English

91ος Ψαλμός – Το «μυστικό του Θεού αποκαλύπτεται»


Ο ψαλμός 91 είναι ένας από τους πιο υπέροχους ψαλμούς γιατί κατά τη γνώμη μου αποκαλύπτει πλήρως τη «φύση» του Θεού. Αποκωδικοποιεί το «μυστικό» του Θεού. Αν φυσικά μπορούμε να μιλάμε για «μυστικό» καθώς ο Θεός δεν έχει μυστικά, απλά η μη ανεπτυγμένη φύση μας ως άνθρωποι και η δυσκολία να κατανοήσουμε πρακτικά τα του Θεού, Τον κάνει να μοιάζει σαν να έχει «μυστικά» από εμάς, που εμείς πρέπει να ανακαλύψουμε (αποκωδικοποιήσουμε). Μια τέτοια προσπάθεια είναι και το παρόν κείμενο. 

Αφορμή στάθηκε το γεγονός ότι μόλις ξέσπασε η ιστορία με τον κοροναϊό, ανάρτησα  στη σελίδα μου στο facebook, το συγκεκριμένο ψαλμό. Ήταν μια κίνηση ενθάρρυνσης, μια κίνηση να αντλήσουμε προστασία από τα ανώτερα πεδία. Παρόλα αυτά όμως νιώθω ότι πρέπει να εξηγήσω τι αληθινά εννοώ και αντιλαμβάνομαι εγώ ο ίδιος σε σχέση με τον ψαλμό και πως αληθινά μπορεί να γίνει εργαλείο στα χέρια μας.

Ο ψαλμός έχει πρακτική αξία μόνο εάν διαβάζοντας τον, εκφωνώντας τον, διαλογιζόμενοι και στοχαζόμενοι πάνω σε αυτόν, απαγγέλλοντας τον, κτλ, μας βοηθήσει να τροποποιήσουμε την συνειδητότητα μας εσωτερικά. Δηλαδή δεν είναι ένα «μαγικό» ξόρξι, ένα μάντρα, κτλ, που λέμε συνέχεια και περιμένουμε να  λειτουργήσει σαν χάπι, άσχετο το τι κάνουμε εμείς στην υπόλοιπη ζωή μας. Δηλαδή δεν είναι κάτι που πιάνει όπως και να έχει. Αν ήταν έτσι όλοι θα τον χρησιμοποιούσαμε κατ' αυτόν τον τρόπο αλλά δεν λειτουργεί έτσι το πράγμα.

Όχι, ο ψαλμός, όπως και κάθε προσευχή, κάθε ιεροπραξία ή τελετουργία, έχουν αληθινά αξία, εάν μεταβάλλουν εσωτερικά τη συνειδητότητα μας. Εάν το να διαβάζουμε τον ψαλμό ή να τον επαναλαμβάνουμε πολλές φορές από μέσα μας σιωπηλά, είτε και φωναχτά, εάν δημιουργεί αλλαγή στη συνειδητότητα μας, τότε ναι λειτουργεί. Εάν μας αλλάζει τη δόνηση και από αυτήν του φόβου μας πηγαίνει σε αυτήν της εμπιστοσύνης, τότε είναι αυτό που χρειαζόμαστε. Εάν όμως τον λέμε και δεν αλλάζει η συνειδητότητα μας, εάν μένουμε στο φόβο, εάν δηλαδή συνεχίζουμε να «εμπιστευόμαστε» το κακό περισσότερο, τότε δεν είναι πολλά αυτά που μπορεί να κάνει ο ψαλμός.

Μέσα από αυτόν τον ψαλμό, ο Θεός μας αποκαλύπτει την «καρδιά» Του, τη νομοτέλεια Του και την υπόσχεση Του προς εμάς. Αυτό είναι πολύ σημαντικό να το κρατήσουμε, στην ουσία αυτός ο ψαλμός είναι μια υπόσχεση του Θεού προς εμάς. Αλλά πρέπει να κατανοήσουμε τι μας υπόσχεται ο Θεός για να μπορέσουμε να επωφεληθούμε τα μέγιστα από αυτήν την υπόσχεση.

Έτσι πάνω σε αυτήν τη λογική θα ήθελα να δούμε τον ψαλμό και να εξετάσουμε, έναν, έναν τους στίχους του.  

 

Κάτω απ’ τη στέγη του Υψίστου

 

Η σκέπη του Θεού, η στέγη του Υψίστου, δεν είναι φυσικά κάποιο συγκεκριμένο μέρος. Δεν είναι κάτι υλικό και τρισδιάστατο. Δεν είναι πχ κάποιος ναός μέσα στον υλικό κόσμο. Η στέγη του Θεού είναι η δόνηση του Θεού, η υψηλή δόνηση της αγάπης, της ενότητας, της χαράς και της ευτυχίας. Μόνο όταν βρισκόμαστε σε αυτήν τη δόνηση ή την προσεγγίζουμε, μόνο τότε μπορούμε να είμαστε κάτω από τη σκέπη του Υψίστου. Μόνο όταν και η δική μας δόνηση αρχίζει να γίνεται «ύψιστη», μόνο τότε βρισκόμαστε κάτω από τη στέγη και προστασία του Θεού. Είναι το μόνο μέρος (ενεργειακό) που δεν μπορεί να μας βρει ο φόβος γιατί πολύ απλά "αυτός" είναι σε άλλη δόνηση, σε άλλη συχνότητα. Μπορείτε να διαβάσετε επίσης το κείμενο με τον τίτλο «η σημασία της δόνησης» που υπάρχει στα ελεύθερα κείμενα του Μορφογένεσις για περισσότερα πάνω στο θέμα της δόνησης.  

 

1 Όποιος κάτω απ’ τη στέγη του Υψίστου κατοικεί, όποιος στου Παντοκράτορα τον ίσκιο διαμένει,

 

2 ας λέει στον Κύριο: «Κρησφύγετο και φρούριό μου είν’ ο Θεός μου που σ’ Αυτόν ελπίζω».

 

Ο πρώτος και ο δεύτερος στίχος μας πληροφορούν ότι όποιος είναι στην υψηλή δόνηση, στην υψηλή συχνότητα της ενέργειας, στην ενέργεια της αγάπης και εμπιστοσύνης του Θεού, είναι σαν να βρίσκεται κάτω από τη στέγη του Θεού, σαν να βρίσκεται στο ίσκιο αυτής της στέγης. Όπως το καλοκαίρι μέσα στη ζέστη ο ίσκιος μας προσφέρει προφύλαξη από τον καυτό ήλιο και μας δροσίζει και ανακουφίζει, το ίδιο ακριβώς κάνει και η ανυψωμένη συχνότητα, η συνειδητότητα της δόνησης του Θεού. Μας προστατεύει και ανακουφίζει από τις δυστυχίες της καθημερινότητας που διεξάγονται στη χαμηλή ενεργειακή δόνηση του γήϊνου μάτριξ.

Αυτός που έχει γνωρίσει «βιωματικά» αυτήν την κατάσταση της ανυψωμένης δόνησης, αυτός που έχει προσεγγίσει αυτήν τη δόνηση του Θεού, τη δόνηση της χαράς και της αγάπης, αυτός τότε μπορεί να λέει, πως «κρησφύγετο και φρούριο μου είναι ο Θεός». Είναι αυτή η υψηλή δόνηση, η υψηλή συχνότητα της ενέργειας που λειτουργεί σαν φρούριο και καταφύγιο γιατί δεν μπορούν να μας συναντήσουν τα δράματα και τα άσχημα γεγονότα σε αυτήν τη δόνηση. Το «κακό» λειτουργεί και αυτό σε συγκεκριμένη δόνηση, σε χαμηλή συχνότητα, όπως αυτής του φόβου.

Τότε μόνο με σιγουριά, αυτός που βιώνει την ανυψωμένη δόνηση, μπορεί να πει, «στο Θεό ελπίζω» δηλαδή σε αυτήν τη Θεϊκή κατάσταση της ανυψωμένης δόνησης και κατ’ επέκταση ανυψωμένης συνειδητότητας.

 

 

3 Αυτός σ’ ελευθερώνει από παγίδα κυνηγού, από τις συκοφαντικές καταγγελίες.

 

Το «κακό» όπως είπαμε «συμβαίνει» στη χαμηλή συχνότητα, στους χαμηλούς κραδασμούς της ενέργειας. Έτσι όταν ήμασταν σε μια κατάσταση συντονισμού με το «κακό» (άσχετα εάν το καταλαβαίναμε ή όχι), έμοιαζε η ζωή μας να είναι γεμάτη δράματα και κακοτυχίες (όπως εξελίσσεται η ζωή για την πλειοψηφία των ανθρώπων μέσα στο «γήινο μάτριξ). Έμοιαζε σαν να είμαστε τα θηράματα τα οποία κυνηγάει κάποιος κυνηγός και τους στήνει παγίδες. Όταν ζούμε στη χαμηλή δόνηση, αυτό που οι περισσότεροι άνθρωποι αποκαλούν «κανονική» ζωή, μήπως δεν είμαστε συνέχεια σε επιφυλακή να μην μας την φέρουν από κάθε μεριά; Δεν μοιάζει σαν οι άλλοι άνθρωποι να μας κυνηγούν ή να μας συκοφαντούν και εμείς δεν ξέρουμε πώς να φυλαχτούμε και πως ν’ αντιμετωπίσουμε αυτές τις «δύσκολες» καταστάσεις; Μήπως τα "νέα" που μαθαίνουμε και πληροφορούμαστε από τα μμε, δεν είναι μια μορφή συκοφαντίας; Είναι γιατί αυτά είτε εσκεμμένα είτε αθέλητα, προάγουν το ψέμα και τον τρόμο. Είναι συκοφαντία στην αλήθεια του Θεού που δεν γνωρίζει φόβο, δεν γνωρίζει τρόμο και μίσος. 

Ε, όταν καταλαβαίνουμε τι εστί Θεός (πρακτικά από την άποψη της δόνησης της ενέργειας και όχι θεωρητικά, θεολογικά) και προσεγγίζουμε τη δόνηση Του δηλαδή όταν ανεβάζουμε και εμείς τη δική μας, τότε μοιάζει σαν ο Θεός να μας έχει ελευθερώσει από όλους αυτούς τους κινδύνους που συναντούσαμε στο χαμηλό επίπεδο της δόνησης της ενέργειας.

 

4 Με τις φτερούγες Του θα σε σκεπάσει, κάτω απ’ το φτέρωμά Του θα κρυφτείς· ασπίδα σου και περιτείχισμα θα ’ναι η πιστότητά Του.

 

Όταν ανυψώνουμε τη δόνηση μας, είναι σαν να μας πήρε ο Θεός κάτω από τις φτερούγες Του και να μας έχει κρύψει από κάθε εχθρό και κίνδυνο. Και ουσιαστικά έχουμε «κρυφτεί» γιατί δονητικά έχουμε καταστήσει τους εαυτούς μας «αόρατους» στη δονητική πραγματικότητα όπου εκτυλίσσεται το «κακό» (χαμηλή δόνηση). Και γίνεται η δόνηση του Θεού, αυτή η ανυψωμένη δόνηση, η ασπίδα και το περιτείχισμα που μας προστατεύει. Και αυτή η προστασία της δόνησης είναι άξια εμπιστοσύνης, ποτέ δεν μπορεί να προδοθεί γιατί όσο βρισκόμαστε σ' αυτήν δεν μπορεί να μας αγγίξει τίποτα από άλλο επίπεδο, άλλη συχνότητα δόνησης. Και αυτή είναι η αιώνια και αξιόπιστη υπόσχεση του θεού.

 

5 Απ’ της νυχτιάς το ρίγος δεν θα φοβηθείς ούτε τη μέρα από αιφνίδιο βέλος,

 

6 από καταστροφή που στο σκοτάδι έρχεται, ή από πανούκλα που θερίζει μέρα μεσημέρι.

 

Στους στίχους 5 και 6 ο ψαλμός περιγράφει όλους τους κινδύνους και τις συμφορές (όπως πανούκλα ή άλλη πανδημία, πχ τώρα με τον κοροναϊό) που «συμβαίνουν» στο χαμηλό επίπεδο δόνησης αλλά αυτό πλέον δεν είναι κάτι που πρέπει ν’ απασχολεί τον πιστό (πιστός με την έννοια της δόνησης και όχι θεωρητικά, δογματικά, από την άποψη της θρησκείας), δεν θα τον φοβίζει γιατί και ο φόβος ο ίδιος είναι απλά μια χαμηλής δόνησης ενεργειακή κατάσταση.

 

7 Στ’ αριστερά σου χίλιοι θα πεθάνουν, χιλιάδες δέκα στα δεξιά σου, μα εσένα δε θα σ’ εύρει το κακό.

 

Στο στίχο 7 ο ψαλμός συνεχίζει να περιγράφει τα δεινά που συμβαίνουν στο χαμηλότερο επίπεδο δόνησης, μέσα στο γήινο μάτριξ ή τον πτωτικό κόσμο της αμαρτίας, εάν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε την ορολογία της χριστιανικής παράδοσης. Σε μια δραματική αλλά και κυριολεκτική έκφραση (όταν έχουμε καταστάσεις πολέμου ή πανδημίας όπως τώρα με τον κοροναϊό) θα βλέπουμε το θάνατο να σκορπίζει νεκρούς (τόσο μεταφορικά όσο και κυριολεκτικά) δεξιά και αριστερά μας αλλά τον «πιστό», τον ανυψωμένο δονητικά, κακό δεν θα τον βρίσκει και όπως εξηγήσαμε λόγω του ότι βρίσκεται σε άλλο επίπεδο δόνησης από αυτό που βρίσκεται το «κακό». 

 

8 Τα μάτια σου μονάχα θα θωρούν να δουν των ασεβών την τιμωρία.

 

Ο δονητικά ανυψωμένος (δηλαδή ο αληθινά «πιστός» στην πράξη και όχι στη θεωρία) ενώ θα ζει σαν υλικό σώμα μέσα στο γήινο πεδίο, θα βλέπει την «τιμωρία» των ασεβών. Ποιοί είναι οι ασεβείς; Μα φυσικά αυτοί που ζουν τον περισσότερο χρόνο στη χαμηλή συχνότητα του φόβου, τη δόνηση του «κακού» και των «δεινών». Ποιά είναι η τιμωρία και ποιός τους τιμωρεί; Ουσιαστικά κανένας δεν τους τιμωρεί, παρά μόνοι τους οι ίδιοι βάζουν τον εαυτό τους, μέσω της χαμηλής τους δόνησης, μέσα στο «κακό» και τα «δεινά» και αυτό μοιάζει σαν τιμωρία και ουσιαστικά είναι. Αλλά δεν την επιβάλλει κανένας. Οι ίδιοι μας, με την ελεύθερη μας βούληση, επιλέγουμε τη χαμηλή δόνηση (άσχετα που δεν καταλαβαίνουμε ότι το κάνουμε) και ουσιαστικά δρέπουμε καταστάσεις άσχημες στη ζωή μας που μοιάζουν με τιμωρία. Ο Θεός απλά έχει ορίσει μέσω της κλίμακας της δόνησης τη νομοτέλεια Του. Το σε ποια δόνηση θα επιλέξουμε εμείς να δονηθούμε είναι θέμα δικό μας και της ελεύθερης μας βούλησης.

Έτσι ο ευσεβής ενώ θα ζει μέσα στο γήινο μάτριξ και αυτόν δεν θα τον ακουμπάει το κακό λόγω υψηλότερης δόνησης, εντούτοις θα βλέπει τις δυστυχίες και το κακό που θα βιώνουν οι ασεβείς δίπλα του. 

Εδώ να πούμε ότι πιστός και ευσεβής δεν είναι κάποιος που παίρνει το συγκεκριμένο χαρακτηρισμό σαν τίτλο και τον διατηρεί για πάντα. Μπορεί κάποιος τη μια στιγμή να είναι πιστός και ευσεβής δηλαδή να είναι στην ανώτερη δόνηση και μετά να στρέψει την προσοχή του σε κάτι άσχημο, να επιτρέψει να χαμηλώσει η δόνηση του, να επιτρέψει στον εαυτό του να συνηχήσει και να συντονιστεί με τη δόνηση του φόβου και τότε γίνεται κι' αυτός άπιστος και ασεβής μέχρι να σηκώσει πάλι τη δόνση του. Ισχύει φυσικά και το αντίθετο, κάποιος που δονείται στη χαμηλή δόνηση δηλαδή είναι ασεβής, μπορεί ανά πάσα στιγμή να μετατοπίσει την εστίαση της προσοχής του σε κάτι θετικό και έτσι να επιτρέψει στον εαυτό του να ανυψώσει τη δόνηση του και να γίνει πιστός και ευσεβής.

Δυστυχώς καταχρηστικά και λανθασμένα, έχουν οικειοποιηθεί τον όρο "πιστός/η" όσοι υποτιθέμενα ασπάζονται το δόγμα κάποιας θρησκείας, δηλώνουν ότι πιστεύουν στο Θεό, πηγαίνουν στους ναούς της "πίστης" τους ή ακολουθούν τις λατρευτικές επιταγές, τον τρόπο ζωής, συμπεριφοράς ή και ηθικής που επιβάλλει η θρησκεία μέσα από την οποία προσεγγίζουν το Θεό. Ενώ αντίθετα όσοι είναι έξω από την σχέση με την οργανωμένη θρησκεία, τους αποδίδεται ο όρος "άπιστος/η" ή ακόμη και "άθεος/η".  Αλλά στην πράξη  η αλήθεια είναι διαφορετική και δεν ισχύει αυτός ο διαχωρισμός και κατηγοριοποιήση που έχει επιβληθεί από τις οργανωμένες θρησκείες. Μπορεί να δηλώνεις θεωρητικά ότι πιστεύεις στο Θεό αλλά η δόνηση σου να λέει ότι δεν πιστεύεις γιατί είναι χαμηλή, είναι η δόνηση του φόβου. Επίσης μπορεί θεωρητικά να δηλώνεις άθεος αλλά η δόνηση σου να είναι υψηλή, η δόνηση της αγάπης, της εμπιστοσύνης και της χαράς και να είσαι αληθινά πιστός με την έννοια της δόνησης. Η δόνηση λέει την αλήθεια μας και όχι τα λόγια μας, η δόνηση καθορίζει εάν κάποιος είναι πιστός ή όχι γιατί πολύ απλά ζουμε σ' ένα ενεργειακό δονητικό Σύμπαν και ο Θεός επικοινωνεί μαζί μας δονητικά και όχι με λόγια! Άρα θα πρέπει να κατανοήσουμε ότι το ευσεβής και το ασεβής, το πιστός και άπιστος, το ένθεος και άθεος, κρίνονται συνεχώς, ανάλογα με το που δονούμαστε στο "εδώ και τώρα" μας και δεν είναι τίτλος που απονέμεται εφάπαξ και με παντοτινή ισχύ. Δεν είναι ζήτημα θεωρητικό, δογματικό, θεολογικό ή και φιλοσοφικό. Δεν είναι ζήτημα "ιδεών ή ιδεολογίας" αλλά ζήτημα δονητικής συνειδητότητας δηλαδή κάτι καθαρά πρακτικό που μπορεί ο καθένας κάθε στιγμή να ξέρει που βρίσκεται και εάν είναι (δονητικά) "ευσεβής ή ασεβής". Με το μυαλό μας μπορεί να νομίζουμε ότι θέλουμε και να έχουμε αυτάρεσκες ψευδαισθήσεις ότι είμαστε πολλά πράγματα που αληθινά δεν είμαστε αλλά η δόνηση ποτέ δεν λέει ψέμματα. Θα αποδείξει με τις εξωτερικές καταστάσεις που δημιουργούμε (είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα) το ποιοί αληθινά είμαστε εσωτερικά!

Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί αληθινά να χαρακτηρίσει έναν άλλο άνθρωπο σαν πιστό ή άπιστο, σαν ευσεβή ή ασεβή γιατί πολύ απλά δεν μπορεί να γνωρίζει την αληθινή του δόνηση. Γι' αυτό και ο Χριστός είπε ότι "ένα δέντρο θα το γνωρίσεις από τους καρπούς του". Δηλαδή, όπως είπαμε και πιο πάνω, από τις καταστάσεις που θα εκδηλώνονται στην εξωτερική μας πραγματικότητα θ' αποκαλύπτεται και το τι είδους δόνηση διατηρούμε μέσα στη συνειδητότητα μας τον περισσότερο καιρό στη ζωή μας. Εκεί κρίνεται το εάν είμαστε ένθεοι ή άθεοι. Και σχεδόν κανένας άνθρωπος δεν έιναι μόνιμα σε καμία από τις δύο καταστάσεις. Όμως φιλοδοξία μας είναι όσο γινόμαστε περισσότερο συνειδητοί στο τι συμβαίνει μέσα μας ν' αυξήσουμε το χρόνο που ζούμε σε κατάσταση ανυψωμένης εσωτερικής δόνησης!  

 

9 Γιατί εσύ λες: «Ο Κύριος είναι το κρησφύγετό μου». Τον Ύψιστο τον έβαλες προστάτη σου.

 

10 Κακό κανένα δε θα πέσει πάνω σου και συμφορά δε θα σιμώσει τη σκηνή σου.

 

Ο στίχος 9 και 10 μας λέει ότι ο πιστός, ο ευσεβής «λέει», «ο Κύριος είναι το κρησφύγετο μου». Φυσικά όπως έχουμε εξηγήσει και σε άλλα κείμενα, τα λόγια δεν έχουν μεγάλη σημασία, παρά μόνο εάν συμβάλλουν στην ανύψωση της συνειδητότητας, στην ανύψωση της δόνησης. Όπως έχουμε εξηγήσει, το Σύμπαν, η νομοτέλεια του Θεού, δεν ακούει λόγια αλλά ακούει και διαβάζει) την ενέργεια μας, τη δόνηση μας. Άρα η δήλωση μας ότι ο Κύριος είναι το κρησφύγετο μου, είναι συμβολική και μόνο όταν συνοδεύεται από ανυψωμένη δόνηση είναι και ουσιαστική. Μόνο τότε έχει ισχύ η κατανόηση και μπορούμε να ισχυριστούμε ότι βάλαμε τον Κύριο προστάτη μας δηλαδή την υψηλή Του δόνηση. Μόνο μέσω της ανυψωμένης δόνησης μπορούμε να βάλουμε σε μόνιμη βάση τον Θεό προστάτη μας.

Μόνο τότε εκπληρώνεται η υπόσχεση του 10ου στίχου ότι κανένα κακό δεν θα πέσει επάνω μας και ούτε καμία συμφορά δεν θα μας πλησιάσει. Δεν θα πλησιάσει τη σκηνή μας που μεταφορικά είναι το μέρος όπου διαμένουμε, είναι πχ το φυσικό μας σώμα όπου η διαμένει η συνειδητότητα μας και το πνεύμα μας κατά την παραμονή μας στο γήϊνο υλικό κόσμο, είναι το σπίτι μας, η εργασία μας, οι χώροι όπου κινούμαστε, η οικογένεια μας, κτλ.

 

11 Αυτός διατάζει τους αγγέλους Του για χάρη σου, να σε φυλάνε όπου κι αν πας.

 

12 Θα σε σηκώσουνε στα χέρια τους, να μη σκοντάψει το πόδι σου σε πέτρα.

 

Οι στίχοι 11 και 12 μας λένε τι κάνει ο Θεός για εμάς. Τι κάνει μέσω της νομοτέλειας Του, μέσω της υψίστης δόνησης Του όταν εμείς γινόμαστε ένα με αυτήν. Τότε μοιάζει σαν κάτι «αόρατο» να μας φυλάει. Ενώ δίπλα μας μπορεί να εξελίσσονται συμφορές και δράματα, για εμάς θα μοιάζει σαν μην μπορεί να μας βρει τίποτα κακό, σαν να μας προστατεύει μια «αόρατη δύναμη». Θα είναι σαν να έχει στείλει ο Θεός τους αγγέλους Του να μας προστατεύουν σε κάθε κατεύθυνση και πορεία της ζωής μας. Στην ουσία οι άγγελοι είναι η ίδια η ανυψωμένη η δόνηση που κάνει όλο αυτό το μεγαλειώδες Θεϊκό έργο για εμάς.

Ενώ θα κινούμαστε μέσα στην κοινωνία, όπου πολλά «στραβά» και «κακά» θα συμβαίνουν σε «ασεβείς» ανθρώπους δηλαδή ανθρώπους που επιλέγουν ή άθελα τους αφήνονται να δονούνται στη χαμηλή συχνότητα, εμείς θα μοιάζει σαν κάποιοι (οι άγγελοι) να μας έχουν σηκώσει (και μας έχουν σηκώσει δονητικά) και έτσι δεν σκοντάφτουμε σε καμία πέτρα δηλαδή σε κανένα εμπόδιο. Δεν σκοντάφτουμε γιατί δεν συναντιόμαστε πλέον δονητικά με τις πέτρες (σύμφορές, κακοτυχίες, κτλ) αφού είμαστε ασύμβατοι δονητικά και δεν συντονιζόμαστε ενεργειακά μαζί τους.

 

13 Θα περπατάς απάνω σε λιοντάρια και σε φίδια· με το πόδι σου θα συντρίβεις τα λιονταράκια και τους δράκοντες.

 

Η νομοτέλεια του Θεού υπόσχεται ότι θα περπατάμε πάνω σε λιοντάρια και φίδια, σε μια ποιητική-δραματική έκφραση του ψαλμού, της δύναμης που παρέχει η ανυψωμένη δόνηση πάνω στις δυσκολίες και τους κινδύνους. Όπως είναι τα λιοντάρια και τα φίδια στο ζωϊκό βασίλειο άγρια και επικίνδυνα ζώα για τον άνθρωπο, το ίδιο επικίνδυνη είναι και η χαμηλή συχνότητα της ενέργειας. Το ίδιο επικίνδυνη είναι και κάθε δυσκολία που συναντάμε όταν δονούμαστε στη χαμηλή συχνότητα. Είναι τότε σαν να περπατάμε μέσα σε μια επικίνδυνη ζούγκλα. Δεν είναι τυχαίο που πολλές φορές αναφερόμαστε στην κοινωνία μας με την έκφραση «ζούγκλα γίναμε». Αλλά πάλι και εδώ έρχεται η υπόσχεση του Θεού, η υπόσχεση της νομοτέλειας Του, ότι εφόσον παραμείνουμε στην υψηλή δόνηση, στη δόνηση τη Θεϊκή, της αγάπης και της καλοσύνης, τότε θα είναι σαν να συντρίβουμε κάθε εμπόδιο και κάθε δυσκολία (λιονταράκια και τους δράκοντες). Μάλιστα η ενίσχυση μας θα είναι τέτοια, που από το επίπεδο της ανυψωμένης δόνησης, οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι που παλαιότερα (από το επίπεδο της χαμηλής δόνησης) μας φαινόταν τρομερά λιοντάρια, τώρα θα μας φαίνονται σαν μικρά και στην ουσία άκακα λιονταράκια.    

 

14 «Εγώ θα σώσω εκείνον» –λέει ο Κύριος– «που πάνω Μου στηρίζεται· θα τον υψώσω, γιατί ξέρει ποιος Είμαι.

 

Σε αυτόν το στίχο ο ψαλμός φτάνει στην κορύφωση της υπόσχεσης του Θεού. Είναι σαν να μιλάει ο ίδιος ο Θεός και να λέει «ότι Εγώ θα σώσω εκείνον που πάνω Μου στηρίζεται». Προσωποποιώντας τη δήλωση είναι σαν ο ίδιος ο Θεός να μας μιλάει, έτσι ώστε να είμαστε απόλυτα σίγουροι ότι αυτή είναι η προσωπική Του δέσμευση και υπόσχεση που μας δίνει μέσω της νομοτέλειας Του. Με το να μιλάει ο Θεός απευθείας, δείχνει το πόσο σημαντική είναι η υπόσχεση που κάνει προς εμάς. Το ότι δεν χρησιμοποιεί κάποιον ενδιάμεσο αλλά έρχεται ο Ίδιος να επιβεβαιώσει αυτά που έχει θέσει σε ισχύ με τη νομοτέλεια Του δείχνει πόσο πολύ θέλει να μας γνωστοποιήσει τα καλά που θα προέλθουν από την υπόσχεση Του, εάν φυσικά Τον εμπιστευτούμε στην πράξη και αποδεχτούμε την αλήθεια του Λόγου Του. Δεν είναι αυτό υπέροχο; Δεν είναι υπέροχο που ο Θεός θέλει να λάβουμε τη μέγιστη εξασφάλιση και σιγουριά ότι ο Λόγος Του είναι αληθινός, ότι η υπόσχεση Του ποτέ δεν θα αποδειχτεί μάταιη εάν την πιστέψουμε και την ακολουθήσουμε.

Φυσικά καταλαβαίνουμε ότι η όλη έκφραση, το να μιλάει ο Θεός σαν άνθρωπος, είναι ανθρωποπαθής για να είναι πιο κατανοητή σε εμάς τους ανθρώπους. Όπως θα έκανε ο κάθε άνθρωπος που θέλει να εγγυηθεί με το λόγο του για την αλήθεια του, έτσι και αυτός ο στίχος με αυτήν την ανθρωποπαθή, ανθρωπομορφική έκφραση, θέλει να δώσει αυτόν τον τόνο, αυτήν την έμφαση στη μεγάλη αξιοπιστία της υπόσχεσης του Θεού.    

 

15 Μ’ επικαλείται και του αποκρίνομαι, μαζί του Είμ’ Εγώ στη θλίψη· θα τον λυτρώνω και θα τον δοξάζω.

 

Η ανθρωποκεντρική αυτή δήλωση και «προσωπική» υπόσχεση του Θεού συνεχίζεται και στον 15ο στίχο όπου συνεχίζει να λέει ο Θεός δηλαδή να υπόσχεται και να εγγυάται, ότι όποτε θα Τον επικαλείται ο άνθρωπος θα είναι αμέσως μαζί του. Και όπως είπαμε ο μόνος αληθινός πρακτικά τρόπος για να επικληθούμε και επικαλεστούμε το Θεό και να είμαστε "ΕΝΑ" μαζί Του, είναι ν' ανυψωθούμε στη δόνηση. Είναι ο μόνος τρόπος για να είμαστε μαζί Του, για να είμαστε στην αγκαλιά και την σκέπη Του. Τότε θα είναι αληθινά μαζί μας και στη θλίψη (χαμηλή δόνηση) γιατί με την επίκληση προς το Θεό (δηλαδή τη συνειδητή μας προσπάθεια ν' ανυψώσουμε τη δόνηση μας και να στραφούμε προς Αυτόν), μέσω της ανύψωσης στη συνειδητότητα μας, θα γνωρίσουμε και τη λύτρωση καθώς θα εγκαταλείψουμε τη χαμηλή δόνηση και όλα τα γεγονότα και συμβάντα που είναι συμβατά με  αυτό το επίπεδο της δόνησης (θλίψη και στενοχώρια). Και όσο θα ανυψωνόμαστε συνειδησιακά, τόσο περισσότερο θα μοιάζει σαν ο Θεός να μας "δοξάζει" γιατί θα γνωρίζουμε και θα ερχόμαστε σε επαφή με τα γεγονότα και τις καταστάσεις της ανυψωμένης Θεϊκής δόνησης, συμβάντα που ταιριάζουν με αυτό το επίπεδο της δόνησης (καταστάσεις αγάπης, καλοσύνης, υγείας, χαράς, γαλήνης, ειρήνης, ευημερίας, κτλ). Δηλαδή υπό μια έννοια ένδοξες καταστάσεις. Καταστάσεις που αντανακλούν την "δόξα" του Θεού καθώς αντιστοιχούν στην υψηλή, τέλεια δόνηση Του. Αυτή η δόξα του Θεού θα αποκαλύπτεται και μέσα από εμάς και τα έργα μας (τα Θεϊκά εμπνευσμένα έργα μας), εφόσον παραμένουμε συντονισμένοι με την ανώτερη Θεϊκή δόνηση της αγάπης!!

 

16 Χρόνους πολλούς θα του δώσω να ζήσει και θα τον κάνω να δει πως ο σωτήρας του Είμαι Εγώ».

 

Και ο ψαλμός τελειώνει με μια πολύ σημαντική διευκρίνηση και ξεκαθάρισμα. Αφού θα ζούμε σε αυτήν την υψηλή δόνηση που όλα είναι αρμονικά και δεν θα απειλούμαστε από κανένα κακό που είναι συνέπεια της χαμηλής δόνησης, τότε η άμεση φυσική συνέπεια αυτής της βίωσης της υψηλής ενέργειας, θα είναι να μακροημερεύσουμε, καθώς δεν θα έχουμε προβλήματα υγείας, ατυχημάτων ή άλλων δεινών και καταστροφών. Και έτσι μακροημερεύοντας σε φυσικό επίπεδο θα ζούμε χρόνους πολλούς για να έχουμε την ευκαιρία να δούμε όσο θα είμαστε στη γήινη ζωή μας, την αλήθεια του Θεού. Να τη διαπιστώσουμε όσο θα είμαστε ακόμη με το ανθρώπινο υλικό μας σώμα. Να διαπιστώσουμε ότι Αυτός είναι ο σωτήρας μας, Αυτός μας παρέχει (μέσω της Θεϊκής δόνησης και της ταύτισης-συντονισμού μας με αυτήν) κάθε καλό, κάθε τι αγαθό και ωφέλιμο. Η υλική μας ζωή, η γήινη ζωή μας θα γίνει μια ζωντανή μαρτυρία και ομολογία της αγαθής φύσης του Θεού. Δεν θα περιμένουμε κάποια άλλη ζωή μελλοντική για να το διαπιστώσουμε, να γνωρίσουμε την καλοσύνη Του αλλά αυτό θα γίνει στη ζωή που ζούμε τώρα. Στη γήινη υλική ζωή που ζούμε, εφόσον ανυψωνόμαστε δονητικά θα δούμε και τη σωτηρία του Θεού, θα μπορούμε να γίνουμε οι ζωντανές αποδείξεις της αγαθής και τέλειας φύσης Του!









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης