English

Ποιά η αληθινή σημασία της Υπομονής


Έχουμε όλοι ακούσει για την σημασία και αξία της υπομονής ως αρετή στον άνθρωπο. Είναι πολλές φορές που τονίζεται από πνευματικούς, εσωτερικούς και θρησκευτικούς κύκλους η αξία της υπομονής αλλά αλήθεια ποιά είναι η αληθινή σημασία και αξία της υπομονής; Είναι κάτι που αξίζει να έχουμε ή ν’ αναπτύξουμε εάν δεν το έχουμε; Φαίνεται όμως ότι πολλές παρεξηγήσιμες ερμηνείες έχουν αναπτυχθεί γύρω από τη συγκεκριμένη λέξη και ποιότητα που οδηγούν σε λανθασμένες στάσεις και πεποιθήσεις.

Μέσα από αυτό το κείμενο θα επιχειρήσουμε να ρίξουμε μια διαφορετική ματιά στη σημασία της υπομονής. Καλό είναι για την καλύτερη κατανόηση κάποιος να έχει διαβάσει και το προηγούμενο κείμενο με τον τίτλο, «Η Συνειδητή Δημιουργία είναι πάντοτε Εσωτερική Υπόθεση».

Η έννοια της υπομονής μας ενδιαφέρει πάρα πολύ σε σχέση με την συνειδητή δημιουργία. Υπάρχουν όπως είπαμε πολλές παρεξηγήσεις σχετικά με την αληθινή έννοια και σημασία της υπομονής. Κυρίως θεωρείται σαν μια ποιότητα που μας βοηθάει να «υπομείνουμε» κάτι που δεν μας αρέσει, πχ πόνος, δυσκολία, κτλ. Και υπάρχει και η γενικευμένη πεποίθηση ότι υπομονή είναι κάτι που «κάνουμε», που χρειάζεται να βάλουμε τη δύναμη της θέλησης μας για να συμβεί. Είναι όμως έτσι τα πράγματα ή απλά έχουμε συμβιβαστεί με αυτές τις ιδέες γιατί δεν ξέρουμε τι άλλο να υποθέσουμε;

Συνήθως την υπομονή την επικαλούμαστε όταν συμβαίνει αυτό το τελευταίο, όταν δηλαδή μας βρίσκει κάτι που δεν θα θέλαμε να μας συμβεί και δεν έχουμε καμία δυνατότητα να κάνουμε άλλη επιλογή. Οπότε «αναγκαστικά» επιστρατεύουμε τη δύναμη της θέλησης μας για να «κάνουμε υπομονή» και να υπομείνουμε αυτό που μας βρήκε.

Επίσης από θρησκευτικούς κύκλους προωθείται η ιδέα ότι την υπομονή μας τη ζητάει ο Θεός να την αναπτύξουμε για το καλό μας. Αυτό που δεν μας εξηγείται όμως είναι εάν μας τη ζητάει ο Θεός με ποια σκοπιμότητα το κάνει. Ακούμε πολλές φορές εκφράσεις του στυλ. «κάνε υπομονή, ξέρει ο Θεός πότε θα σε βοηθήσει ή πότε θα σου δώσει αυτό που ζήτησες». Και ποτέ δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί ο Θεός δεν μας δίνει κάτι τη στιγμή που το χρειαζόμαστε αλλά αντίθετα πρέπει να κάνουμε υπομονή και μετά να μας το δώσει (και εάν μας το δώσει). Δηλαδή σαν να έχει το νόημα η υπομονή ότι πρέπει να συμβεί γιατί ο Θεός μας δοκιμάζει για κάτι. Ο Θεός όμως για πιο λόγο να μας δοκιμάσει; Αφού μας γνωρίζει πολύ καλά και ξέρει καλύτερα και από εμάς τους ίδιους ποιοι είμαστε αληθινά. Δεν έχει κανένα νόημα για το Θεό να μας δοκιμάσει. Απλά όπως έχουμε πει και σε άλλα κείμενα, από τους θρησκευτικούς κύκλους έχουν «επινοηθεί» αναπόδεικτες και αυθαίρετες ερμηνείες σε μια προσπάθεια να εξηγήσουν τα ανεξήγητα. Η χριστιανική θρησκεία μη αποδεχόμενη το δόγμα του κάρμα αλλά φυσικά και «νεοεποχίτικες» δοξασίες (όπως τις αποκαλεί) περί ενέργειας και κατασκευής πραγματικότητας, είναι στην άβολη θέση να μην μπορεί να εξηγήσει στους πιστούς της γιατί τους συμβαίνουν όλα αυτά που τους συμβαίνουν στη ζωή τους. Δεν μπορεί να τους εξηγήσει (μέσα από το δικό της δόγμα) γιατί ο Θεός δεν ανταποκρίνεται στις προσευχές τους για μια πολύ σοβαρή δυσκολία που αντιμετωπίζουν. Έτσι είναι αναγκασμένη να κάνει «διανοητικές ακροβασίες» για να δώσει μια κάποια ικανοποιητική απάντηση στα καυτά ερωτήματα που έχουν οι άνθρωποι για ποιο λόγο τους συμβαίνουν οι δυσκολίες που τους συμβαίνουν. Και έτσι έχει αυθαίρετα ερμηνεύσει ότι ο Θεός μας δίνει τις δυσκολίες για να μας «εκπαιδεύει» στην υπομονή. Αλλά ποιος ο λόγος να μας εκπαιδεύσει στην υπομονή όταν θα μπορούσε να μας δώσει τη λύση που χρειαζόμαστε αντί να κάνουμε υπομονή. Τι έχει να κερδίσει αληθινά ο Θεός από αυτό; Τίποτα απολύτως.

Και ίσως είναι μια καλή ποιότητα η υπομονή όταν έχεις να υπομείνεις κάτι άσχημο και πιστεύεις ότι δεν έχεις άλλη διέξοδο αλλά αυτό δεν θα σου αλλάξει την πραγματικότητα σου. Δεν θα ήταν πιο ωραίο αντί να χρειάζεται να κάνεις υπομονή, να μάθεις πως δημιουργείς την πραγματικότητα σου; Και έτσι αντί ασυνείδητα να δημιουργείς άσχημες καταστάσεις που μετά για να τις υπομείνεις και αντέξεις να χρειάζεσαι υπομονή, να μάθεις να δημιουργείς την πραγματικότητα που θέλεις και να μην χρειάζεσαι την υπομονή; Ή να μάθουμε πώς να δεχόμαστε άμεσα αυτό που μας χορηγεί ο Θεός πνευματικά; Νομίζουμε η απάντηση είναι προφανής για ένα λογικό άνθρωπο.

Οπότε η υπομονή από τη δική μας οπτική, την εσωτερική οπτική και αυτή της συνειδητής δημιουργίας, έχει ένα και μόνο λόγο, νόημα και σκοπό. Δεν είναι σε καμία περίπτωση ότι ο Θεός μας δοκιμάζει, ούτε έχει κανένα «βίτσιο σαδιστικό» ο Θεός να μη μας δίνει άμεσα αυτό που ζητάμε στις προσευχές μας. Όπως έχουμε εξηγήσει και σε άλλα κείμενα ο Θεός πνευματικά απαντάει άμεσα σε αυτό που ζητάμε, μας δίνει πνευματικά αμέσως το αντικείμενο της επιθυμίας μας. Όπως έλεγε και ο Χριστός, «ο Πατέρας απαντάει πριν ακόμα ζητήσετε», «είναι χαρά τους Πατρός μου να σας δίνει αυτό που ζητάτε». Άρα δεν έχει κανένα νόημα να πιστεύουμε ότι ο Θεός μας επιβάλει την υπομονή. Δεν έχει κανένα νόημα από την οπτική την πνευματική αφού η φύση του Θεού είναι τέτοια που μας δίνει άμεσα την αγάπη Του και αυτό που ζητάμε. Είναι ακατανόητη αντίφαση να πιστεύουμε ότι αυτό που μας χορηγεί ο Θεός άμεσα στο πνευματικό επίπεδο, μετά μας «βασανίζει» και δεν μας το δίνει στο υλικό πεδίο ή μας εμποδίζει να το λάβουμε, έτσι για να μάθουμε να κάνουμε υπομονή. Αν και για να είμαστε απόλυτα ακριβείς και τεχνικά, όπως είπαμε και σε άλλα κείμενα (πχ για το πως απαντάει ο Θεός τις προσευχές), η δουλειά του Θεού τελειώνει πνευματικά και δεν έχει να κάνει με το υλικό πεδίο και το τι θα επιτρέψουμε εμείς στους εαυτούς μας να λάβουμε από αυτά που μας έχει χορηγήσει ήδη πνευματικά. Άρα τι νόημα έχει αληθινά η υπομονή και ποιος ο σκοπός της;

Η υπομονή υπάρχει για ένα λόγο. Υπάρχει γιατί έχουμε ελεύθερη βούληση και μπορούμε να πούμε όχι ακόμη και στο Θεό. Μπορούμε με την ελεύθερη μας βούληση να αρνηθούμε όλα τα καλά που έχει ο Θεός έτοιμα για εμάς. Και μπορούμε ν’ αρνηθούμε στο Θεό (αυτό δυστυχώς κάνουμε συνεχώς) μέσα από την εσωτερική μας αντίσταση. Έτσι η υπομονή είναι μόνο για εμάς τους ανθρώπους, για το Θεό δεν έχει κανένα νόημα και αξία. Είναι για να πάρουμε το χρόνο μας, κάνοντας χρήση της ελεύθερης μας βούλησης, να επιλέξουμε να εγκαταλείψουμε την εσωτερική μας αντίσταση προς αυτό που επιθυμούμε και ζητάμε από το Θεό. Όπως είπαμε και στο προηγούμενο κείμενο με τον τίτλο «η συνειδητή δημιουργίας είναι εσωτερική υπόθεση», ο μόνος λόγος που μας εμποδίζει να λάβουμε άμεσα και στην υλική φυσική μας πραγματικότητα αυτό που μας έχει δώσει ήδη ο Θεός πνευματικά είναι η εσωτερική μας αντίσταση. Μια αντίσταση που προέρχεται από λάθος πεποιθήσεις και τραυματικές περιοριστικές εμπειρίες που έχουμε συσσωρεύσει μέσα από την υλική γήινη ζωή μας. Άρα το μόνο που χρειάζεται είναι να βρούμε ένα τρόπο για να απελευθερώσουμε αυτήν την εσωτερική μας αντίσταση. Και αυτός είναι ο μόνος λόγος που χρειαζόμαστε την υπομονή. Δεν τη χρειάζεται ο Θεός, ούτε την απαιτεί για να μας δοκιμάσει, εκπαιδεύσει ή όποια άλλη ανοησία έχει επινοηθεί για να εξηγήσει την υπομονή. Η υπομονή είναι μόνο για εμάς τους ανθρώπους και αναφέρεται στο χρόνο που χρειαζόμαστε για να ευθυγραμμιστούμε δονητικά με το αντικείμενο της επιθυμίας μας και έτσι να μπορούμε να παραλάβουμε και στο υλικό πεδίο τα δώρα του Θεού που είναι ήδη διαθέσιμα για εμάς πνευματικά.

Όπως αναφέρουμε και στο κείμενο για το «πως ο Θεός απαντάει τις προσευχές», αλλά και στο παρών κείμενο, ο Θεός απαντάει πνευματικά άμεσα την προσευχή μας, αλλά την απαντάει στο πνευματικό πεδίο, μας τη δίνει σαν πακέτο ενέργειας. Αυτό το πακέτο ενέργειας, στη συνέχεια για να μπορέσει να εισέλθει στην ατομική υλική μας πραγματικότητα, σαν υλοποιημένοι στόχοι, πρέπει να βρει διόδους. Αυτές τις διόδους τις ρυθμίζουν αποκλειστικά οι πεποιθήσεις μας. Εάν έχουμε ή αποκτήσουμε πεποιθήσεις που είναι συμβατές με τις επιθυμίες μας, τότε το πακέτο ενέργειας από το πνευματικό πεδίο (πχ αυτό που αποκαλούμε με το γενικό όρο «Ενεργειακό Σύμπαν») βρίσκει δίοδο μέσα στην υλική μας πραγματικότητα και ο στόχος/επιθυμία μας, εμφανίζονται υλοποιημένα γρήγορα. Εάν αντίθετα έχουμε πεποιθήσεις που αντιστρατεύονται το στόχο μας, τότε βιώνουμε αυτό που περιγράψαμε παραπάνω με τον όρο «αντίσταση». Τότε οι επιθυμίες μας αργοπορούν χαρακτηριστικά, ενώ σε περιπτώσεις που έχουμε πολύ μεγάλη αντίσταση (είτε συνειδητή, είτε υποσυνείδητη) ως προς ένα στόχο είναι δυνατόν να αναβάλουμε την υλοποίηση επ’ αόριστον. Βιώνουμε το εξής παράδοξο, ενώ ο ανώτερος εαυτός μας, μας μιλάει μέσα από την καρδιά μας, μέσω των ωραίων επιθυμιών που μας στέλνει, αυτή η ενέργεια της αγάπης, η ενέργεια της καρδιάς που μας κομίζει ο ανώτερος εαυτός μας μέσα από τις ωραίες επιθυμίες μας, δεν μπορεί να βρει γέφυρα και να περάσει μέσα στην υλική μας πραγματικότητα. Ο ανώτερος εαυτός μας δεν έχει δικαιοδοσία πάνω στο κατώτερο εγώ μας, το οποίο είναι αυτόνομο και ανεξάρτητο. Έχει δική του «ελεύθερη» βούληση και πρέπει να συναινέσει με κάποιο τρόπο για να υπάρξει συνέργεια με τον ανώτερο εαυτό μας. Και η συναίνεση αφορά τις πεποιθήσεις του κατώτερου εγώ μας δηλαδή για το τι πιστεύει ότι είναι αληθινό ή δυνατό μέσα στην υλική του πραγματικότητα. Τις περισσότερες φορές υπάρχει μεγάλη δονητική απόσταση (λόγω πεποιθήσεων) μεταξύ αυτού που μας στέλνει ο ανώτερος εαυτός σαν βαθιά και ειλικρινή επιθυμία μας και αυτού που πιστεύουμε σαν κατώτερα εγώ ότι είναι δυνατό να μας συμβεί. Είναι το περίφημο, «πολύ καλό για να είναι αληθινό» που βιώνουμε όταν έχουμε και την ελάχιστη υποψία κρούσης μιας υπέροχης ανώτερης επιθυμίας. Αμέσως τη λογοκρίνουμε και την απορρίπτουμε σαν ανέφικτη ή πολύ έξω από το επίπεδο μας/ Λέμε μέσα στη «λογική» μας ότι είναι πολύ καλή για εμάς, τη θεωρούμε έξω από τις δυνατότητες μας. Τις δυνατότητες όμως που έμαθε να πιστεύει το κατώτερο εγώ σαν αλήθεια για τον σαρκικό εαυτό του (υλικό άνθρωπο) μέσα από την (λανθασμένη) μάθηση που πήρε από την οικογένεια του, το περιβάλλον ανατροφής, το σχολείο, την κοινωνία γενικότερα. Έτσι μια υπέροχη και μεγαλειώδη κατ’ άλλα επιθυμία μέσα στην καρδιά μας, το κατώτερο εγώ την αντικρούει και δημιουργεί άμεσα έντονα αντικρουόμενες, αντιφατικές δονήσεις (ενεργειακή αντίσταση). Είναι πολύ δύσκολο αυτό το δονητικό χάσμα να το γεφυρώσουμε μ’ ένα άλμα «πίστης». Όχι ότι το απαγορεύει κάποιος αλλά δεν είναι στη φύση του κατώτερου εγώ να αλλάζει με μεγάλα άλματα, του δημιουργεί έντονη ανασφάλεια και αστάθεια μια τέτοια διαδικασία. Ο πιο συνήθης και αρμονικός τρόπος, είναι η αλλαγή των πεποιθήσεων και η μετάβαση σε μια νέα εκδοχή πραγματικότητας, που υποστηρίζεται από νέες και πιο διευρυμένες πεποιθήσεις να γίνεται σιγά σιγά και ομαλά, χωρίς μεγάλα άλματα που σοκάρουν το κατώτερο εγώ. Γι’ αυτό και στην διδασκαλία των Αγγελειαφόρων του Φωτός, επιμένουμε να μιλάμε για καλές εξωτερικές συνθήκες γιατί όταν αυτές υπάρχουν δίνουν τη δυνατότητα στο κατώτερο εγώ να νιώσει ασφαλές και έτσι είναι πιο φιλικό και διαθέσιμο στο ν’ αλλάξει. Αντίθετα όταν επικρατούν ακραίες εξωτερικές συνθήκες, πχ μεγάλη φτώχεια, ασθένεια, σωματικός κίνδυνος, απειλές, βία, κτλ, τότε το κατώτερο εγώ, σοκάρεται, συσκοτίζεται και προσπαθεί να κρατηθεί με νύχια και με δόντια από αυτά που ξέρει και δεν είναι καθόλου δεκτικό στην ομαλή αλλαγή.

Άρα όλος ο χρόνος της «υπομονής» είναι ουσιαστικά μια προσπάθεια να γεφυρώσουμε αυτό το δονητικό κενό. Της υπέροχης μεγάλης επιθυμίας από τη μία και των διόδων μέσω των πεποιθήσεων που πρέπει να δημιουργήσουμε για να περάσει η ενέργεια υλοποίησης αυτής της επιθυμίας, έτσι ώστε η μετάβαση στην καινούργια κατάσταση να γίνει ομαλά και αρμονικά. Και αυτό απαιτεί χρόνο, γήινο γραμμικό χρόνο, έτσι ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να «διαπραγματευτούμε» εσωτερικά με το κατώτερο εγώ μας αυτή τη μετάβαση. Επαναλαμβάνουμε, βίαιες και βιαστικές προσπάθειες αλλαγής των πεποιθήσεων, είναι δυνατόν να φέρουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα, καθώς το κατώτερο εγώ μας θα αντιδράσει έντονα σε αυτή την πίεση που θα του ασκήσουμε για αλλαγή πεποιθήσεων.

Με αυτήν την έννοια η υπομονή έχει νόημα. Δεν είναι κάποιος χρόνος που δεν καταλαβαίνουμε γιατί υπάρχει ή πρέπει να υπομείνουμε για να περάσει (σαν ποινή ή υποχρεωτική θητεία) και μετά να μας δοθεί η ελευθερία και το δικαίωμα ν’ απολαύσουμε αυτό που θέλουμε και ζητήσαμε. Η υπομονή έχει πάντα να κάνει με το χρόνο που χρειαζόμαστε εσωτερικά για να ετοιμαστούμε ψυχικά (νοητικά και συναισθηματικά), έτσι ώστε να πάψουμε ν' αντιστεκόμαστε σε αυτό που λέμε ότι θέλουμε και έτσι να μπορέσει αυτό δονητικά να ταιριάξει μαζί μας και στο υλικό πεδίο, μετά από το ταίριασμα που έχει προηγηθεί σε πνευματικό επίπεδο. Είναι ο χρόνος που χρειαζόμαστε για να δημιουργήσουμε καινούργιες και πιο διευρυμένες διόδους καθόδου της ενέργειας δηλαδή καινούργιες και πιο διευρυμένες πεποιθήσεις που θα επιτρέψουν να εμφανιστεί ο στόχος μας υλοποιημένος στη φυσική, υλική μας πραγματικότητα. Και ο χρόνος της υπομονής ποτέ δεν είναι προκαθορισμένος αλλά εξαρτάται από το πόσο διατεθειμένοι είμαστε να κάνουμε την εσωτερική εργασία που απαιτείται για να απελευθερωθούμε από την αντίσταση μας δηλαδή από την εσωτερική μας αρνητικότητα με όποια μορφή αυτή εκδηλώνεται, πχ άγχη, φόβοι, ανησυχίες, κτλ. Έτσι ο χρόνος της υπομονής μπορεί να τραβήξει σε μάκρος ή μπορεί να συντομεύσει πάρα πολύ. Από εμάς εξαρτάται. Δεν είναι αυτό υπέροχο; Δεν δείχνει τη μεγάλη αγάπη του Θεού για εμάς που μας έχει δώσει τόσο μεγάλη ελευθερία ώστε να μπορούμε ακόμη και να Τον αρνηθούμε εάν το θέλουμε; Φυσικά και δείχνει την αγάπη του Θεού σε εμάς, οπότε ποιος ο λόγος να είμαστε μακριά Του; Δεν είναι πιο σοφό να ενωθούμε μαζί Του και να απολαύσουμε τα δώρα που έχει ήδη έτοιμα για εμάς; Στο χέρι και στην επιλογή μας είναι να το κάνουμε και ουσιαστικά να μην μας απασχολήσει το θέμα της υπομονής ποτέ. Εάν μάθουμε να είμαστε ένα με το Θεό και πάψουμε ασυνείδητα να Του αντιστεκόμαστε, η υπομονή θα είναι μια έννοια που δεν θα έχει νόημα ή κάποια πρακτική αξία για εμάς. Δε θα ήταν αυτό ωραίο να το βιώσουμε και στην πράξη; Νομίζουμε αξίζει τον κόπο να το δοκιμάσουμε και ο καθένας να βγάλει μόνος του τα συμπεράσματα του για το τι ισχύει και τι όχι!









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης