English

Η πιο λανθασμένη και τοξική πεποίθηση για το Θεό


Στο κείμενο για τις αναπάντητες προσευχές αναφερθήκαμε ότι ακόμη πιο σημαντικό και από την προσευχή είναι ν’ αναρωτηθούμε «σε τι Θεό πιστεύουμε». Δηλαδή σε ποιό είδος Θεού πιστεύουμε, με την έννοια τι ποιότητες Του προσάπτουμε, κτλ. Μόνο τότε θα έχει νόημα η προσευχή μας γιατί μόνο έτσι ξέρουμε με Ποιόν συνάπτουμε σχέση και τι θέλουμε από αυτήν τη σχέση.

Και σε άλλα κείμενα από τα κείμενα κλειδιά έχουμε αναφερθεί εκτεταμένα σε αυτό που πιστεύουμε ότι είναι λάθος πεποιθήσεις για το Θεό και εμποδίζει τους περισσότερους ανθρώπους να έχουν μια καλή σχέση με το Θεό.

Παρόλα αυτά πιστεύουμε ότι αξίζει ν’ αφιερωθεί ένα κείμενο ξεχωριστό στην #1 λανθασμένη πεποίθηση που στέκεται τρομερό εμπόδιο στη σχέση των ανθρώπων με το Θεό και οδηγεί σε όλων των ειδών τις παρερμηνείες και παρεξηγήσεις. Ακόμη και εάν επαναλάβουμε πράγματα που έχουν αναφερθεί σε άλλα κείμενα, η ωφέλεια από αυτό το κείμενο θα είναι σημαντική, οπότε ας προσχωρήσουμε σε αυτό το έργο!

Σκοπός αυτού του κειμένου είναι να μας βοηθήσει να ΣΥΜΦΙΛΙΩΘΟΥΜΕ με το Θεό, Τον οποίο λόγω λανθασμένων και τοξικών πεποιθήσεων Τον κρατάμε έξω από τη ζωή μας και Του ρίχνουμε και όλο το φταίξιμο! Ενώ στην πραγματικότητα το σφάλμα είναι δικό μας και στη λάθος κατανόηση μας για τη φύση του Θεού. Βέβαια σε αυτό το λάθος μεγάλο ρόλο έχουν παίξει και οι οργανωμένες θρησκείες, που για δικούς τους λόγους, είτε δογματικούς, είτε εξουσιαστικούς, είτε και λόγω άγνοιας, έχουν διαμορφώσει μια εικόνα του Θεού, που δε βοηθάει σε αυτήν τη συμφιλίωση.

Να ξεκαθαρίσουμε εδώ, πως ότι θ’ αναφερθεί στις οργανωμένες θρησκείες δε γίνεται με σκοπιμότητα ρεβανσισμού, αντεκδίκησης ή αντιπαράθεσης. Όχι σε καμία περίπτωση, αυτό θα ήταν λάθος από πολλές μεριές. Καταρχήν θα μας έριχνε στα δίχτυα των τοξικών εγρηγορότων του γήινου μάτριξ που τρέφονται με την χαμηλής δόνησης ενέργεια της σύγκρουσης και της αντιπαράθεσης. Επίσης θα μας έφερνε σε πολεμική (ενεργειακή) με τα εγρηγορότα των θρησκειών, που επίσης είναι κάτι που δεν επιδιώκουμε και θέλουμε ν’ αποφύγουμε. Η αναφορά μας θα γίνει απλά για να βοηθηθούμε και να καταλάβουμε που στην πορεία της ζωής μας έχουμε αποκτήσει τις λάθος πεποιθήσεις για το Θεό και έτσι να μπορέσουμε στη συνέχεια εάν το επιθυμούμε να τις διορθώσουμε. Οπότε ακόμη και εάν δεν συμφωνούμε με τις οργανωμένες θρησκείες, ας τις δούμε ως «σύμμαχο» στο δικό μας ατομικό πνευματικό ταξίδι. Μέσα από τις δικές τους λάθος πεποιθήσεις αποκτήσαμε την εμπειρία να μπορούμε να ξεχωρίζουμε τι δεν καταλαβαίναμε για το Θεό και έτσι να μπορούμε τώρα να έχουμε πολύ πιο ουσιαστική και ειλικρινή σχέση μαζί Του. Επίσης πάντα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε προς πνευματικό όφελος μας τη δομημένη σκεπτομορφή (εγρηγορός) της θρησκείας, χωρίς όμως να πέφτουμε στην «τοξική όψη» των εγρηγορότων τους. Και αυτό είναι μεγάλο κέρδος και υπηρεσία γιατί τα εγρηγορότα των θρησκειών ενεργειακά είναι πανίσχυρα. Απλά χρειάζεται να γνωρίζουμε πώς να σχετιστούμε μαζί τους όταν το απαιτεί η περίσταση και σε καμία περίπτωση να μην επιτρέπουμε να μας «ρουφήξουν» απόλυτα και χάσουμε τον εαυτό μας μέσα σε αυτά. Όσοι έχετε αποκτήσει την εφαρμογή για τον ανώτερο εαυτό τα γνωρίζετε αυτά αναλυτικά.

Ας ξεκινήσουμε λοιπόν να δούμε τις λάθος πεποιθήσεις μας σχετικά με το Θεό. Θα ξεκινήσουμε με την κορυφαία λάθος πεποίθηση. Σε αυτή μας την πρόθεση θα μας βοηθήσει το παρακάτω σύντομο και ίσως χιουμοριστικό βίντεο. Παρακαλώ παρακολουθήστε το: 

 

God Exists from dimitris on Vimeo.

 

Μέσα σε αυτό το βίντεο ο «κουρέας» εξέφρασε αυτό που έχουν σαν παράπονο οι περισσότεροι άνθρωποι για το Θεό. Αυτό που τους κάνει ν’ αμφιβάλλουν ακόμη και για την ύπαρξη Του. Αναρωτιούνται, εάν υπάρχει ένας παντοδύναμος και πανταχού παρών Θεός όπως μας λέει η θρησκεία (Χριστιανισμός), πως είναι δυνατόν να συμβαίνουν όλα αυτά τα εγκλήματα, οι φρικαλεότητες και οι αδικίες που συμβαίνουν στην ανθρωπότητα; Πως είναι δυνατόν ένας Θεός της «αγάπης» όπως μας λένε να είναι αδιάφορος στο δράμα εκατομμυρίων ανθρώπων ανά τον κόσμο; Και μάλιστα από αυτήν την τραγική κατάσταση δεν εξαιρούνται ούτε οι άνθρωποι του δικού Του «κόμματος». Αυτοί που δηλώνουν χριστιανοί και πιστεύουν σε Αυτόν. Σε όλους συμβαίνουν ένα σωρό άσχημα πράγματα.

Αυτή η απορία για το Θεό έχει οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους να αμφιβάλλουν για την ύπαρξη Του ή ακόμη και να είναι θυμωμένοι μαζί Του.

Εδώ θα ήθελα να αναφέρω μια ιστορία που προκύπτει από μια προσωπική μου εμπειρία αλλά καθρεφτίζει απόλυτα αυτή τη δυσκολία που έχουν οι άνθρωποι με το Θεό.

Μια μέρα είχα πάρει ένα αστικό λεωφορείο για να μετακινηθώ κάπου μέσα στην πόλη (Θεσσαλονίκη). Σε κάποια στιγμή ανέβηκε στο λεωφορείο ένας κύριος μεγαλύτερης ηλικίας, ο οποίος δεν έβλεπε καλά, είχε κάποιο σοβαρό πρόβλημα με την όραση του. Αμέσως οι συνεπιβάτες κατάλαβαν τη δυσκολία του ανθρώπου και του παραχώρησαν μια θέση να καθίσει. Ο κύριος ευγενικά άρχισε να ευχαριστεί τους ανθρώπους για την ευγένεια που έδειξαν να τον εξυπηρετήσουν. Στις καλές κουβέντες του κυρίου, μια γυναίκα που καθόταν στο διπλανό κάθισμα, ανταπάντησε και αυτή ευγενικά με τη φράση, «ο Θεός πάντα το καλό». Με το που άκουσε ο κύριος τη συγκεκριμένη έκφραση ήταν σαν να τον χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα και αμέσως είπε, «όχι μη μου λες για το Θεό, δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα!». Για να συνεχίσει αμέσως, «να μου πεις για το Χριστό και την Παναγία, ναι, τους έχω στην καρδιά μου αλλά για το Θεό δεν θέλω ν’ ακούσω τίποτα». Τα λεγόμενα του αλλά και κυρίως ο τόνος που τα εξέφρασε δημιούργησαν αρχικά μια έκπληξη σε όλους που ήμασταν γύρω του. Η κυρία προσπάθησε να του πει ότι «δογματικά» και «θεολογικά» ήταν λάθος αυτό που έλεγε αφού Θεός και Χριστός είναι το ίδιο πρόσωπο μέσα στην Αγία Τριάδα και δεν γίνεται να συμφωνεί με το ένα πρόσωπο και ν’ απορρίπτει το άλλο. Ο κύριος ήταν σαν να μην άκουγε και συνέχισε με τον ίδιο έντονο και θυμωμένο τόνο να λέει αυτά που ήθελε να πει. Και τότε ήταν που μπήκε στην «ουσία» του πράγματος, στην ουσία του θυμού του. Είπε απευθυνόμενος στην κυρία απέναντι του, πως ήταν δυνατόν να μην τα έχει με το Θεό όταν μέσα στην οικογένεια του τα προηγούμενα 2 χρόνια είχαν συμβεί εφτά θάνατοι. Άρχισε να μιλάει για τα πρόσωπα της οικογένειας του και το πόσο άδικα έφυγαν από τη ζωή με ότι τους βρήκε, είτε αυτό ήταν ασθένεια, είτε ατύχημα. Και το μεγάλο του ερώτημα και συνάμα παράπονο ήταν, «ΠΟΥ ΗΤΑΝ Ο ΘΕΟΣ ΟΤΑΝ ΤΟΝ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΑΝ;», «ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΥΠΟΤΙΘΕΜΕΝΗ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΒΟΗΘΕΙΑ ΤΟΥ;». Συνέχισε να λέει ότι οι συγγενείς του στην ουσία πήγαν σαν το σκυλί στο αμπέλι και τώρα εσείς μου λέτε να μην τα έχω με το Θεό;

Πριν προχωρήσουμε στην ανάλυση και ουσία της συγκεκριμένης μας πεποίθησης για το Θεό, ν’ αναφέρουμε και μια ακόμη χαρακτηριστική περίπτωση που αποτυπώνει την ίδια απορία και αμφιβολία.

Πιστεύουμε ότι οι περισσότεροι έχετε ακούσει για τον πασίγνωστο Γερμανό φιλόσοφο του 19ου αιώνα, το Φρίντριχ Νίτσε, που από πολλούς διανοητές θεωρείται από τους κορυφαίους φιλοσόφους όλους των εποχών. Επίσης οι περισσότεροι ίσως να γνωρίζετε ότι είχε ανακηρυχθεί εχθρός της εκκλησίας και είχε μάλιστα χαρακτηριστεί ως «αντίχριστος» για τις απόψεις του γύρω από το Θεό. Είχε δηλαδή ανακηρυχθεί ο #1 εχθρός από τη Δυτική εκκλησία. Αυτό όμως που ίσως ελάχιστοι γνωρίζετε είναι ότι ο Νίτσε ήταν γιος ενός πολύ πιστού και ευσεβούς προτεστάντη (λουθηριανού) ιερέα. Ο πατέρας του Νίτσε, όταν αυτός ήταν 4-5 χρόνων, ασθένησε βαριά από μια εγκεφαλική νόσο, έχασε την όραση του, έμεινε κατάκοιτος και τελικά πέθανε μέσα σε μεγάλη σωματική ταλαιπωρία και πόνο από τη νόσο.

Αυτό το γεγονός είχε καθοριστική επίδραση στην ψυχή του μικρού τότε Φρίντριχ, τον σημάδεψε για πάντα θα λέγαμε. Δεν μπορούσε να καταλάβει και αναρωτιόταν, «πως ο Θεός που ο πατέρας του είχε αγαπήσει τόσο και Του είχε αφιερώσει τη ζωή του, τιμώρησε έναν καλό άνθρωπο με τέτοιο βασανιστήριο».

Ήταν η αρχή του ταξιδιού του Νίτσε στην αμφιβολία για το Θεό, που καθόρισε και στοίχειωσε όλη του τη ζωή, μέχρι του σημείου να χαρακτηριστεί, όπως είπαμε «αντίχριστος» από την εκκλησία. Και όμως όλη αυτή η πορεία ξεκίνησε από την ίδια απορία, από την ίδια βασανιστική ερώτηση που είχαν και έχουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλον τον κόσμο σχετικά με το Θεό.

Αυτή η ερώτηση αναδεικνύει τον πυρήνα της τοξικής πεποίθησης που έχουμε σχετικά με το Θεό που δυστυχώς έχει καλλιεργήσει η θρησκεία, ότι δηλαδή ο Θεός είναι παντοδύναμος και πανταχού παρών και τίποτα δεν γίνεται στον κόσμο χωρίς τη θέληση Του. 

Μάλιστα οι ιερείς, όταν τους ρωτάνε γιατί έγινε το ένα κακό και γιατί το άλλο, απαντάνε με μια συγκεκριμένη έκφραση. "Ο Θεός επέτρεψε να γίνει αυτό". Και όταν τους ρωτάνε γιατί επέτρεψε να γίνει το ένα ή δεν επέτρεψε να γίνει το άλλο, έχουν την έτοιμη απάντηση ότι έτσι είναι το σχέδιο του Θεού και κανείς δεν ξέρει τη σκοπιμότητα του. Μόνο που αυτή η απάντηση, ενώ είναι βολική για τους ιερείς και τους βγάζει από τη δύσκολη και αμήχανη θέση του να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, στους πιστούς δεν λειτουργεί και τόσο καλά. Μοιάζει σαν να έχουν να κάνουν μ' ένα Θεό που "παίζει ζάρια" (για να χρησιμοποιήσουμε σε αντιδιαστολή και την διάσημη φράση του Αϊστάϊν), που κανένας δεν ξέρει τι του ξημερώνει και πως θα τον "πάρει η μπάλα". Και αυτό φυσικά δεν βοηθάει καθόλου στο να εμπιστευτούμε το Θεό και να χτίσουμε μια υγιή σχέση μαζί Του!

Σε αυτό το σημείο θ’ αναπαράγουμε ένα κομμάτι (προσθέτοντας και κάποια άλλα πράγματα) από το κείμενο των τριών Συμπαντικών αληθειών για το σχετικό ζήτημα, που καθρεφτίζει και εξηγεί αυτήν την τοξική και λανθασμένη πεποίθηση σχετικά με το Θεό.

«….Το Σύμπαν (ή Θεός εάν προτιμάτε, για την ακρίβεια η απρόσωπη όψη του Θεού) δεν παρακινείται και δεν ανταποκρίνεται «αυθόρμητα» και «αυτόβουλα» στην «ανάγκη» του κάθε ανθρώπου. Αυτό ίσως ηχεί ως κάτι παράλογο, ακόμη και «ασεβές» στ’ αυτιά πολλών ανθρώπων που έχουν διαποτιστεί από τις θρησκείες κυρίως, με την ιδέα ενός παντοδύναμου και πανταχού παρόντος Θεού, που τίποτα δεν γίνεται σε αυτόν τον κόσμο (γήινο) χωρίς τη θέληση Του! Η ζωή όμως και η εμπειρία μας σε τούτο τον υλικό κόσμο που ζούμε, μας δείχνει ότι δεν είναι ακριβώς έτσι τα πράγματα, το αντίθετο μάλιστα. Γι’ αυτό πρέπει να προχωρήσουμε στην αληθινή κατανόηση της σχέσης μας με το Θεό όσο είμαστε στον υλικό τούτο κόσμο. Η αληθινή κατανόηση από μεριάς μας για το πως έχει ορίσει τη σχέση Του με τους ανθρώπους ο Θεός θα ήταν λυτρωτική.

Ο Θεός ναι μεν είναι παντοδύναμος και πανταχού παρών αλλά δεν μπορεί να παρέμβει και να επενεργήσει στις γήινες υποθέσεις των ανθρώπων εάν αυτοί δεν Του το ζητήσουν και δεν Του το επιτρέψουν γιατί μόνο τότε εκπληρώνεται η απαράβατη συνθήκη που έχει θέσει ο ίδιος ο Θεός, της τήρησης και του σεβασμού της ελεύθερης βούλησης του ανθρώπου.

Έτσι αντίθετα με αυτό που διδάσκουν οι θρησκείες, ας έχουμε υπόψην μας ότι ο Θεός δεν παρακινείται αυτόβουλα και αυθόρμητα από την ανάγκη των ανθρώπων, εάν συνέβαινε αυτό, τότε όλες οι ανάγκες των ανθρώπων θα ικανοποιούνταν άμεσα και μάλιστα θα είχαν σειρά προτεραιότητας οι μεγαλύτερες και πιο επείγουσες. Αλλά από την εμπειρία της καθημερινής μας ζωής όλοι ξέρουμε και μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι αυτό δεν συμβαίνει. Όλοι έχουμε την εμπειρία, έστω και μια φορά στη ζωή μας, να έχουμε «παρακαλέσει» (ζητήσει μέσω προσευχής) κάτι από το Θεό (Σύμπαν) αλλά τελικά να μην λάβουμε καμία απάντηση ή ανταπόκριση, με αποτέλεσμα να βουλιάξουμε ακόμη περισσότερο στην απογοήτευση. Ή να έχουμε ανάγκες που «χρονίζουν» και σχεδόν ποτέ δεν ικανοποιούνται έτσι όπως θα θέλαμε. Επίσης εάν ήταν αλήθεια αυτό που υποστηρίζει η θρησκεία δεν θα υπήρχε τόσο κακό και δυστυχία στη γη. Αλήθεια όμως γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί πολύ απλά έχουμε ελεύθερη βούληση που δεν μπορεί όπως είπαμε να παραβιάσει ο Θεός, ακόμη και εάν θέλει να μας προστατέψει από κάθε κακό και να καλύψει κάθε ανάγκη και επιθυμία (και αυτό θέλει πραγματικά γιατί αυτή είναι η καρδιά (καλοσύνη) Του προς εμάς).

Δυστυχώς η θρησκεία (Χριστιανισμός) αντί να δει αυτό που συμβαίνει δηλαδή ότι ο Θεός δεν παρεμβαίνει αυθόρμητα και αυτόβουλα (γιατί όπως είπαμε, Αυτός το έχει ορίσει έτσι για να τιμήσει το δικαίωμα μας της ελεύθερης βούλησης και επιλογής) το πάει ένα βήμα παρακάτω δημιουργώντας μια ακόμη χειρότερη πεποίθηση στους ανθρώπους. Μη μπορώντας (ή μη θέλοντας για δογματικούς λόγους) να εξηγήσει αυτό που συμβαίνει, «επινοεί» την εξήγηση ότι ο Θεός μας δοκιμάζει μέσα από τις δυσκολίες και τις τραγωδίες της ζωής μας ή ότι αυτά (τραγικά συμβάντα) είναι μέρος του σχεδίου του Θεού για να σώσει την ψυχή μας!! Και αυτό γιατί η θρησκεία είτε έμμεσα, είτε άμεσα προωθεί το μήνυμα ότι η παρούσα (υλική) ζωή δεν αξίζει και πρέπει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο να την απαρνηθούμε. Ενθαρρύνει δηλαδή την απομάκρυνση από τα εγκόσμια γιατί είναι εστιασμένη (εμμονικά) στην επόμενη, στη μεταθάνατον ζωή και αυτό έχει δυσμενείς συνέπειες στο πως βλέπει την υλική-κοσμική ζωή. Την υλική ζωή τη βλέπει ως μια πτωτική-αμαρτωλή ζωή και το ίδιο ισχύει και για τον υλικό κόσμο συνολικά. Ναι, φυσικά και αυτός ο υλικός κόσμος είναι παροδικός και όλοι είμαστε «επισκέπτες» του αφού αργά ή γρήγορα θα τον εγκαταλείψουμε. Και σαφώς δεν μπορούμε να πάρουμε μαζί μας τίποτα υλικό, παρά μόνο ότι πνευματικές ποιότητες (κατακτήσεις) θα έχουμε καταφέρει στην πορεία αυτής της υλικής ζωής ν’ αναπτύξουμε. Αλλά έχει μεγάλη διαφορά το να τοποθετηθούμε εξ αρχής πεσιμιστικά εναντίον αυτής της ζωής (όπως κάνει η εκκλησία) από το να χρησιμοποιήσουμε επιδέξια την υλική ζωή για την πνευματική μας ανάπτυξη. Και μέρος αυτής της επιδέξιας εμπλοκής με την υλική ζωή είναι να τη χαρούμε χωρίς φυσικά να προσκολληθούμε, να γνωρίσουμε τις χαρές και τις ομορφιές που έχει να μας προσφέρει και όταν έρθει η ώρα ν’ αναχωρήσουμε να το κάνουμε με πληρότητα και ευχαριστημένοι από το υλικό μας ταξίδι, συνεχίζοντας την πνευματική πορεία της ψυχής μας.

Για τη θρησκεία όμως, στην ουσία αυτή η υλική ζωή και ο υλικός κόσμος είναι μια τιμωρία από μόνα τους για την αμαρτία που διέπραξε ο άνθρωπος. Μια ζωή γεμάτη πόνο και βάσανα που έρχονται σαν τιμωρία για την αμαρτία και τα οποία βάσανα ο άνθρωπος πρέπει να υπομείνει για να εξαγνίσει την ψυχή του και να κερδίσει πάλι το χαμένο παράδεισο. Με αυτήν την οπτική τι είδους εξήγηση περιμένει κάποιος να του δώσει η εκκλησία όταν ρωτάνε τους ιερείς της γιατί συμβαίνουν αυτά τα βάσανα και οι τραγωδίες που συμβαίνουν στους ανθρώπους.

Και όλα αυτά γιατί η εκκλησία είναι «δογματική» και δεν θέλει ν' αναγνωρίσει και ν' ασχοληθεί με την "ενεργειακή αλήθεια" του Σύμπαντος καθώς όλη αυτήν τη συζήτηση και προσέγγιση περί «ενέργειας», «συνειδητού ενεργειακού Σύμπαντος», κτλ, τη θεωρεί «εσωτερίστικη» και «νεοεποχίτικη» και ουσιαστικά την έχει αποκηρύξει και αφορίσει ως «σατανική». Μόνο που έτσι, παίρνοντας αυτήν τη «δογματική» θέση και προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα για το πως συμβαίνουν οι τραγωδίες στους ανθρώπους δημιουργεί κάτι πολύ χειρότερο, μια θεολογία «αλά καρτ», που είναι ακόμη πιο μακριά από την αλήθεια.  

Μόνο όταν ο άνθρωπος καλέσει εσκεμμένα και συνειδητά το Θεό να επέμβει στη ζωή του και κυρίως Του επιτρέψει να το κάνει αυτό, χωρίς ενεργειακά, έστω και ασυνείδητα, ν' αντιστέκεται σ' αυτό (για περισσότερα δες το κείμενο με τον τίτλο «τι σημαίνει αφήνω στα χέρια του Θεού την υπόθεση μου»), μόνο τότε μπορεί Αυτός (Θεός) να επενεργήσει στις υποθέσεις του ανθρώπου. Ο Θεός στο γήινο κόσμο μπορεί να λειτουργήσει μόνο μέσα από την ελεύθερη βούληση των ανθρώπων. Στην ουσία ο Θεός στο γήινο πεδίο έχει εκχωρήσει στον άνθρωπο απόλυτη εξουσία, ακόμη και να απαγορέψει στο Θεό κάθε παρέμβαση στη ζωή του ή να Του επιτρέψει κάθε παρέμβαση. Το θέλημα του Θεού για τον άνθρωπο δεν γίνεται και ούτε θα συμβεί έτσι και αλλιώς, δεν μπορεί αυτό να επιβληθεί στον άνθρωπο ακόμη και εάν είναι το πιο υπέροχο πράγμα που θα μπορούσε να του συμβεί. Πρέπει ο άνθρωπος να συναινέσει και να συνεργαστεί με το Θεό (Σύμπαν). Να επιτρέψει στο Θεό να λειτουργήσει μέσα από αυτόν. Και προσοχή, την «άδεια» στο Θεό δεν την δίνουμε διανοητικά ή με τα λόγια αλλά κυρίως με το συναίσθημα (δόνηση) και αυτό που πιστεύουμε ως αλήθεια μέσα στις καρδιές μας, όπως τονίζουμε σε κάθε ευκαιρία σαν Σύστημα Μορφογένεσις και όπως αυτή η αλήθεια είναι διάσπαρτη σε όλα αυτά τα κείμενα που διαβάζετε….» 

Σκοπός αυτής της γήινης υλικής ζωής δεν είναι να την αποφύγουμε αλλά να τη ζήσουμε στο έπακρο. Και ο μόνος αληθινός και αρμονικός τρόπος για να γίνει αυτό είναι μέσα από αυτήν την υλική ζωή να «εμφανίσουμε» το Θεό στο γήινο κόσμο. Να Τον κάνουμε να φαίνεται μέσα από εμάς, μέσα από τις επιθυμίες μας και όχι ν’ αρνηθούμε (στο όνομα του Θεού μάλιστα) αυτόν τον κόσμο. Κάποιος είχε πει για το χορό και τη μουσική, «ότι οι καλοί χορευτές κάνουν τη μουσική να φαίνεται». Έτσι και εμείς θα μπορούσαμε να παραφράσουμε αυτήν τη ρήση και να πούμε, «ο αληθινά πνευματικός άνθρωπος κάνει το Θεό να φαίνεται στον υλικό κόσμο». Τον κάνουμε να φαίνεται με το να Τον βλέπουμε να καθρεφτίζεται μέσα από κάθε επιθυμία μας. Πχ μέσα από την επιθυμία μας για αφθονία, είτε χρηματική, είτε οποιαδήποτε άλλης μορφής, να βλέπουμε το υλοποιημένο Θεό σαν ελευθερία μέσα από το χρήμα. Μέσα από την επιθυμία μας για μια όμορφη σχέση να βλέπουμε το Θεό υλοποιημένο σαν αγάπη και ομορφιά μέσα από τις σχέσεις. Στην επιθυμία μας για υπηρεσία και προσφορά στους άλλους ανθρώπους, να βλέπουμε το Θεό να εμφανίζεται και να υλοποιείται σαν καλοσύνη μέσα από την συμπαράσταση και υπηρεσία προς τους άλλους ανθρώπους, κτλ.

Μπορούμε έτσι να καθαγιάσουμε κάθε επιθυμία μας και να δούμε τις επιθυμίες μας γι’ αυτό που αληθινά είναι, κανάλια Θεϊκής εμφάνισης και έκφρασης! Πονηρή και κακή δεν είναι καμία επιθυμία εφόσον βάζουμε σε αυτήν το Θεό, εφόσον αυτή γίνεται μέσο αποκάλυψης του Θεού στον υλικό κόσμο. Ακάθαρτη είναι η άγνοια και ο φανατισμός που εξαφανίζουν το Θεό, άσχετα που στα λόγια μπορεί να λένε ότι υπηρετούν το Θεό. Αλήθεια πόσα και πόσα εγκλήματα και φρικαλεότητες δεν έχουν γίνει στο διάβα της ιστορίας στο όνομα του Θεού, χωρίς καμιά ντροπή μάλιστα.  

Είναι ο πονηρός και διεφθαρμένος νου μας που μας κάνει να βλέπουμε ακάθαρτα τα πράγματα. Και αυτό πρακτικά σημαίνει ένα πράγμα. Χαμηλή δόνηση. Μόνο στο επίπεδο της χαμηλής δόνησης μπορούμε να γεμίσουμε φόβο, θυμό, επιθετικότητα, επιθυμία για αντεκδίκηση, γενικά επιθυμία να κάνουμε το κακό.  Εμείς οι ίδιοι είναι που πέφτουμε στη δόνηση και τα βλέπουμε μετά όλα ακάθαρτα και αμαρτωλά (λόγω χαμηλής δόνησης). Εμείς οι ίδιοι είναι που ψάχνουμε και συναντάμε (δονητικά) το κακό και όχι το αντίθετο. Το κακό δεν μπορεί να μας συναντήσει εάν δεν το επιδιώξουμε, εάν δεν του το επιτρέψουμε. Ισχύει ότι και με το Θεό, έχουμε την ελεύθερη μας βούληση, έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Όπως ο Θεός δεν μπορεί να μας επιβάλλει το καλό και την παρουσία Του εάν αυτό δεν το επιλέξουμε συνειδητά, έτσι και το κακό δεν μπορεί να επιβληθεί επάνω μας εάν δεν το επιδιώξουμε εμείς οι ίδιοι (έστω και ασυνείδητα λόγω άγνοιας).  Απλά το «κακό» μέσω των «τοξικών εγρηγορότων» μέσα στο γήινο μάτριξ μας παραπλανεί νοητικά συνεχώς έτσι ώστε να το επιλέγουμε έστω και ασυνείδητα. Επαναλαμβάνουμε ότι όσοι έχετε αποκτήσει την εφαρμογή για τον ανώτερο εαυτό όλα αυτά για τα τοξικά εγρηγορότα και τους τρόπους δράσης τους, τα γνωρίζετε με λεπτομέρειες. Και ενώ βουτάμε δονητικά εμείς οι ίδιοι στο κακό και ενώ ουσιαστικά (ανα)δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι το κακό μέσα στον υλικό κόσμο, μετά «αηδιασμένοι» από το κακό που συμβαίνει στον κόσμο και την «απουσία» του Θεού από αυτόν τον γήινο υλικό κόσμο, αποκηρύσσουμε αυτόν τον κόσμο και θέλουμε να τον εγκαταλείψουμε. Φυσιολογική συνέπεια είναι αυτό όταν έχουμε βγάλει δονητικά το Θεό από τη ζωή μας για την ακρίβεια όταν δεν τον επιλέγουμε με το να παραμένουμε στη χαμηλή δόνηση. Μπορούμε να μιλάμε όλη μέρα για το Θεό αλλά Αυτός να είναι εκτός της ζωής μας (λόγω χαμηλής δόνησης) και μπορεί να μη λέμε κουβέντα για το Θεό και λόγω βίωσης της υψηλής δόνησης να είμαστε ένθεοι συνεχώς. Η επιλογή είναι πάντα δική μας. Είμαστε ελεύθεροι να κάνουμε τις επιλογές μας ανά πάσα στιγμή, παρά τις τελείως λάθος πεποιθήσεις που έχουμε αποκτήσει για το Θεό και τη φύση του κόσμου (που σε αυτές τις λάθος πεποιθήσεις έχουν βάλει το χεράκι τους τα τοξικά εγρηγορότα και μέσω των θρησκειών).

Όπως είπαμε και στην αρχή αυτού του κειμένου σκοπός μας δεν είναι ν’ αντιπαρατεθούμε «δογματικά» με την εκκλησία, τη θρησκεία γενικά ή τους ιερείς της. Όχι και εξηγήσαμε για ποιό λόγο αυτό είναι ανώφελο και ενεργειακά ίσως και επικίνδυνο (λόγω των εγρηγορότων). Η μόνη σκοπιμότητα είναι για να βοηθήσει τον καθέναν από εμάς που είναι έτοιμος και θέλει να εγκαταλείψει τις λάθος πεποιθήσεις για το Θεό και κυρίως την #1 τοξική και λανθασμένη πεποίθηση από την οποία υποφέρουμε. Αυτή δηλαδή που έχουμε αναφέρει σε αυτό το κείμενο. Για να μπορέσει έτσι στη συνέχεια ο καθένας μας, εάν το θέλει και το επιλέξει, με καινούργιες και υγιείς πεποιθήσεις να δημιουργήσει μια νέα και αληθινή σχέση μαζί Του. Μια σχέση που θα είναι καθρέφτισμα της αγάπης και αληθινής φύσης του Θεού!









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης