English

Η ανυψωμένη δόνηση και οι πεποιθήσεις μας


Σε όλα τα κείμενα που υπάρχουν σε αυτό το τμήμα του Μορφογένεσις και διαβάζετε ελεύθερα, υπάρχει συνεχώς η προτροπή να προσέχετε και να ελέγχετε τη δόνηση σας, καθώς το πιο σημαντικό στοιχείο στην εσωτερική μας εργασία είναι η ανυψωμένη μας δόνηση. Χωρίς αυτήν τίποτα σημαντικό δεν μπορούμε να καταφέρουμε ως συνειδητοί δημιουργοί.

Σε αυτό το κείμενο θα εξηγήσουμε με πρακτικό τρόπο τι  αληθινά δημιουργεί την ανυψωμένη δόνηση και πως αυτήν επιτυγχάνεται ή για ποιο λόγο αποτυγχάνουμε να τη διατηρήσουμε ενώ το επιθυμούμε. 

Στο κείμενο για το πώς απαντάει ο Θεός τις προσευχές μας, είχαμε αναφέρει ότι μια προσευχή απαντιέται από το Θεό πάντοτε άμεσα στο πνευματικό επίπεδο και η απάντηση μας δίνεται σαν «πακέτο ενέργειας». Είχαμε πει επίσης ότι η «δικαιοδοσία» του Θεού τελειώνει στον πνευματικό-αόρατο-άϋλο κόσμο, καθώς ο ίδιος ο Θεός το έχει ορίσει έτσι δίνοντας απόλυτη εξουσία στον άνθρωπο πάνω στον υλικό γήινο κόσμο. Και έγινε έτσι για να έχει νόημα το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης που επίσης χορηγήθηκε στον άνθρωπο από το Θεό.

Άρα όταν έχουμε κάνει μια προσευχή η απάντηση μας δίνεται αυτοστιγμής αλλά είναι στο πνευματικό επίπεδο σαν ενέργεια, σαν πακέτο ενέργειας όπως το ονομάσαμε. Αυτό όμως πρακτικά μας δημιουργεί ένα πρόβλημα. Πρέπει αυτό το πακέτο ενέργειας να το λάβουμε και να το μορφοποιήσουμε μέσα στον υλικό κόσμο. Δηλαδή να του δώσουμε μορφή. Και μορφή σημαίνει να το κάνουμε να εμφανιστεί με την μορφή της εκπληρωμένης επιθυμίας, με τη μορφή αυτού που ζητήσαμε στην προσευχή μας, στον οραματισμό μας, στο διαλογισμό μας, κτλ. Και αυτήν την μορφοποίηση την κάνει το «καλούπι», το «μοντέλο», το «εκμαγείο» που δημιουργούν οι πεποιθήσεις μας. Μορφοποιούμε συνεχώς την ενέργεια με βάση τις πεποιθήσεις μας. Η ενέργεια περνάει στον υλικό κόσμο και δημιουργεί μορφές (με τη μορφή καταστάσεων, γεγονότων, προσώπων, κτλ) μέσα από τα κανάλια-καλούπια που δημιουργούν οι πεποιθήσεις μας. Η ενέργεια είναι άμορφη στον πνευματικό κόσμο και παίρνει συγκεκριμένες μορφές στον υλικό κόσμο έτσι όπως ακριβώς τη «διατάζουν» να κάνει οι πεποιθήσεις μας.

Όλοι σίγουρα θα έχετε διαβάσει και ακούσει ότι ο υλικός μας κόσμος είναι ένα μάτριξ, δηλαδή μια «εικονική πραγματικότητα». Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Σημαίνει ότι αυτό που θεωρούμε ως πραγματικότητα, είναι επί της ουσίας μια «ταινία» την οποία εμείς προβάλλουμε (με το νου-συνειδητότητα μας) σε αυτό που αποκαλούμε «εξωτερική πραγματικότητα». Όλη αυτή η «πραγματικότητα» δεν είναι τελικά και τόσο «πραγματικότητα», παρά περισσότερο είναι αποκύημα της «φαντασίας» του νου μας. Είναι η συνέπεια της «περιγραφής» που κάνει ο νους μας, της «ιστορίας» που λέει στον ίδιο του τον εαυτό. Πλέον αυτή είναι μια παραδοχή που κάνει και η «κατεστημένη» φυσική και όχι μόνο η κβαντική φυσική όπως παλαιότερα ή οι μεταφυσικοί μύστες.

Πως λειτουργεί αυτό το μάτριξ; Έτσι ακριβώς όπως λειτουργεί η τεχνολογία της εικονικής πραγματικότητας, που πλέον μας είναι διαθέσιμη και φορώντας ένα ειδικό κράνος και με ανάλογη καλωδίωση, βλέπουμε ότι βρισκόμαστε (ή ταξιδεύουμε) σε διάφορες άλλες πραγματικότητες που ενώ ξέρουμε ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικά και αληθινά αυτές οι πραγματικότητες,  παρόλα αυτά εμείς τις βιώνουμε ως αληθινές δηλαδή έχουμε την «εμπειρία της πραγματικότητας». Ή για να το κάνουμε πιο απλό πιο απλό και κατανοητό, τις «προβάλλουμε» έτσι όπως λειτουργεί ο κινηματογράφως, όπου υπάρχει μια μηχανή προβολής που προβάλλει τα καρέ (καρούλι) της ταινίας. Ο νους μας είναι αυτή η μηχανή και τα καρέ, το καρούλι της ταινίας είναι οι πεποιθήσεις μας. Δηλαδή τι «έργο» θα δούμε στην εξωτερική μας πραγματικότητα, το καθορίζουν απόλυτα οι πεποιθήσεις μας.

Αυτό που αποκαλούμε «πραγματικότητα» είναι ουσιαστικά και αληθινά (με όρους κβαντικής φυσικής) μια «πολυπραγματικότητα πιθανοτήτων». Μια «πραγματικότητα άπειρων παράλληλων-δυνητικών πραγματικοτήτων». Μια «πραγματικότητα» άπειρων εκδοχών-παράλληλων Συμπάντων (ουσιαστικά από την κβαντική άποψη δεν έχει και τόσο νόημα να χρησιμοποιούμε τον όρο πραγματικότητα αφού αυτή είναι τόσο ρευστή και πολλαπλών εκδοχών αλλά θα συνεχίσουμε να το κάνουμε για λόγους ευκολίας συνεννόησης).

Έτσι κατά κάποιο τρόπο ο καθένας μας έχει τη δική του προβαλλόμενη από τον εαυτό του (συνειδητότητα του) πραγματικότητα. Η (προβαλλόμενη) πραγματικότητα του καθενός συνδέεται με τις προβαλλόμενες πραγματικότητες των άλλων δίνοντας την εντύπωση μιας κοινής και «αντικειμενικής» πραγματικότητας, στα πλαίσια ενός ολογραφικού Σύμπαντος. Αυτή είναι η βασική και μεγαλύτερη ψευδαίσθηση από την οποία υποφέρουμε εμείς τα «ανθρώπινα όντα» που ενοικούμε τούτο τον καρμικό κόσμο δηλαδή τον γήινο υλικό κόσμο. Πιστεύουμε ότι η εξωτερική μας πραγματικότητα είναι αληθινή και αντικειμενική, έξω δηλαδή από τη θέληση μας και τη δυνατότητα διαμόρφωσης της. Δηλαδή ότι μας συμβαίνει είναι «τυχαίο» ή «γραφτό» μας να γίνει, για το οποίο δεν έχουμε ουσιαστικά δυνατότητες επηρεασμού ή αποφυγής του, παρά μόνο σε κάποιο περιορισμένο βαθμό μέσω της απευθείας επέμβασης (δράσης) πάνω στα εξωτερικά φαινόμενα και επιβολής της θέλησης μας (εάν αυτό είναι εφικτό) πάνω στους άλλους. Γι’ αυτό και η πλειοψηφία των ανθρώπων επιθυμεί να συσσωρεύσει «δύναμη» κοσμική, με όποια μορφή είναι δυνατή και διαθέσιμη αυτή, είτε είναι οικονομική, είτε εξουσίας, στρατιωτική, κτλ.

Η πραγματικότητα όμως δεν είναι τυχαία. Ο καθένας μας προβάλλει τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας του, σύμφωνα με τα πρότυπα (παγιωμένες πεποιθήσεις) που έχει «ενσταλάξει» στο υποσυνείδητο του, είτε από αυτήν την ενσάρκωση, είτε και από προηγούμενες (μέσω της καρμικής αδράνειας-συνήθειας).

Η ικανότητα μας να επηρεάσουμε την «προβολή» μας και κατ’ επέκταση και την εξωτερική μας «πραγματικότητα» (αυτό δηλαδή που ως άνθρωποι πιστεύουμε ως πραγματικότητα «σταθερή» και «αμετάβλητη») εξαρτάται από την πίστη μας στην ικανότητα μας να το κάνουμε. Η επιρροή είναι αμφίδρομη, η πίστη μας επηρεάζει τα «εξωτερικά μας αποτελέσματα» και τα εξωτερικά μας αποτελέσματα, αυτό δηλαδή που βλέπουμε και παρατηρούμε (εστιαζόμαστε) «εκεί έξω», επηρεάζει την πίστη μας.

Αλήθεια έχετε σκεφτεί γιατί ο Χριστός επέμενε τόσο πολύ στο θέμα της πίστης; Γιατί έλεγε ότι εάν είχαμε την πίστη ενός κόκκου του σιναπιού θα μπορούσαμε να μετακινήσουμε βουνά ολόκληρα. Ή γιατί όταν έκανε ένα θαύμα, μια θεραπεία, έλεγε στον θεραπευόμενο «η πίστη σου σ’ έσωσε». Ή γιατί μάλωνε τους μαθητές του ως ολιγόπιστους όταν αυτοί δισπυστούσαν και αμφέβαλαν, όπως στην περίπτωση της τρικυμίας στη λίμνης της Γαλιλαίας. Έχετε αναρωτηθεί γιατί ο Χριστός δεν χρησιμοποιούσε απλά τη δύναμη Του, ως ενσαρκωμένος Υιός του Θεού, να κάνει το θαύμα του και να τελειώνει αλλά «απαιτούσε» τη συμμετοχή του ασθενή μέσω της πίστης του; Γιατί πολύ απλά από τη φύση του Σύμπαντος (ολογραφική) δεν μπορεί να γίνει κάτι άλλο. Γιατί το κάθε ανθρώπινο ον δημιουργεί (δηλαδή προβάλλει) τη δική του εκδοχή της πραγματικότητας και ΚΑΝΕΝΑΣ άλλος δεν μπορεί να παραβιάσει και να προβάλλει μια εκδοχή της πραγματικότητας για κάποιον άλλον. Έπρεπε σε κάποιο βαθμό να συναινέσει και ο άνθρωπος που φαινομενικά δεχόταν τη θεραπεία, ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατόν να συμβεί. Και έτσι με την πίστη του, έστω στην υπερφυσική, Θεϊκή δύναμη του Χριστού, μπορούσε να επιτρέψει στον εαυτό του (έστω και ασυνείδητα) να προβάλλει μια νέα εκδοχή της πραγματικότητας. Μια εκδοχή στην οποία δεν ήταν άρρωστος. Επίσης όταν γινόταν το θαύμα, ο Χριστός συνιστούσε στο θεραπευόμενο να μην ξανάμαρτήσει. Και όπως έχουμε εξηγήσει και σε άλλα κείμενα, ο όρος αμαρτία σημαίνει στα αρχαία Ελληνικά αστοχώ, δεν βρίσκω το στόχο. Δηλαδή συνιστούσε στους θεραπευόμενους να μην ξαναδημιουργήσουν-προβάλλουν (ασυνείδητα) εκδοχές της πραγματικότητας «άστοχες» δηλαδή τέτοιες που δεν θέλουν (πχ ασθένεια) αλλά να είναι εντός του στόχου (κατάσταση αναμάρτητη) δηλαδή να προβάλλουν εκδοχές της πραγματικότητας επιθυμητές, εκδοχές της πραγματικότητας που χαρακτηρίζονται από αρμονία όπως είναι η Θεϊκή μας φύση και όχι πτωτικές (αμαρτωλές) εκδοχές της πραγματικότητας δηλαδή πίστης στο «κακό».

Φυσικά με δεδομένο το επίπεδο των ανθρώπων της εποχής τόσο σε μορφωτικό, οικονομικό και λοιπών συνθηκών, δεν θα μπορούσε να τα εξηγήσει με όρους «κβαντικής φυσικής» αλλά να χρησιμοποιεί απλές και κατανοητές ιστορίες-παραβολές.

Οπότε για να ξαναγυρίσουμε στο θέμα μας που είναι η ανυψωμένη μας δόνηση, να πούμε ότι αυτή είναι η φυσική μας πνευματική κατάσταση. Όποτε ανεβάζουμε την δόνηση μας (με όποιο τρόπο το κάνουμε και για όποιο λόγο), προσεγγίζουμε την ευλογία του αληθινού μας πνευματικού εαυτού (ανώτερου εαυτού). Ερχόμαστε σε επαφή με αυτήν την ανώτερη δόνηση του αληθινού Θεϊκού μας εαυτού. Το πρόβλημα όμως, καθαρά από πρακτική καθημερινή άποψη, είναι ότι αυτήν τη δόνηση, την επαφή με αυτήν την ενέργεια δεν μπορούμε να την κρατήσουμε, δεν μπορούμε να τη «γειώσουμε» (τουλάχιστον σε σημαντικό βαθμό και έκταση) γιατί πολύ απλά ο κατώτερος μας εαυτός, ο υλικός ανθρώπινος εαυτός μας, δεν έχει τις κατάλληλες πεποιθήσεις που θα επιτρέπουν τη γείωση αυτής της ενέργειας. Οι πεποιθήσεις που έχουμε συγκρούονται με αυτά που επιτάσσει η ανώτερη μας δόνηση, με το ανώτερο καλό μας δηλαδή.

Και ενώ σας προτείνουμε σε όλα τα κείμενα να προσπαθείτε να έχετε τη δόνηση σας ανυψωμένη, όσο γίνεται, πρέπει να σας πούμε ότι δεν θα μπορέσετε να την κρατήσετε ανυψωμένη εάν δεν αλλάξετε (στην ουσία διευρύνετε) τις πεποιθήσεις σας στους σημαντικούς τομείς της ζωής σας. Μπορεί πχ να πάτε κάπου στη φύση και να νιώσετε γαλήνη και χαρά και η δόνηση σας να ανυψωθεί εκείνη τη στιγμή, να είναι δηλαδή στη συχνότητα αυτή που είναι συμβατή και ομοιοκραδασμική με όλα τα καλά που θέλετε στη ζωή σας. Αλλά αυτήν τη δόνηση δεν θα μπορέσετε να την κρατήσετε για πολύ γιατί κάποια στιγμή θα φύγετε από το τοπίο της φύσης ή η προσοχή σας θα στραφεί αλλού ή θα σας έρθουν διάφορες σκέψεις για άλλα θέματα. Η δόνηση σας τότε θα πέσει γιατί πολύ απλά τα συμπεράσματα σας και οι προσδοκίες σας για τα άλλα «ζητήματα» της ζωής καθορίζονται από αυτές τις πεποιθήσεις. Όσο και να σας ανυψώνει ένα φυσικό τοπίο, αυτή η ανυψωμένη δόνηση ενώ βοηθάει πολύ, δεν θα μπορέσει να εισρεύσει σε άλλους τομείς της ζωής σας που σας «καίνε» αλλά έχετε τρομερά περιοριστικές πεποιθήσεις (πχ τα οικονομικά σας). Και δεν θα μπορεί γιατί δεν το επιτρέπουν οι πεποιθήσεις σας. Αυτές δεν δημιουργούν το κατάλληλο κανάλι (το καλούπι που λέγαμε) για να επιτρέψετε αυτή η ανυψωμένης συχνότητας δόνηση να προβάλει αυτή την ανώτερη εκδοχή της πραγματικότητας.

Εάν με κάποιο τρόπο θα μπορούσατε να μείνετε μόνιμα στην ανυψωμένη δόνηση που σας δημιούργησε το φυσικό τοπίο και να μην στρέψετε την προσοχή σας στα άλλα ζητήματα που σας απασχολούν (πχ οικονομικά, σχέσεων, υγείας, κτλ), η υψηλή δόνηση θα τα τακτοποιούσε όλα για εσάς χωρίς να χρειάζεται να αλλάξετε (διευρύνετε) τις παλιές σας πεποιθήσεις. Αλλά πρακτικά πόσο πιθανό είναι να συμβεί κάτι τέτοιο; Πόσο μπορείτε να μείνετε στην υψηλή δόνηση (άσχετα το λόγο που την πυροδότησε αρχικά) χωρίς να στρέψετε την προσοχή σας στα θέματα που σας «καίνε» και επείγουν. Πρακτικά όπως είπμαε, για την πλειοψηφία των ανθρώπων, αυτή η πιθανότητα είναι μηδενική.

Άρα είναι πιο σώφρον και μακροπρόθεσμα πιο αποτελεσματικό, να επιδιώξετε να διευρύνεται τις πεποιθήσεις σας στα «σημαντικά» σας θέματα, έτσι ώστε να μην είστε αναγκασμένοι να αποφεύγετε να στρέφετε την προσοχή σας σε αυτά. Και όταν λέμε να διευρύνετε τις πεποιθήσεις σας εννούμε να δημιουργήσετε εναλλακτικές ορισμών μέσα σας, στο νου σας, που θα επιτρέπουν μεγαλύτερη ευελιξία στο πως ερμηνεύετε  και τελικά περιγράφετε την εξωτερική πραγματικότητα και αυτά που σας συμβαίνουν. Είναι στην πράξη μια κατάσταση αναπλαισίωσης (ή εσωτερικής επαναδιαπραγμάτευσης εάν το προτιμάτε) των παλιών ορισμών που έχουμε αποδεχτεί για την εξωτερική μας πραγματικότητα αλλά και για τον εαυτό μας και το ρόλο του μέσα σε αυτήν την πραγματικότητα. Ορισμούς και πεποιθήσεις που αποδεχόμαστε «τυφλά» και θεωρούμε ως δεδομένους, ενώ δεν είναι.

Έτσι αρχίζουμε και αλλάζουμε το σενάριο της ταινίας που προβάλλουμε στον εξωτερικό μας κόσμο, στην αποκαλούμενη και ως εξωτερική μας πραγματικότητα. Να αναφέρουμε ένα τέτοιο χαρακτηριστικό παράδειγμα που προέρχεται από το κλασικό βιβλίο «η τέχνη του πλούτου» (εκδόσεις έσοπτρον) που έλεγε το εξής. Όταν έχουμε χρέη, αντί να λέμε στον εαυτό μας (περιγραφή της «πραγματικότητας») «είμαι βουτηγμένος/η στα χρέη, με κυνηγάνε οι δανειστές μου, δεν ξέρω τι να κάνω, πως τα κατάφερα πάλι έτσι, κτλ», να λέμε, «τα χρέη μου αντιπροσωπεύουν την εμπιστοσύνη των πιστωτών μου στο πρόσωπο μου και στην ικανότητα μου για μελλοντικό πλούτο και αποπληρωμή τους». Βλέπετε ότι για το ίδιο γεγονός η περιγραφή νοηματοδοτεί κάτι τελείως διαφορετικό στις δύο φράσεις. Άρα και η δόνηση, η συνειδησιακή κατάσταση που παράγεται από τις δύο εκφράσεις, είναι διαφορετική. Στην πρώτη περίπτωση, περιγράφουμε και βιώνουμε τον εαυτό μας, ως αποτυχημένο και υπό καταδίωξη από τους δανειστές, ενώ στη δεύτερη περίπτωση η αύρα είναι ότι είμαι σημαντικός και ουσιαστικά οι πιστωτές «επένδυσαν» σε μένα και στην ικανότητα μου για πλούτο. Στην πρώτη περίπτωση η διατύπωση είναι απορριπτική και  αποδυναμωτική για τον εαυτό μας, ενώ στη δεύτερη περίπτωση είναι επιβεβαιωτική, ενισχυτική και ενδυναμωτική. Αυτές οι δύο διαφορετικές περιγραφές, όπως είναι φυσικό και αναμενόμενο, θα παράξουν δύο διαφορετικές εκδοχές της πραγματικότητας, τις οποίες και θα βιώσουμε τελείως διαφορετικά.

Όταν δημιουργούμε τέτοιες θετικές περιγραφές για τα σημαντικά ζητήματα της ζωής μας, τότε επιτρέπουμε την υψηλή συχνότητα της δόνησης να περάσει και σε αυτά τα «σοβαρά» ζητήματα. Παύουμε εν αγνοία μας να αντιστεκόμαστε με τις πεποιθήσεις μας σε αυτά που θέλουμε και επιθυμούμε, αντίθετα τώρα κάνουμε τις πεποιθήσεις μας κανάλια που επιτρέπουν στη Θεϊκή-Συμπαντική ενέργεια να διαμορφώσει τις καταστάσεις που θέλουμε στον υλικό κόσμο.

Πρακτικά για τον καθένα είναι διαφορετικό ποιά περιγραφή λειτουργεί καλύτερα. Αυτό μπορείτε να το ανακαλύψετε μόνο στην πράξη, τι σας ταιριάζει καλύτερα αναλόγως και την ιδιοσυγκρασία σας. Ξεκινώντας να λέτε μια καινούργια ιστορία, δηλαδή κάνοντας μια καινούργια περιγραφή της πραγματικότητας, θα ανακαλύψετε πόση ευελιξία επιτρέπεται στον εαυτό σας. Συνήθως αρχικά δεν μπορούμε να απομακρυνθούμε και πολύ από το σημείο που βρισκόμαστε από τις παλιές πεποιθήσεις. Δηλαδή η περιγραφή που θα κάνουμε μπορεί να είναι καλύτερη από την προηγούμενη αλλά όχι τόσο όσο θα επιθυμούσαμε. Εδώ δεν χρειάζεται βιασύνη. Εάν επιχειρήσετε να πείτε μια «τέλεια» ιστορία κατευθείαν δεν θα νιώσετε συναίσθημα (ενέργεια) γι’ αυτήν γιατί ο νου σας θα την απορρίψει σαν ανέφικτη γιατί έχει μεγάλη απόσταση δονητικά με το σημείο (την ιστορία που λέγατε μέχρι τώρα) στο οποίο βρίσκεστε. Θα είναι μια μη πιστευτή εκδοχή και αυτό δεν το θέλουμε, δε δουλεύει στην πράξη. Ενώ αν πάτε βήμα βήμα και βελτιώνεται συνεχώς την ιστορία-περιγραφή σας, ο νου σας θα την αποδεχτεί. Δε θα νιώθετε εσωτερικά αντίσταση σε αυτό που λέτε.

Αυτή η όλη διεργασία μπορεί να γίνει πολύ δημιουργική και αυτό απαιτείται τελικά. Να βρείτε λόγια και τρόπο να προσπεράσετε την παλιά ασυνείδητη και παγιωμένη αντίσταση σας. Να αναφέρουμε ένα ακόμη παράδειγμα για να γίνει πιο κατανοητή η όλη διεργασία. Ας υποθέσουμε ότι κάποιος προέρχεται από ένα οικογενειακό περιβάλλον ανθρώπων που χαρακτηρίζουν τους εαυτούς τους ως εργατική τάξη, λαϊκά στρώματα. Φτωχοί αλλά περήφανοι για τους αγώνες τους ενάντια στην καταπίεση και την εκμετάλλευση της πλουτοκρατίας. Το άτομο που μεγάλωσε σε μια τέτοια οικογένεια και έχει αποδεχτεί (υποσυνείδητα) τις πεποιθήσεις της οικογένειας του, μπορεί σαν ενήλικας να του δημιουργηθεί από μέσα του (έμπνευση ανώτερου εαυτού) μια υγιή επιθυμία για πλούτο αλλά να σκοντάφτει η υλοποίηση της στην παλιά περιγραφή της πραγματικότητας σχετικά με τον πλούτο, που δέχτηκε και υιοθέτησε ασυνείδητα από την οικογένεια του όταν ήταν μικρός. Τώρα νιώθει ότι αυτή του η επιθυμία για πλούτο μπορεί να τον φέρει απέναντι στην οικογένεια του και την αγάπη του προς αυτούς. Ας δούμε πως αυτό το άτομο θα μπορούσε να κάνει μια αναπλαισίωση της παλιάς ιστορίας έτσι ώστε και να επιτρέψει στην επιθυμία του για πλούτο να ανθίσει αλλά και να εξαλείψει το φόβο του ότι η επιθυμία του θα σημάνει προδοσία στις αρχές και τα πιστεύω της οικογένειας και άρα μπορεί να ρισκάρει την αγάπη και αποδοχή τους.

«Ξέρω ότι η οικογένεια μου αποδέχτηκε αυτές τις πεποιθήσεις για τον πλούτο, δεν τους κατηγορώ, κάνανε ότι καλύτερο μπορούσαν με βάση αυτά που γνώρισαν και αυτά που έμαθαν από τους δικούς τους γονείς και το περιβάλλον μέσα στο οποίο μεγάλωσαν. Και εγώ έκανα το ίδιο παλιά, όταν ήμουν μικρός αποδέχτηκα τις πεποιθήσεις της οικογένειας μου. Αυτό όμως συνέβη όταν ακόμη δεν ήξερα ότι είχα επιλογή, ότι μπορούσα να είμαι συνειδητός και να επιλέξω ποιά πεποίθηση θέλω να υιοθετήσω και ποιά όχι. Ποιά ιστορία και περιγραφή της πραγματικότητας επιλέγω πλέον να λέω και να προβάλλω στην εξωτερική μου πραγματικότητα. Το χρήμα είναι μια ουδέτερη ενέργεια και δεν χαρακτηρίζει από μόνο του ένα άνθρωπο ούτε ως καλό, ούτε ως κακό, μόνο και μόνο επειδή το κατέχει. Επιλέγω πλέον να αφήσω το θέμα του χρήματος έξω από τη σχέση μου με την οικογένεια μου. Το εάν θελήσω να έχω άφθονο χρήμα στη ζωή μου αφορά μόνο εμένα αποκλειστικά και τις αληθινές (Θεϊκές) μου επιθυμίες. Δεν καθορίζει σε τίποτα τη σχέση μου με την οικογένεια μου. Τους αγαπώ και τους τιμώ ανεξάρτητα από το τι αυτοί συνεχίζουν να πιστεύουν ή όχι για τον πλούτο. Ο πλούτος είναι για να εκφράσω τον αληθινό μου εαυτό και όχι για να καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις. Τώρα ξέρω καλύτερα τι ισχύει. Πως λειτουργεί το Σύμπαν και η πραγματικότητα. Ξέρω ότι ο κάθε άνθρωπος δημιουργεί την δική του εκδοχή της πραγματικότητας και φαίνεται να συνδημιουργεί με άλλους συνανθρώπους κοινές εμπειρίες όταν ταιριάζουν οι εκδοχές τους. Αυτή η αλήθεια είναι απελευθερωτική και διώχνει κάθε πίεση και φόβο από πάνω μου. Έχω πλέον αποφασίσει να κάνω και να λέω μια ευχάριστη εκδοχή της πραγματικότητας μου και αυτή την εκδοχή προβάλλω ως εξωτερική μου πραγματικότητα και αυτή λαμβάνω…»

Καταλαβαίνουμε ότι ο καθένας μας μπορεί να βάλει όποιο στοιχείο νιώθει ότι ταιριάζει και επιθυμεί για την πραγματικότητα του, με την προϋπόθεση όπως είπαμε ότι η γεφύρωση και η μετακίνηση από τις παλιές πεποιθήσεις στις καινούργιες, στην καινούργια εκδοχή γίνεται με ομαλό τρόπο για να είναι αποδεκτός εσωτερικά. Το κριτήριο θα είναι πάντοτε το πώς νιώθουμε. Η καινούργια περιγραφή, η καινούργια ιστορία που λέμε πρέπει να μας δημιουργεί θετικά συναισθήματα και να ανυψώνει τη δόνηση μας. Εάν δεν συμβαίνει αυτό, σημαίνει ότι ακόμη είμαστε προσκολλημένοι στην παλιά πεποίθηση, στην παλιά εκδοχή και ότι δεν έχουμε επιτυχώς αναπλαισιώσει την ιστορία (περιγραφή) που λέμε στον εαυτό μας. Όταν πέφτει η δόνηση μας να γνωρίζετε ότι υπεύθυνη γι’ αυτό είναι από πίσω κάποια περιοριστική πεποίθηση που έχουμε και στην οποία ασυνείδητα μηχανικά εστιάζουμε-πιστεύουμε. Κάποια παλιά, αρνητική, περιοριστική περιγραφή της πραγματικότητας που συνεχίζουμε να κάνουμε, κάποια όχι και τόσο ωφέλιμη ιστορία που συνεχίζουμε να λέμε στον εαυτό μας, κρυφά μέσα μας. Οπότε χρειάζεται να βρούμε που σκαλώνουμε, σε ποιά παλιά πεποίθηση-ιστορία-περιγραφή παραμένουμε πεισματικά προσκολλημένοι και στη συνέχεια να βρούμε τον κατάλληλο τρόπο, την κατάλληλη διατύπωση για να εκφράσουμε μια νέα πιο διευρυμένη πεποίθηση-ιστορία-περιγραφή και έτσι να προσπεράσουμε τα σημεία στα οποία κολλάμε. Πολλές φορές αυτό δεν είναι κάτι απλό να γίνει γιατί οι πεποιθήσεις μας είναι πολυεπίπεδες και δύσκολα αναγνωρίσιμος ο αληθινός τους πυρήνας. Ας δούμε ένα παράδειγμα για να καταλάβουμε τι ακριβώς εννοούμε.

Πχ μας ενοχλεί μια αδικία που γίνεται στον κόσμο, κάτι που διαβάζουμε στις εφημερίδες ή ακούμε στις ειδήσεις ή μια αδικία που κάνει η κυβέρνηση που δεν ενεργεί υπέρ των αδύναμων αλλά αντίθετα υπέρ ισχυρών οικονομικών συμφερόντων. Και ενώ η ενόχληση μας μπορεί να είναι απόλυτα δικαιολογημένη σε επιφανειακό επίπεδο για την κατάφωρη αδικία που γίνεται στον κόσμο, να είστε απόλυτα σίγουροι ότι δεν είναι μόνο αυτό αλλά σε βαθύτερο επίπεδο (υποσυνείδητο) ακουμπάει μια εσωτερική μας πληγή. Μια πληγή που έχει σχηματιστεί με βάση μια ιστορία-περιγραφή αδυναμίας που λέμε για τον εαυτό μας. Όταν ακούμε για τις αδικίες στον κόσμο και γεμίζουμε θυμό είναι γιατί την ίδια στιγμή λέμε από μέσα μας (κρυφά και υποσυνείδητα) την προσωπική μας ιστορία-περιγραφή για το πόσο ευάλωτοι και ανυπεράσπιστοι είμαστε μπροστά στο κακό του κόσμου. Πόσο πολύ πιστεύουμε ότι εξαρτάται η ασφάλεια και κατά συνέπεια και η ευτυχία μας από τις πράξεις, τα έργα και τις αποφάσεις των άλλων. Έτσι με το θυμό, υποσυνείδητα προσπαθούμε να κινητοποιηθούμε και να ενεργήσουμε ενάντια στο αντιλαμβανόμενο κακό που φοβόμαστε ότι μπορεί να πλήξει και εμάς τους ίδιους. Ξεχνώντας ή μη γνωρίζοντας φυσικά ότι έχουμε απόλυτη εξουσία πάνω στην εκδοχή της πραγματικότητας που προβάλλουμε και άρα δεν θα έπρεπε να υπάρχει κανένας φόβος για το τι επιλέγουν να κάνουν οι άλλοι. Η δική μας ιστορία-περιγραφή θα έπρεπε να δημιουργείται στη βάση της αλήθειας ότι εμείς και μόνο εμείς είμαστε οι δημιουργοί της εκδοχής της πραγματικότητας που ζούμε. Και έτσι να φτιάξουμε μια ιστορία που αληθινά μας ικανοποιεί και περιλαμβάνει το είδος των εμπειριών που θέλουμε να βιώσουμε, ανεξάρτητα από τις επιλογές, τα έργα και τις πράξεις των άλλων ανθρώπων. Μια ιστορία-περιγραφή απολαυστική για εμάς τους ίδιους και την πραγματικότητα που επιλεγουμε να βιώσουμε.    

Όταν θα έχουμε φτιάξει μια τέτοια νέα ικανοποιητική ιστορία-περιγραφή για την πραγματικότητα μας σε σχέση με τα ζητήματα που θεωρούμε σημαντικά και αρχίσουμε να καθιερώνουμε μέσα μας αυτήν την ιστορία-περιγραφή (και αυτό το κρίνει η δόνηση, εάν έχει ανυψωθεί ή όχι) τότε η εξωτερική μας πραγματικότητα δεν έχει άλλη επιλογή παρά να ανταποκριθεί στην καινούργια περιγραφή στο καινούργιο σενάριο με το οποίο την τροφοδοτούμε. Στην ουσία αλλάζοντας το σενάριο αλλάζουμε την «ταινία», το «έργο» που βλέπουμε στην οθόνη της εξωτερικής μας πραγματικότητας. Έτσι εάν θέλουμε να δούμε κωμωδία, πρέπει να βάλουμε μέσα στη μηχανή προβολής ταινία με σενάριο κωμωδίας και όχι ταινία τρόμου. Δυστυχώς οι περισσότεροι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να δουν κωμωδία αλλά συνεχώς γράφουν και τροφοδοτούν (μέσω της προσοχής και των πεποιθήσεων τους) τη μηχανή προβολής τους (το νου τους δηλαδή) με σενάρια (περιγραφή πραγματικότητας) τρόμου και μετά απορούν γιατί δε βλέπουν κωμωδία. Όταν αληθινά καταλάβουμε πως λειτουργεί η πραγματικότητα και ποιός ο ρόλος της δόνησης και των πεποιθήσεων μας σε αυτήν, τότε θα είμαστε αληθινά συνειδητοί δημιουργοί. Μέχρι τότε είμαστε «δόκιμοι» συνειδητοί δημιουργοί και όχι επιδέξιοι μάστερς όπως θα θέλαμε! Αλλά τίποτα δεν μπορεί να μας εμποδίσει να γίνουμε αυτό που επιθυμούμε όταν καταλάβουμε ότι και τίποτα αληθινά δεν μας εμποδίζει να γίνουμε αυτό που θέλουμε παρά μόνο οι λανθασμένες και περιοριστικές μας πεποιθήσεις που πλέον ξέρουμε πώς να τις διευρύνουμε και έτσι να μη κολλάμε εκεί που κολλούσαμε παλαιότερα. Και με αυτόν τον τρόπο ανοίγει και ο δρόμος της διατήρησης μας στην υψηλή δόνηση για πολύ περισσότερο χρόνο. Και όπως τονίζουμε σε όλα τα κείμενα η υψηλή δόνηση είναι η Θεϊκή δόνηση, η δόνηση της χαράς και της αγάπης, που είναι και η αληθινή πνευματική μας φύση.                          









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης