνολικό κόστος ανέρχεται σε 100 ευρώ.

2) SUPER ΠΡΟΣΦΟΡΑ - εάν αποκτηθεί ταυτόχρονα ολόκληρο το πακέτο των υποχρεωτικών μαθημάτων των επιπέδων Α & Β-βασικού, προσφέρεται μόνο με 69 ευρώ!

 

Για να δείτε αναλυτικά τoν κατάλογο των προσφερόμενων μαθημάτων με το κόστος τους αλλά και για να προχωρήσετε στην αγορά τους, πατήστε στο κουμπί εκπαίδευση/αγορά που ακολουθεί:







ΕΙΡΗΝΗ, ΑΓΑΠΗ, ΦΩΣ ΚΑΙ ΑΦΘΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ!

active³ 5.0 · © 2000 - 2015 IPS Ltd · Όροι χρήσης