English

Τι κάνουμε εν αναμονή της υλοποίησης


Όσοι διαβάσατε το προηγούμενο κείμενο για το «θαύμα» της συνειδητότητας, της «Εγώ Ειμί» παρουσίας, που είναι η μόνη δημιουργική δύναμη στο Σύμπαν, θα καταλάβατε τη σημασία της διαμόρφωσης της συνειδητότητας μας με τέτοιο τρόπο έτσι ώστε αυτή να ευθυγραμμιστεί και να ενισχύσει την υλοποίηση του ονείρου μας, των αληθινών επιθυμιών μας. Θα πρέπει το Εγώ Είμαι μας να εκφράζει (δηλαδή να νιώθουμε ότι είμαστε) αυτό που θέλουμε. Εδώ να γίνει μια σημαντική διευκρίνιση. Η Εγώ Είμαι μας παρουσία-συνειδητότητα, δεν διαμορφώνεται απλά με τα λόγια μας ή με το σκεφτόμαστε για αυτήν σαν εξωτερικοί παρατηρητές. Όχι αυτό δεν επιφέρει τροποποίηση. Η Εγώ Είμαι παρουσία μας διαμορφώνεται μόνο όταν από «μέσα» νιώθουμε ότι είμαστε αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε, εάν τη ζούμε ήδη μέσα μας σαν πραγματικότητα, σαν αλήθεια μας. Εάν τα λόγια, οι δηλώσεις, οι σκέψεις και οι πράξεις μας, μας οδηγούν στο να νιώσουμε ως αληθινό αυτό που θέλουμε να εκφράσουμε, αυτό που θέλουμε να έχουμε υλοποιημένο στην κατοχή μας, τότε καλώς, διαφορετικά μόνο τα λόγια είναι μάταια. Οι επαναλήψεις φραστικών δηλώσεων που δεν πιστεύουμε, που δεν νιώθουμε από μέσα μας ότι ήδη είναι αληθινές, δεν λειτουργούν. Επίσης όσες «πνευματικές» συζητήσεις και να κάνουμε για τις δυνατότητες και τη δημιουργική δύναμη της συνειδητότητας, δεν θα μας βοηθήσουν στο ελάχιστο και δεν θα μας φέρουν αυτό που θέλουμε εάν δεν προχωρήσουμε στην «από μέσα» τροποποίηση της συνειδητότητας μας. Δηλαδή εσωτερικά να βιώσουμε στο εδώ και τώρα μας, ως αληθινή συνειδησιακή κατάσταση αυτό που θέλουμε να δούμε υλοποιημένο στην εξωτερική υλική μας πραγματικότητα.   

Στο κείμενο για το «θαύμα της συνειδητότητας», διαβάσατε επίσης για την πνευματική κυοφορία που συντελείται μετά τη μυστική ένωση μέσα στη συνειδητότητα μας και τον καρπό-τέκνο που αυτή επιφέρει και ότι από εκεί και πέρα είναι απλά ζήτημα χρόνου (γραμμικού γήινου χρόνου) να υλοποιηθεί η επιθυμία μας και στην εξωτερική μας πραγματικότητα. Φυσικά με την προϋπόθεση ότι στη συνέχεια με τη στάση, σκέψεις και λόγια μας δεν θα οδηγήσουμε σε αποβολή αυτήν την πνευματική κυοφορία-δημιουργία που έχει συντελεστεί μυστικά μέσα στη συνειδητότητα μας.

Εδώ προκύπτει το ερώτημα, τι κάνουμε αφού εξέλθουμε από την εσωτερική κατάσταση της μυστικής εσωτερικής ένωσης, του, «μυστικού γάμου» όπως τον αποκαλέσαμε. Τι κάνουμε όταν επιστρέψουμε στην συνηθισμένη μας καθημερινότητα και ρουτίνα, στον κόσμο των φυσικών αισθήσεων και των εντυπώσεων που αποκομίζουμε από αυτές ζώντας στον υλικό κόσμο.

Ναι, είπαμε στο προηγούμενο κείμενο ότι νιώθουμε ότι έχουμε επιστρέψει σ’ έναν καινούργιο κόσμο, που πλέον περιλαμβάνει και το όνειρο μας αλλά αυτό για τον περισσότερο κόσμο δεν είναι αρκετό. Μέσα στη ροή της καθημερινότητας, οι περισσότεροι επίδοξοι συνειδητοί δημιουργοί, «χάνονται» και ξεχνάνε τι έχουν δημιουργήσει εσωτερικά, με αποτέλεσμα να προσανατολίζονται όλο και περισσότερο εξωτερικά, παρατηρώντας αυτά που συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, όπου φυσικά ακόμη δεν έχει εμφανιστεί υλοποιημένη η επιθυμία τους. Αυτό τους απογοητεύει, τους γεμίζει αμφιβολία και απαισιοδοξία και γενικά χάνουν τη χαρά και την εμπιστοσύνη που είχαν βιώσει κατά τη διάρκεια του «εσωτερικού γάμου», της «μυστικής ένωσης» και «άμωμου συλλήψεως» της συνειδητότητας τους με τον καρπό (σπέρμα) της επιθυμίας τους.

Αυτό το κείμενο θα προσπαθήσει να δώσει κάποιες οδηγίες για το τι κάνουμε ενώ είμαστε στην καθημερινή ζωή μας και αναμένουμε την υλοποίηση της επιθυμίας μας, τη γέννηση στον υλικό κόσμο της πνευματικής μας κυοφορίας. Τη βάση μας θα αποτελέσει πάντα το εσωτερικό βίωμα, αυτό που γνωρίσαμε και μάθαμε ότι έγινε στην εσωτερική μας ένωση, στη σύλληψη της επιθυμίας μας. Αυτό το βίωμα πρέπει να μας γεμίσει με μεγάλη χαρά και να πατάμε συνεχώς πάνω σε αυτό. Αυτή η εσωτερική δημιουργία πρέπει να γίνει και να είναι η απόλυτη αλήθεια μας και όχι τα φαινόμενα του εξωτερικού κόσμου που πάντοτε είναι η συνέπεια και όχι η αιτία της δημιουργίας. Αυτό όμως δεν θα μπορέσουμε να το κάνουμε, εάν δεν έχουμε ξεκαθαρίσει μέσα μας ότι η μόνη δημιουργική δύναμη που υπάρχει στο Σύμπαν είναι η συνειδητότητα μας και τίποτα άλλο. Ότι ο εξωτερικός κόσμος είναι απλά ένας καθρέφτης και όχι αιτία δημιουργίας. Είναι το πανί, η οθόνη, που πάνω της προβάλλει η μηχανή προβολής (συνειδητότητα) το σενάριο-έργο που θέλει να δει.

Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι που έλκονται στις διδασκαλίες της συνειδητής δημιουργίας, δεν το πιστεύουν αυτό πραγματικά. Ενώ σε επιφανειακό θεωρητικό επίπεδο μπορεί να συμφωνούν με τη θεωρία και τις διδασκαλίες της συνειδητής δημιουργίας, γι’ αυτό εξάλλου και έλκονται από αυτές, εντούτοις από μέσα τους αληθινά, ακόμη πιστεύουν ότι ο αληθινός, ο δημιουργικός κόσμος είναι ο εξωτερικός, ο υλικός και απλά ψάχνουν να βρουν έναν καινούργιο αποτελεσματικό τρόπο να του επιβληθούν και να καταφέρουν να κάνουν τους άλλους να συμμορφωθούν με τα θέλω τους. Ακόμη πιστεύουν ότι ο μόνος αληθινός κόσμος είναι ο εξωτερικός που είναι έξω από τον έλεγχο τους και γι’ αυτό ψάχνουν κάποιο τρόπο να τους δώσει μια καινούργια δύναμη για να μπορέσουν να τον ελέγξουν. Επειδή έχουν αποτύχει με τους συνηθισμένους και γνωστούς τρόπους τους να έχουν αυτό που θέλουν στη ζωή, τώρα στην απόγνωση τους επάνω ψάχνουν μια άλλη λύση, κάτι που να υπόσχεται ότι θα τους βγάλει από το αδιέξοδο. Σε αυτή την αδιέξοδη κατάσταση, το οτιδήποτε είναι καλό αρκεί να τους παρέχει την υπόσχεση της επιτυχίας. Έτσι το όλο θέμα της «συνειδητότητας» και της συνειδητής δημιουργίας, ενώ αληθινά στην ΠΡΑΞΗ δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει η συνειδητότητα, το αντιμετωπίζουν σαν έναν καινούργιο «όπλο» ή τρόπο δράσης και επέμβασης πάνω στον εξωτερικό κόσμο. Έναν καινούργιο τρόπο από τον οποίο θεωρούν ότι δεν έχουν να χάσουν και τίποτα αν τον δοκιμάσουν, μια και ακούγεται καλός, στη θεωρία τουλάχιστον. Αντιμετωπίζουν δηλαδή τη συνειδητότητα σαν μια καινούργια «εξωτική λύση», χωρίς επαναλαμβάνουμε να έχουν αληθινά κατανοήσει πως λειτουργεί στην πράξη η συνειδητότητα. Όπως είπαμε και στο προηγούμενο κείμενο, σαν ένα «μαγικό χάπι» που θα τους δώσει αυτά που θέλουν χωρίς μάλιστα να έχουν αλλάξει αληθινά εσωτερικά.

Μόνο που αυτό δεν γίνεται γιατί πάντα η συνειδητότητα θα εκφράζει στον εξωτερικό κόσμο αυτό που βιώνουμε-νιώθουμε μέσα μας ως αληθινό. Η εξωτερική πραγματικότητα είναι απλά ο μεγάλος καθρέφτης, ο μεγεθυντικός φακός που προβάλλει την εσωτερική μας κατάσταση ή αποκαλύπτει την εσωτερική μας αλήθεια, την αληθινή μας πίστη. Τι ακριβώς θεωρούμε και πιστεύουμε ως αληθινό για τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας.

Εάν ξεκαθαρίσουμε μέσα μας μια και καλή το τι αληθινά είναι η συνειδητότητα και αποδεχτούμε ειλικρινά (και όχι μόνο στη θεωρία) ότι η μόνη δημιουργική Αρχή, η μόνη αληθινή πραγματικότητα είναι η εσωτερική της συνειδητότητας, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε και παραπέρα και να έχουν νόημα και αυτά που θα πούμε και σε αυτό το κείμενο.

Όλο το παιχνίδι «παίζεται» και κρίνεται στον πιο κόσμο θεωρούμε αληθινό και πρωταρχικό. Τον εξωτερικό ή τον εσωτερικό. Για τον συνηθισμένο άνθρωπο η απάντηση είναι απερίφραστα ο εξωτερικός. Σκεφτείτε το και λίγο διαφορετικά. Γιατί αλήθεια απογοητευόμαστε από ένα στόχο ή μια επιθυμία μας που δεν «βλέπουμε» να πραγματοποιείται; Γιατί πολύ απλά κοιτάμε τον εξωτερικό κόσμο και βλέπουμε ότι εκεί δεν έχει υλοποιηθεί ακόμη η επιθυμία μας. Θεωρούμε πιο αληθινό τον εξωτερικό κόσμο και από αυτόν κρίνουμε εάν κάτι έχει δημιουργηθεί (εμφανιστεί) ή όχι. Έτσι η απουσία της υλοποιημένης επιθυμίας μας από τον υλικό κόσμο μας γεμίζει αμφιβολία, στενοχώρια και απογοήτευση. Θεωρούμε ότι μάλλον κάτι δεν κάναμε καλά, ότι ίσως ξεγελάμε τον εαυτό μας με αυτές τις θεωρίες και διδασκαλίες περί συνειδητής δημιουργίας και συνειδητότητας. Γιατί ακόμα θεωρούμε την εσωτερικότητα της συνειδητότητας σαν έναν ακόμη τρόπο δράσης, κοντά στους άλλους που ήδη έχουμε δοκιμάσει στον εξωτερικό κόσμο. Ίσως πιο εξωτικό όπως είπαμε αλλά παρόλα αυτά μια μορφή δράσης για να τα καταφέρουμε «εκεί έξω» γιατί πιστεύουμε πιο πολύ τον εξωτερικό κόσμο. Αντίθετα εάν νιώθαμε και ήμασταν σίγουροι ότι ο εσωτερικός κόσμος είναι ο μόνος αληθινός κόσμος, τότε την αλήθεια που γνωρίσαμε εσωτερικά στην μυστική μας ένωση μέσα στην συνειδητότητα μας δεν θα την αμφιβάλαμε ποτέ. Θα ήμασταν όλο χαρά και αισιοδοξία γιατί θα είχαμε «γνωρίσει» την αλήθεια και αυτή θα μας είχε απελευθερώσει από τη σκλαβιά του εξωτερικού κόσμου.

Ο Θεός μας δημιούργησε (ως συνειδητότητες) κατ’ εικόνα και ομοίωση. Δεν θα ήταν παράλογο, από τη μία να μας έχει δημιουργήσει έτσι ο Θεός, σαν τον Εαυτό Του και από την άλλη στη συνέχεια να μας «αμολούσε» στον κόσμο μόνους και αβοήθητους; Να μην μπορούμε δηλαδή να δημιουργήσουμε και να έχουμε αυτό που επιθυμούμε και αντίθετα εμείς γεμάτοι άγχος και αγωνία, ως αβοήθητα πλάσματα να εξαρτόμαστε από τα «καπρίτσια» του εξωτερικού κόσμου; Δεν θα ήταν παράλογο αυτό, όταν μάλιστα διακήρυξε ο Ίδιος ότι είμαστε δημιουργημένοι σαν εικόνα και ομοίωση Του; Τι Θεός θα ήταν Αυτός; Σίγουρα δεν υπάρχει κάτι Θεϊκό, καμία σοφία και πρόνοια σε όλο αυτό. Μια τέτοια διευθέτηση δεν είναι κάτι τέλειο όπως είναι η αληθινή φύση του Θεού και τα δημιουργήματα Του. Άρα αυτό που βιώνουμε στον υλικό κόσμο δεν μπορεί να είναι η πρόνοια και το σχέδιο του Θεού για τον άνθρωπο και δεν είναι.

Ο Θεός μας δημιούργησε κατ’ εικόνα και ομοίωση μέσα στη συνειδητότητα Του. Μας προίκησε με την ίδια συνειδητότητα (κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση). Δηλαδή με όλη τη δυνατότητα και ελευθερία μέσα μας να δημιουργούμε ότι θέλουμε. Απλά εμείς πέσαμε στην «αμαρτία», με την αρχαιοελληνική σημασία της λέξης δηλαδή της αστοχίας (και όχι την ηθική που έχει επιβάλλει η θρησκεία). Αμαρτάνω, στα αρχαία Ελληνικά σημαίνει αστοχώ. Και ποια είναι η αστοχία μας; Ότι αρχίσαμε και κοιτούσαμε τον εξωτερικό κόσμο, τον κόσμο των παροδικών φαινομένων σαν πηγή της δημιουργίας, σαν αιτία των φαινομένων και έτσι χάσαμε την αλήθεια ότι η μόνη πηγή της δημιουργίας είναι η συνειδητότητα μας εσωτερικά. Γίναμε «αμαρτωλοί» δηλαδή «άστοχοι». Εάν δεν φύγουμε από τον κόσμο της «αμαρτίας» δηλαδή της αστοχίας και δεν γίνουμε πάλι «εύστοχοι» δεν έχουμε πολλές ελπίδες να γίνουμε αποτελεσματικοί συνειδητοί δημιουργοί. Και εύστοχοι (αναμάρτητοι) θα γίνουμε μόνο όταν γυρίσουμε εσωτερικά και γίνουμε πάλι συνειδητοί άνθρωποι, αποκτήσουμε επίγνωση της συνειδητότητας μας, της Εγώ Είμαι συνειδητότητας μας, ως τη μόνη πηγή δημιουργίας των πάντων στη ζωή μας.

Αφού το κατανοήσουμε αυτό αληθινά, τότε αυτό που βιώνουμε εσωτερικά φτάνει για να μας τροφοδοτεί με χαρά και αισιοδοξία καθώς θα περιμένουμε ατάραχοι την υλοποίηση της επιθυμίας και στον φυσικό υλικό κόσμο. Πλέον θα έχουμε γνωρίσει την αλήθεια, θα έχουμε «ακούσει» (όχι απαραίτητα με την φυσική αίσθηση της ακοής μας) τα καλά νέα (το ευ-αγγέλιο της συνειδητότητας μας). Μας έχει αναγγελθεί η καλή είδηση της δημιουργίας (σύλληψης) της επιθυμίας μας, το βιώσαμε οι ίδιοι εσωτερικά. Τώρα τίποτα δεν μπορεί να μας μετακινήσει από την αλήθεια μας. Εφόσον φυσικά παραμένουμε «εύστοχοι» και διατηρούμε τη γνώση της αλήθειας που προέκυψε μέσα στη συνειδητότητα μας και δεν γίνουμε πάλι «άστοχοι» δηλαδή «αμαρτωλοί», επιστρέφοντας στον κόσμο της «αμαρτίας» (αστοχίας) για να πάρουμε επιβεβαίωση. Δηλαδή δεν κοιτάμε με «αγωνία» τον εξωτερικό κόσμο για να δούμε εάν η επιθυμία μας πραγματοποιήθηκε. Ξέρουμε ότι έχει ήδη γίνει και αυτή η γνώση-βεβαιότητα προκύπτει από τον εσωτερικό μας κόσμο. Πλέον η επιθυμία μας, είναι «λεφτά στην τράπεζα», για να χρησιμοποιήσουμε μια λίγο χιουμοριστική έκφραση.

Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, φανταστείτε ότι χρωστάτε ένα μεγάλο ποσό. Είστε σε απόγνωση, δεν ξέρετε τι να κάνετε. Ξαφνικά εμφανίζεται ένας θείος σας (καλή ώρα όπως στις παλιές Ελληνικές ταινίες εμφανιζόταν ο «θείος από την Αμερική») και σας λέει ότι αυτός θα σας τακτοποιήσει τα πάντα. Θα πληρώσει τα χρέη σας και θα σας δώσει και άλλα τόσα να είστε άνετοι από εκεί και πέρα. Σας ειδοποιεί ότι έβαλε τα χρήματα, τα έστειλε με τραπεζικό έμβασμα, μάλιστα σας στέλνει με e-mail και την απόδειξη της κατάθεσης και αποστολής του εμβάσματος. Πλέον είστε απόλυτα σίγουροι ότι τα χρήματα δόθηκαν, στάλθηκαν. Πως θα νιώθατε άραγε; Φυσικά θα ήσασταν χαρούμενοι και ξέγνοιαστοι. Προσοχή τα χρήματα δεν ήρθαν ακόμη, δεν είναι τυπικά στην κατοχή σας, χρειάζονται κάποιες ημέρες να φτάσουν και κάποιες τυπικές διατυπώσεις στην τράπεζα σας. Σας ανησυχεί όμως αυτό; Καθόλου, καθώς τα πάντα έχουν ήδη δρομολογηθεί και απλά χρειάζεται αυτή η μικρή χρονική περίοδος για να φτάσουν στην κατοχή σας τα χρήματα και τυπικά αλλά αυτό δεν είναι πλέον θέμα για εσάς. Η υπόθεση σας έχει οριστικά λυθεί και τακτοποιηθεί, δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την συνειδητότητα εσωτερικά. Όταν «συλλαμβάνουμε» μια επιθυμία μας εσωτερικά,  αυτή είναι τελειωμένη ήδη υπόθεση, κατατεθειμένα «λεφτά στην τράπεζα», όπως το αναφέραμε χιουμοριστικά. Είναι ο θείος που φροντίζει κάθε θέμα σας. Το λεφτά στην τράπεζα, αναφέρεται σε κάθε επιθυμία μας και όχι μόνο στα οικονομικά ζητήματα. Δηλώνει την απόλυτη βεβαιότητα μας ότι το θέμα μας έχει δρομολογηθεί, ότι η επιθυμία μας έχει ήδη συμβεί. Με την μόνη προϋπόθεση όπως είπαμε ότι παραμένουμε εύστοχοι (αναμάρτητοι) και όχι άστοχοι (αμαρτωλοί). Δεν κοιτάμε τον εξωτερικό κόσμο για επιβεβαίωση αλλά η ματιά μας είναι στον «θείο από την Αμερική» μέσα μας δηλαδή  τη συνειδητότητα μας. Και αυτό πρέπει να είναι η βάση μας για το πως θα νιώθουμε από εκεί και πέρα για το όποιο θέμα μας επιθυμούμε να υλοποιήσουμε. Το συναίσθημα μας πρέπει να είναι το «λεφτά στην τράπεζα» συναίσθημα της χαράς και σιγουριάς. Η δόνηση μας πρέπει να είναι υψηλή και χαρούμενη γιατί δεν υπάρχει τίποτα που να μας εμποδίζει από το να το πράξουμε. Καμία στενοχώρια δεν υπάρχει αφού ο θείος από την Αμερική (συνειδητότητα) έχει τακτοποιήσει το θέμα που μας απασχολούσε ή έχει δρομολογήσει την υλοποίηση της μεγάλης επιθυμίας που έχουμε. Ο θείος, που χρησιμοποιήσαμε σαν έκφραση λίγο χιουμοριστικά δεν είναι κάτι ξένο, είναι η Θεϊκή μας συνειδητότητα, το «Εγώ Είμαι» μας, αυτό το «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση» με το οποίο μας δημιούργησε ο Θεός.

Κανονικά η περίοδος της αναμονής, από την πνευματική σύλληψη και κυοφορία, μέχρι τη γέννηση-υλοποίηση της επιθυμίας μας στον υλικό κόσμο θα πρέπει να είναι περίοδος χαράς και ευχάριστης αναμονής και όχι περίοδος σφιξίματος, αγωνίας και αμφιβολίας. Μόνο εάν χάσουμε την ευστοχία μας και γυρίσουμε στον κόσμο της αμαρτίας δηλαδή προσπαθούμε να πάρουμε επιβεβαίωση από τον εξωτερικό κόσμο, μόνο τότε θα γεμίσουμε με αμφιβολία και στεναχώρια καθώς δεν θα βλέπουμε υλοποιημένη την επιθυμία για το στόχο που θέσαμε.  

Είναι σαν οι γονείς ενός αγέννητου βρέφους που κυοφορεί η σύζυγος να κοιτάνε στην εξωτερική τους πραγματικότητα και επειδή δεν βλέπουν το παιδί γεννημένο να ανησυχούν και να στεναχωριούνται. Όχι βέβαια γιατί ξέρουν ότι το παιδί έχει ήδη πάρει το δρόμο προς τη γέννηση του στο φυσικό κόσμο, είναι στην κοιλιά της γυναίκας. Έτσι και εμείς κάθε επιθυμία μας που έχει προκύψει από τη «μυστική ένωση» της συνειδητότητας μας, είναι ήδη μέσα στην πνευματική κοιλιά μας και κυοφορείται. Από τίποτα δεν κινδυνεύει παρά μόνο από την αστοχία μας (αμαρτία). Δηλαδή να αρχίσουμε να κοιτάμε στον εξωτερικό κόσμο, να αγχωνόμαστε γιατί δεν φαίνεται και αργεί η υλοποίηση, να προσπαθούμε να σκεφτούμε το πώς θα γίνει, ν’ απογοητευόμαστε και τελικά, όπως είπαμε και στο προηγούμενο κείμενο, να οδηγήσουμε την κυοφορία σε αποβολή. Όσο θα παραμένουμε «εύστοχοι» δηλαδή «αναμάρτητοι» τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Όπως οι γονείς ενός βρέφους που αναμένεται να γεννηθεί είναι γεμάτοι χαρά, ικανοποίηση αλλά και σιγουριά, έτσι πρέπει να είμαστε και εμείς στην περίοδο της αναμονής μας.

Τη χαρά για την επιτυχή σύλληψη της υλοποίησης μας, πρέπει να τη νιώθουμε στο τώρα, στο εδώ και τώρα μας και όχι σε κάποια μελλοντική στιγμή. Γιατί η συνειδητότητα μας, το Εγώ Είμαι μας υπάρχει μόνο στο αιώνιο τώρα, στο αιώνιο παρόν. Όχι να σκεφτόμαστε ότι θα γίνει στο μέλλον και ν’ αναβάλλουμε τη χαρά μας για το μέλλον, αφού δούμε πρώτα τα απτά υλικά αποτελέσματα στον εξωτερικό κόσμο αλλά να τη νιώθουμε μόνο στο τώρα, ανεξάρτητα την χρόνο εμφάνισης της στον υλικό κόσμο. Η χαρά μας και η ματιά μας πρέπει επίσης να είναι πάντοτε στραμμένη στον «εσωτερικό γάμο», στην «μυστική ένωση», εκεί που έγινε η αληθινή πράξη της δημιουργίας μέσα στη συνειδητότητα μας και από εκεί να αντλούμε τα συναισθήματα μας και τον τόνο αυτών. Μετά ως προστασία μας και οδηγία, ισχύει η εντολή του Κυρίου, «ου μοιχεύσεις». Δηλαδή να μην στρέψουμε τη ματιά μας σε άλλη «νύφη» έξω από εμάς, στο λάθος (αμαρτία) της στροφής της ματιάς μας στην αστοχία του εξωτερικού κόσμου όπως εξηγήσαμε και παραπάνω. Η ματιά μας πρέπει να μείνει «εσωτερικά» πιστή στη νύφη-σύζυγο μας, την Εγώ Είμαι συνειδητότητα μας και ότι έχουμε εκφράσει εκεί. Επίσης η συνειδητότημα μας έχει άπειρους τρόπους υλοποίησης της επιθυμίας, αυτό δεν πρέπει να μας απασχολεί. Τρόπους που ούτε γνωρίζουμε και ούτε μπορούμε να φανταστούμε. Γι’ αυτό δεν χρειάζεται καμία ανησυχία για το πώς, για το ποιο κανάλι θα χρησιμοποιήσει η Θεϊκή μας συνειδητότητα για να υλοποιήσει την επιθυμία μας. Ούτε να μπαίνουμε στον πειρασμό να αναλάβουμε άκαιρη δράση στον εξωτερικό κόσμο για να «επισπεύσουμε» τα πράγματα, να τα κάνουμε να συμβούν γιατί έχουμε ανυπομονησία και αγωνία. Η ανησυχία μας το μόνο που θα κάνει είναι να καθυστερήσει την υλοποίηση της επιθυμίας μας ή και να την αναβάλλει οριστικά (αποβολή κυοφορίας). 

Το ξέρουμε ότι στην πράξη όλα αυτά είναι αρκετά δύσκολο να τα τηρήσουμε γιατί οι περισσότεροι είμαστε βουτηγμένοι στην αστοχία (αμαρτία). Ζούμε σχεδόν αποκλειστικά με την προσοχή μας στραμμένη στον εξωτερικό κόσμο και την παρότρυνση για στροφή εσωτερικά πολλές φορές την αντιμετωπίζουμε σαν αναγκαίο κακό, σαν υποχρέωση. Το κάνουμε με «βαριά καρδιά» γιατί μας το ζητάει κάποια μέθοδος υλοποίησης, με απώτερο σκοπό να καταφέρουμε αυτό που θέλουμε στον εξωτερικό κόσμο. Δηλαδή μέσα μας συνεχίζουμε να πιστεύουμε στον εξωτερικό κόσμο και αυτός συνεχίζει να υπερισχύει. Αλλά εδώ βρίσκεται το κλειδί της όλης ιστορίας και ουσιαστικά αυτή είναι και η πνευματική μας πρόκληση όσον αφορά την πνευματική μας εξέλιξη. Πόσο γρήγορα και πόσο σταθερά κατά τη διάρκεια της αναμονής υλοποίησης του στόχου μας θα γίνουμε «αναμάρτητοι», από «αμαρτωλοί» (άστοχοι) που είμαστε συνήθως. Η ταχύτητα της υλοποίησης της πνευματικής κυοφορίας εξαρτάται μόνο από αυτό. Και μόνο ο καθένας για τον εαυτό του μπορεί να απαντήσει σε αυτήν την ερώτηση, δηλαδή πόσο εύστοχος ή άστοχος είναι στη διάρκεια της αναμονής γέννησης-υλοποίησης του στόχου-επιθυμίας του.

 

 









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης