English

Ο ρόλος της ψυχής στη συνειδητή δημιουργία - Μέρος ΙΙ


Εάν θέλουμε αληθινά να γίνουμε τελειοποιημένοι (masters) της τέχνης της συνειδητής δημιουργίας θα πρέπει να καταλάβουμε ότι ο γρήγορος και αποδοτικός τρόπος στο να δημιουργήσουμε αυτό που θέλουμε είναι να είμαστε ευθυγραμμισμένοι και σε αρμονία με την ψυχή μας και το σχέδιο που αυτή έχει για τις ζωές μας. Δηλαδή μπορούμε να δημιουργήσουμε το οτιδήποτε αρκεί αυτό να είναι εναρμονισμένο με την ανώτερη (θεϊκή) μας ύπαρξη, με την ψυχή μας. Έτσι έχουμε δύο κρίσιμες παραμέτρους που επηρεάζουν την ανθρώπινη μας ύπαρξη και την ικανότητα μας να λειτουργήσουμε ως συνειδητοί δημιουργοί: α) η ψυχή μας και οι προθέσεις της για εμάς, το σχέδιο της για την υλική ζωή μας και β) η προθυμία μας (ως κατώτερες υλικές υπάρξεις) ή η απροθυμία μας να συνεργαστούμε και να ευθυγραμμιστούμε με την ψυχή μας και τις προθέσεις της για εμάς.

Αυτό μας οδηγεί σ’ ένα πολύ σημαντικό συμπέρασμα και ταυτόχρονα αποκάλυψη. Η βασική και ισχυρή δημιουργική δύναμη στις ζωές μας είναι η ψυχή μας και όχι η κατώτερη προσωπικότητα μας. Εμείς απλά μπορούμε να συνεργαστούμε ή να μη συνεργαστούμε με αυτήν την πανίσχυρη πνευματική δημιουργική δύναμη την οποία κομίζει η ψυχή μας.

Πρέπει να καταλάβουμε τι σημαίνει για εμάς η ψυχή μας και τι ευλογίες επίσης κουβαλάει για εμάς. Η ψυχή μας είναι το κομμάτι της ύπαρξης μας που μας αγαπάει άνευ όρων και ολοκληρωτικά κάθε στιγμή. Δεν μας κρίνει αρνητικά ούτε μας καταδικάζει ποτέ, ότι και εάν συμβεί στις ζωές μας, ότι επιλογές και εάν κάνουμε, ακόμη και μακρυά από αυτήν. Απλά περιμένει υπομονετικά και με αγάπη, πότε θα καταλάβουμε την ολοκληρωτική φύση (υλική και πνευματική) της ύπαρξη μας και πότε θα στραφούμε σε αυτήν για να μας δώσει κάθε καλό που επιδιώκουμε.  Όταν είμαστε κοντά της και νιώθουμε την παρουσία και την αγάπη της, τότε νιώθουμε ασφαλείς και σίγουροι. Νιώθουμε ότι υπάρχει μια ανώτερη αγάπη, μια ανώτερη προστασία στις ζωές μας, μια ανώτερη δύναμη που μας φροντίζει κάθε στιγμή. Όταν στραφούμε προς αυτήν έχουμε τη δυνατότητα να νιώσουμε χαρά και ικανοποίηση, ευτυχία για την ακρίβεια, άσχετα με το τι συμβαίνει γύρω μας, όποιες και να είναι οι εξωτερικές μας καταστάσεις.

Εάν όμως χάσουμε την επαφή με την ψυχή μας, τότε δεν έχουμε πυξίδα, αδυνατούμε ν’ ακούσουμε τα βαθύτερα και πιο γνήσια συναισθήματα μας για το που πρέπει να πάμε και τι επιλογές να κάνουμε. Αρχίζουμε και γεμίζουμε άγχος και αγωνία και προσπαθούμε απελπισμένα να ελέγξουμε τα γεγονότα και τις καταστάσεις στη ζωή μας. Μάταια όμως, συνεχώς ανακαλύπτουμε ότι βρισκόμαστε κυκλωμένοι μέσα σ’ έναν ατελείωτο κύκλο πόνου και μόχθου. Νιώθουμε άδειοι μέσα μας και πεινασμένοι για κάτι ουσιαστικό, κάτι που θα δώσει νόημα στις άδειες μας ζωές.

Συνήθως τότε είναι που μας ρουφάνε οι σκοτούρες και οι έγνοιες της καθημερινής ζωής και εστιαζόμαστε σε αυτά που λανθασμένα θεωρούμε σημαντικά, όπως αναγνώριση, τιμές, δόξα, αποκτήματα, απολαύσεις, κτλ νομίζοντας ότι εάν τα καταφέρουμε με όλα αυτά, τότε θα γεμίσουμε μέσα μας και θα νιώσουμε επιτέλους ευτυχισμένοι. Είναι η στιγμή που έχουμε πάρει το λάθος δρόμο και κινούμαστε σε πορεία τελείως αντίθετη με την ψυχή μας. Και το χειρότερο είναι πως ούτε το αντιλαμβανόμαστε. Νομίζουμε ότι είμαστε στη σωστή πορεία και μόνο όταν τρακάρουμε στο «παγόβουνο» που αναφέραμε και στο μέρος Ι του κειμένου, καταλαβαίνουμε ότι ήμασταν σε τελείως λάθος πορεία σε σχέση με την ψυχή μας. Τότε είναι που μέσα από το πόνο του δράματος και του ατυχήματος που βιώνουμε, ίσως αρχίσουμε να καταλαβαίνουμε (αν μπορέσουμε να το κάνουμε και αυτό), πόσο δυστυχισμένοι, άδειοι και μόνοι νιώθουμε στη ζωή μας.

Πολλοί, όταν τους συμβαίνει αυτό, αντιδρούν με το να προσπαθήσουν ακόμη πιο σκληρά στη λάθος πορεία που είχαν χαράξει. Προσπαθούν ακόμη πιο σκληρά για να τα καταφέρουν. Προσπαθούν πιο έντονα να αποκτήσουν αυτό που νομίζουν ότι τους λείπει για να γιατρέψουν την εσωτερική τους πληγή, τον εσωτερικό τους πόνο, την εσωτερική τους μοναξιά. Μπορεί να προσπαθήσουν ν’ αποκτήσουν περισσότερα χρήματα, να δουλέψουν πιο σκληρά, ν’ αλλάξουν δουλειά, να βρουν μια καινούργια σχέση, κτλ, κάτι που θα τους δώσει μια προσωρινή αίσθηση σκοπού. Μπορεί ακόμη και να στραφούν σε εναλλακτικούς τρόπους επίτευξης αυτής της πολυπόθητης ευτυχίας, πιο «πνευματικούς», όπως πχ το Σύστημα Μορφογένεσις ή κάποια άλλη μέθοδο υλοποίησης, που θα κρύβει μέσα της την υπόσχεση ή το «μυστικό» της σωτηρίας τους από τον πόνο που βιώνουν εντός τους. Το αποτέλεσμα όμως πάντοτε στο τέλος είναι το ίδιο απογοητευτικό γιατί το πρόβλημα είναι δομικό, είναι εσωτερικό, είναι καρμικό θα λέγαμε, με την εξήγηση και τον ορισμό του κάρμα που δώσαμε στο πρώτο μέρος.

Σε αυτό όμως το σημείο της κρίσης, πάντοτε υπάρχει και η ευκαιρία, η δυνατότητα να κάνουμε στροφή απ’ έξω προς τα μέσα. Να κοιτάξουμε εσωτερικά και ν’ αντιμετωπίσουμε το εσωτερικό μας σκοτάδι πρόσωπο με πρόσωπο. Να φύγει η ματιά μας από τον εξωτερικό κόσμο και να στραφεί εκεί που μας υποδεικνύει η ψυχή μας. Μόνο τότε, καθώς θα έχουμε σε κάποιο βαθμό αποκαταστήσει την σύνδεση και επικοινωνία με την ψυχή μας, θα προκύψει μια αληθινή λύση στο όποιο πρόβλημα μας. Εάν στραφούμε στην εσωτερική εργασία, στα πνευματικά εργαλεία και τεχνικές, με την κρυφή ελπίδα ότι θα πάρουμε αυτό που θέλουμε στον εξωτερικό κόσμο, εκεί δηλαδή που έχουμε αποτύχει με τους άλλους τρόπους που ξέραμε (τους πιο «εξωτερικούς», με την εξωτερική μας «δράση»), έτσι ώστε να πάψουμε να πονάμε εσωτερικά, τότε ακόμη δεν έχουμε καταλάβει πολλά για το πώς λειτουργεί το πράγμα. Είναι σίγουρο πως πάλι θα αποτύχουμε καθώς αποφεύγουμε ν’ ασχοληθούμε με την αληθινή ρίζα και αιτία των προβλημάτων μας.

Ναι, τα πνευματικά εργαλεία και οι τεχνικές είναι για να μας βοηθάνε αλλά μόνο εάν τα χρησιμοποιήσουμε σύμφωνα με τη σοφή υπόδειξη της ψυχής μας. Διαφορετικά είναι κάτι που πάλι θα μας απογοητεύσει και θα συνεχίσουμε άσκοπα να ψάχνουμε για μια καινούργια «μαγική λύση» στα προβλήματα μας, πέφτοντας εύκολα θύματα των υποσχέσεων των διαφόρων επιτήδειων που θα μας πουλάνε «ελπίδα» για γρήγορη λύση, παίζοντας και πατώντας στην ουσία πάνω στις ανασφάλειες και τον πόνο μας.

 

Η ψυχή μας θα δημιουργήσει την άριστη λύση για εμάς, εάν είμαστε πρόθυμοι να την ακούσουμε και να συνεργαστούμε μαζί της, εάν είμαστε πρόθυμοι να «αντιμετωπίσουμε» το εσωτερικό μας σκοτάδι (καρμικά μιάσματα) και ακούσουμε τι αληθινά μας λέει η καρδιά μας.

Μπορεί ν’ αναρωτιέστε γιατί η προσωπικότητα μας να έχει «θέλω» και «επιθυμίες» που είναι κόντρα στο σχέδιο της ψυχής και γιατί η ψυχή να έχει προθέσεις για εμάς που είναι κόντρα σε αυτό που επιδιώκει η κατώτερη προσωπικότητα μας. Ο λόγος που υπάρχει αυτό το φαινομενικό κενό, αυτή η φαινομενική ασυμφωνία, είναι ότι η ψυχή μας επιδιώκει την πνευματική αφύπνιση και εξέλιξη, όπως την ορίσαμε στο πρώτο μέρος με την έννοια του «ανώτερου δρόμου» μας, ενώ η προσωπικότητα μας, επιδιώκει «εξωτερικές» γρήγορες λύσεις που θα τις δώσουν προσωρινή απόλαυση ή ανακούφιση από τον πόνο. Είναι όπως αρρωσταίνουμε και εμφανίζουμε τα συμπτώματα της ασθένειας, τότε όλοι γρήγορα θέλουμε να πάρουμε ένα χάπι για να φύγουν τα ενοχλητικά συμπτώματα, αδιαφορώντας για την γενεσιουργό αιτία της ασθένειας. Ακόμη και εάν το χάπι καταφέρει να αναστείλει τα συγκεκριμένα συμπτώματα, εάν δεν επέλθει ίαση σε επίπεδο εσωτερικής και βαθύτερης αιτίας, είναι σίγουρο ότι η ασθένεια θα ξαναεμφανιστεί με καινούργια και ίσως πιο ισχυρά συμπτώματα.

Έτσι από αυτήν την άποψη, όταν μας συμβαίνει μια ατυχής εμπειρία στη ζωή, πέρα από τον πόνο, για την ψυχή μας είναι μια μεγάλη ευκαιρία να οδηγήσει την προσωπικότητα μας στο να γιατρευτεί σε επίπεδο αιτίας, εάν φυσικά όπως είπαμε και παραπάνω μπορέσουμε να κάνουμε αυτήν τη στροφή. Συνήθως όμως, όπως δείχνει η εμπειρία, οι άνθρωποι σαν πρώτη αντίδραση είναι να θέλουμε ν’ αποφύγουμε τον πόνο και την επώδυνη κατάσταση που μας «βρήκε» (στην πραγματικότητα ποτέ δεν μας βρίσκει κάτι παρά εμείς το προκαλούμε στον εαυτό μας). Θέλουμε να «ξεφορτωθούμε» όσο το δυνατόν συντομότερα τον σωματικό ή τον ψυχολογικό πόνο και είναι μεγάλη πρόκληση για εμάς να κρατήσουμε τον πόνο στο προσκήνιο και να τον κάνουμε «φίλο» μας, με την έννοια ότι θα μας βοηθήσει να στραφούμε εσωτερικά και να έρθουμε σε επικοινωνία με την ψυχή μας. Είναι μεγάλη η εσωτερική πρόκληση το να ανοιχτούμε στην πιθανότητα ότι αυτός ο πόνος έχει «νόημα» για εμάς και ότι μπορεί να οδηγήσει τελικά σε μεγαλύτερη κατανόηση του εαυτού μας. Μόνο όμως έτσι θα πάψουμε ν’ αντιστεκόμαστε διανοητικά και ψυχολογικά στην ύπαρξη του πόνου. Και το παράδοξο είναι ότι όσο περισσότερο αντιστεκόμαστε στον πόνου μας, ψάχνοντας για εύκολες και γρήγορες λύσεις για να τον ξεφορτωθούμε, τόσο αυτός επιμένει και δεν φεύγει από τις ζωές μας. Ενώ όταν παύουμε να του αντιστεκόμαστε και τον αποδεχόμαστε και είμαστε ανοιχτοί να τον χρησιμοποιήσουμε στην πνευματική μας αφύπνιση και εξέλιξη, τότε κάτι αληθινά «μαγικό» συμβαίνει, μια πνευματική «αλχημεία» θα λέγαμε, αυτός ο πόνος «μετουσιώνεται» σαν από μόνος τους. Μεταστοιχειώνεται σε ανώτερη κατανόηση, σε ανώτερη συνειδητότητα και γέφυρα επικοινωνίας με την ψυχή μας και τους σκοπούς της. Και όταν ερχόμαστε σε επικοινωνία με την ψυχή μας και την δημιουργική της δύναμη, τότε και μόνο τότε όλα τα πνευματικά εργαλεία και τεχνικές που έχουμε διδαχτεί και γνωρίζουμε, πχ θετικές δηλώσεις, θετική σκέψη, οραματισμοί, δημιουργικός διαλογισμός, κτλ, αποκτούν αυτή την δημιουργική ισχύ και αποτελεσματικότητα που πάντοτε θέλαμε και ψάχναμε. Μόνο όμως με την προϋπόθεση ότι βλέπουμε το θετικό νόημα στις μέχρι τότε «αρνητικές» και «επίπονες» εμπειρίες μας, μπορούμε να προσεγγίσουμε αυτήν τη δύναμη και δημιουργική ισχύ που μας προσφέρεται από την ψυχή μας, στην ουσία την ίδια Θεϊκή δημιουργική δύναμη που έφτιαξε το υλικό Σύμπαν και δημιουργεί και όλους τους «κόσμους» (υλικούς και πνευματικούς).

 

Τέλος Μέρους ΙΙ

 









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης