English

Η Συνειδητή Δημιουργία είναι πάντοτε "ΥΠΟΘΕΣΗ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ"


Στο κείμενο για το πώς απαντάει ο Θεός τις προσευχές, είχαμε πει ότι ο Θεός πάντοτε απαντάει την προσευχή μας άμεσα και είναι απλά η δική μας αδυναμία (λόγω εσωτερικής αντίστασης) να φέρουμε στον υλικό κόσμο αυτό που ήδη λάβαμε στον πνευματικό, που ήδη είναι δικό μας με τη μορφή ενέργειας.

Επίσης είχαμε επισημάνει τη σημασία της πίστης, όχι της θεωρητικής ή δογματικής πίστης αλλά της ζώσας πίστης, της αληθινής και πρακτικής πίστης, για να δημιουργήσουμε τη γέφυρα που χρειάζεται μεταξύ πνευματικού και υλικού κόσμου ώστε να εμφανιστεί υλοποιημένο αυτό που λάβαμε πνευματικά.

Στην ουσία η μεγάλη μας δυσκολία και εμπόδιο σε όλο αυτό, στο να λάβουμε δηλαδή αυτό που είναι ήδη δικό μας πνευματικά, είναι το κατώτερο εγώ μας που είναι απόλυτα ταυτισμένο με το υλικό μας σώμα και ζει μέσα μόνο από τις πέντε φυσικές μας αισθήσεις. Οπότε αναγνωρίζει ως αληθινό μόνο ότι επιβεβαιώνεται στον εξωτερικό κόσμο μέσα από αυτές. Και επίσης το κατώτερο εγώ μας, σε μια προσπάθεια του να μας «κρατήσει ασφαλείς» μέσα στον υλικό εξωτερικό κόσμο (όπως νομίζει αυτό ότι σημαίνει το να είσαι ασφαλής), προβάλλει συνεχώς στο μυαλό μας ψευδαισθητικές και απατηλές εικόνες. Εικόνες φόβου, έλλειψης, περιορισμών, δυσκολιών, ανησυχίας, αγωνίας, άγχους, κτλ, σε μια προσπάθεια να μας έχει ενεργοποιημένους έτσι ώστε σκεφτόμενοι και ενεργώντας προληπτικά, να αποφύγουμε αυτούς τους κινδύνους που αυτό φαντάζεται και προβάλλει στο νου μας. Μόνο που δεν καταλαβαίνει ότι έτσι μας εγκλωβίζει ακριβώς στης πραγματικότητα που υποτίθεται πρέπει να αποφύγουμε. Δεν κατανοεί ότι αναδημιουργούμε συνεχώς αυτό που φοβόμαστε.

Αυτή η εσωτερική κατάσταση είναι αυτό ακριβώς που εμποδίζει και την αγνή και ξεκάθαρη επικοινωνία μας με το Σύμπαν (Θεό). Είναι αυτό που εμποδίζει να λάβουμε αυτό που μας δόθηκε με την προσευχή. Είναι αυτό που εμποδίζει να λάβουμε την καθοδήγηση και την έμπνευση από το Σύμπαν για το πώς θα υλοποιηθούν οι στόχοι που έχουμε.

Πρέπει να ξεφύγουμε σε κάποιο σημαντικό βαθμό από τη μέγγενη των φοβικών σκέψεων-εικόνων που μας στέλνει το κατώτερο εγώ για να μην ανακατεύονται αυτές με τα «μηνύματα» του Σύμπαντος (Θεού). Το Σύμπαν μας στέλνει πάντοτε ξεκάθαρα μηνύματα που δεν χρειάζονται δεύτερη ανάγνωση και ούτε θα έχουμε αμφιβολίες. Όταν αμφιβάλουμε είναι γιατί έχει αναμειχθεί πάλι το κατώτερο εγώ μας και έχει πάρει τα ηνία του νου μας.

Όταν μια καθοδήγηση είναι από το Θεό, μέσω του ανώτερου εαυτού μας, του Συμπαντικού μας εαυτού, έχουμε πάντοτε μέσα μας μια σιγουριά, μια γαλήνη και βεβαιότητα ότι έτσι έχουν τα πράγματα. Ότι αυτό που μας λέει το εσωτερικό μήνυμα είναι απόλυτα αληθές και σίγουρο.

Υπάρχει όμως δυστυχώς μια παγίδα που πέφτουν συνήθως οι νεοφώτιστοι και άπειροι (αλλά πολλές φορές ίσως και οι πιο έμπειροι) με τις διδασκαλίες της συνειδητής δημιουργίας και του νόμου της έλξης. Αυτοί ενθουσιάζονται με την όλη ιδέα της δυνατότητας να δημιουργούν την πραγματικότητα τους και υποσυνείδητα θέλουν και βιάζονται ν’ αποδείξουν στον εαυτό τους ότι όντως αυτές οι διδασκαλίες λειτουργούν. Δεν κατανοούν όμως ότι ακόμη το πάνω χέρι μέσα τους το έχει το κατώτερο εγώ τους που ζει στον «εξωτερικό κόσμο» και λαχταράει να έχει δράση και επιτυχίες. Δεν κατανοούν ότι η τέχνη της συνειδητής δημιουργίας είναι καθαρά εσωτερική υπόθεση και όχι εξωτερική, δεν είναι θέμα επιτυχημένης εξωτερικής δράσης, όπως δηλαδή είναι συνηθισμένο το κατώτερο εγώ να πιστεύει. Εάν θα θέλαμε να δώσουμε ένα ποσοστιαίο διαχωρισμό, θα λέγαμε ότι η εσωτερική κατάσταση είναι το 80%-90% της συνειδητής δημιουργίας και μόνο ένα 10%-20%, ανήκει στην εξωτερική δράση και αυτή σαν φυσικό συμπλήρωμα της σωστής εσωτερικής στάσης. Δηλαδή της δράσης που έρχεται και ακολουθείται απλά μέσα από ξεκάθαρες εσωτερικές εμπνεύσεις και όχι δράση που προσπαθεί να επιβάλλει τα αποτελέσματα που επιθυμεί το κατώτερο εγώ. Είναι κατανοητή η διαφορά;

Έτσι στους αρχάριους, ενώ έχει ακόμη το πάνω χέρι το κατώτερο εγώ, υποσυνείδητα πιέζουν για να έχουν εξωτερικά αποτελέσματα γρήγορα, με τον καινούργιο τρόπο, τον εσωτερικό, αυτόν με τις «υπέροχες συγχρονικότητες» που οργανώνει και στέλνει το Σύμπαν. Μόνο που στην πράξη αποδεικνύεται ότι δεν ισχύει αυτό που φαντάζονταν αλλά αυτό που το κατώτερο εγώ τους προσπαθεί να επιβάλλει μέσα από την βιασύνη και ανυπομονησία του να «δει» γρήγορα αποτελέσματα. Το κατώτερο εγώ χωρίς να το καταλάβει προσπαθεί να υποκαταστήσει το Σύμπαν και να κάνει τη δουλειά του Σύμπαντος. Υποσυνείδητα προβάλλει τον «εαυτό» του δηλαδή την ενέργεια του σε πρόσωπα και καταστάσεις και τους δίνει νόημα αυθαίρετα εκεί που δεν υπάρχει αληθινά νόημα. Μπορεί να συναντάει πρόσωπα και να είναι πεπεισμένο το εγώ ότι είναι λόγω συγχρονικότητας του Σύμπαντος αυτή η συνάντηση άρα κάτι πρέπει να προκύψει. Δηλαδή να παίρνει αποφάσεις βασισμένο στην ψευδή και απατηλή ιδέα ότι ακολουθεί την καθοδήγηση του Σύμπαντος γι’ αυτό πρέπει να κάνει τη συγκεκριμένη πράξη, επιλογή, κτλ. Και όταν αποδεικνύεται μετά εκ’ των πραγμάτων ότι η επιλογή δεν ήταν τόσο καλή, ότι ήταν λανθασμένη και βιαστική, το άτομο δεν μπορεί να καταλάβει τι πήγε λάθος αφού «υποτίθεται» ακολούθησε την επιλογή που «έριξε» το Σύμπαν στα πόδια του μέσω της συγκεκριμένης υποτιθέμενης συγχρονικότητας.

Μόνο που δεν είναι καθόλου έτσι τα πράγματα όπως είπαμε. Δεν ήταν το Σύμπαν που οργάνωσε τη συγκεκριμένη συγχρονικότητα αλλά η υποσυνείδητη πίεση και προβολή του κατώτερου εγώ να έχει γρήγορα και επιτυχή αποτελέσματα μέσω της δράσης του. Επαναλαμβάνουμε ότι όταν είναι κάτι από το Σύμπαν, όταν υπάρχει ανώτερη καθοδήγηση δεν υπάρχει βιασύνη, δεν υπάρχει πίεση, δεν υπάρχει αγωνία, δεν χρειάζεται να αμφιταλαντεύεται κάποιος εάν παίρνει τη σωστή απόφαση ή όχι, κτλ. Όταν είναι από το Θεό (Σύμπαν) η καθοδήγηση, όλα είναι απλά και εύκολα. Χωρίς βιασύνη, χωρίς πίεση, χωρίς εσωτερικές αμφιβολίες και αμφιταλαντεύσεις.  

Αλλά για να είναι κάποιος σε αυτήν τη θέση να ξεχωρίσει, πρέπει να έχει καταλάβει αυτό που είπαμε παραπάνω, ότι οι υλοποιήσεις είναι πρώτιστα και κύρια εσωτερική υπόθεση και όχι εξωτερική. Δεν είναι υπόθεση δυναμικής εξωτερικής δράσης. Και άρα πρέπει το άτομο να έχει μάθει να συντονίζεται εσωτερικά και να παρακολουθεί τι του συμβαίνει εσωτερικά και εάν επιτρέπει αληθινά σε αυτό που έχει ζητήσει είτε μέσω προσευχής, είτε μέσω άλλης πρακτικής, να έρθει και στον υλικό κόσμο, εάν επιτρέπει στον εαυτό του να λάβει την καθοδήγηση του Σύμπαντος.

Το «ταξίδι» που πάντοτε χρειάζεται να κάνουμε είναι εσωτερικό. Και πάντοτε τα πρώτα σημάδια της υλοποίησης αυτού που θέλουμε είναι εσωτερικά. Όπως έχουμε πει ο Θεός πάντοτε απαντάει στις προσευχές μας εσωτερικά. Πάντοτε μας δίνει άμεσα αυτό που θέλουμε και ζητάμε εσωτερικά. Και εδώ είναι η δυσκολία για πολλούς να καταλάβουν, όσο το πάνω χέρι έχει το κατώτερο εγώ τους.

Ο λόγος αυτής της δυσκολίας είναι ότι αρχικά πάντοτε μοιάζει ότι τίποτα δεν συμβαίνει εξωτερικά, ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει στην εξωτερική μας πραγματικότητα. Προσευχηθήκαμε, νιώσαμε καλά (δηλαδή η εσωτερική επιβεβαίωση ότι λάβαμε αυτό για το οποίο προσευχηθήκαμε) αλλά εξωτερικά όλα παραμένουν το ίδιο, όπως και πριν την προσευχή. Αυτή είναι η μεγάλη δυσκολία και εδώ είναι η μεγάλη σημασία της πίστης, της ζώσας πίστης όπως την ονομάσαμε για να την ξεχωρίσουμε από τη θεωρητική, τη δογματική πίστη. Όπου η ζώσα πίστη είναι η εσωτερική σιγουριά και βεβαιότητα ότι αυτό που βιώσαμε εσωτερικά είναι αληθινό, γίνεται εμπειρία μας, βίωμα μας, ζούμε πλέον με αυτήν τη σιγουριά, γι’ αυτό και την αποκαλούμε ζώσα πίστη. Είναι στην ουσία «χειροπιαστή» πίστη γιατί «ακουμπήσαμε», «πιάσαμε» με τα «πνευματικά μας χέρια» (εσωτερική αίσθηση) αυτό που ζητήσαμε στην προσευχή μας. Είναι δηλαδή πρακτική πίστη στον πυρήνα και την ουσία της και όχι απλά θεωρητική όπως πχ η δογματική πίστη.  

Δυστυχώς δεν καταλαβαίνουμε ότι μένοντας προσκολλημένοι και κοιτώντας την εξωτερική μας πραγματικότητα βλέπουμε αυτό που είχαμε δημιουργήσει πριν την προσευχή μας ή όποια άλλη πρακτική χρησιμοποιούμε. Βλέπουμε το καθρέφτισμα του παλιού μας μυαλού, των παλιών μας πεποιθήσεων. Του «κόσμου» (εξωτερικής πραγματικότητας) που δημιουργήθηκε πριν καταλάβουμε δηλαδή το πώς δημιουργούσαμε την πραγματικότητα μας, όταν το κάναμε ασυνείδητα. Πριν καταλάβουμε τη δυναμική σχέση αιτίου και αποτελέσματος μεταξύ των σκέψεων και συναισθημάτων και της εξωτερικής μας πραγματικότητας.

Όπως είπαμε οι περισσότεροι άπειροι μαθητές της συνειδητής δημιουργίας, αυτό το «ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει στο εξωτερικό πεδίο», το εκλαμβάνουν συνήθως αρνητικά, είτε ότι αυτοί δεν κατάλαβαν τις διδασκαλίες καλά και δεν τις εφάρμοσαν σωστά, είτε ότι αυτές οι διδασκαλίες τελικά δεν λειτουργούν, είναι «παραμύθι». Απογοητεύονται από την απουσία άμεσων ενδείξεων και αποδείξεων στην εξωτερική τους πραγματικότητα και τα παρατάνε είτε ολοκληρωτικά, είτε ψάχνουν για άλλη καλύτερη μέθοδο ή τεχνική. Και μπορεί να έχουν διαβάσει δεκάδες μεθόδους και τεχνικές αλλά να μην έχουν πάλι τ’ αποτελέσματα που φανταζόντουσαν.

Δεν κάνουμε αυτήν την αναφορά για να θίξουμε κανέναν. Η δυσκολία που υπάρχει είναι κατανοητή και σεβαστή. Έχουμε γεννηθεί στον υλικό κόσμο και εκπαιδευτεί να πιστεύουμε πως αληθινό είναι μόνο αυτό που αντιλαμβανόμαστε στον εξωτερικό μας κόσμο με τις πέντε αισθήσεις μας. Δεν έχουμε εκπαιδευτεί να δίνουμε βάση στην εσωτερική αίσθηση. Ίσα, ίσα που έγινε και το αντίθετο. Το να στηριζόμαστε στην εσωτερική αίσθηση, πχ όταν ήμασταν παιδιά και την είχαμε σε λειτουργία με φυσικό τρόπο (αν και δεν το ξέραμε συνειδητά), όχι μόνο δεν ενθαρρυνόταν αλλά γινόταν και αιτία αποδοκιμασίας μας. Έτσι για να «ταιριάξουμε» και να προσαρμοστούμε στον «λογικό» κόσμο των ενηλίκων αναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε την εμπιστοσύνη μας στην εσωτερική αίσθηση. Και φυσικά αυτή ατρόφησε και ουσιαστικά τώρα καλούμαστε αυτήν την αίσθηση, αυτόν τον εσωτερικό μυ να τον αναπτύξουμε πάλι.

Οπότε δεν είναι παράξενο, είναι ίσως το πιο «λογικό» και συνηθισμένο πράγμα να συμβαίνει, όταν ζητάμε κάτι, πχ στις προσευχές μας, αμέσως να θέλουμε (ή να έχουμε την τάση) να τσεκάρουμε την εξωτερική μας πραγματικότητα για να δούμε τι έγινε, ποιά είναι τ’ αποτελέσματα της εσωτερικής μας εργασίας. Παρόλο που όπως είπαμε είναι κατανοητό και αναμενόμενο, εντούτοις δεν πρέπει ν’ αφήσουμε αυτήν την «εξωτερική» συνήθεια του εγώ μας, να μας απογοητεύσει και να εγκαταλείψουμε αυτό που κάνουμε ή επιδιώκουμε εσωτερικά. Δεν έχουμε αποτύχει εσωτερικά επειδή δεν εμφανίστηκε άμεσα στην εξωτερική μας πραγματικότητα αυτό που ζητήσαμε και λάβαμε εσωτερικά. Απλά τώρα πρέπει να επανεκπαιδευτούμε στο πως και στο που κοιτάζουμε για αποτελέσματα. Στο πως αξιολογούμε την πρόοδο στην επίτευξη του στόχου μας. Αυτό είναι όλο, μια εσωτερική επανεκπαίδευση.

Πρέπει ν’ αρχίσουμε να κοιτάμε εσωτερικά για να καταλάβουμε που βρίσκεται ο στόχος μας, όχι εξωτερικά. Αυτή η διάκριση και κατανόηση είναι πολύ σημαντική και ουσιαστικά είναι το κλειδί για τις επιτυχείς μας υλοποιήσεις γιατί το Σύμπαν, όπως έχουμε αναφέρει και σε άλλα κείμενα, είναι ενεργειακό και διαβάζει την ενέργεια μας, το σύνολο των σκέψεων και συναισθημάτων μας και μας δίνει ως εξωτερικές συνθήκες το αντίστοιχο, αυτό με το οποίο το εντυπώνουμε ενεργειακά τον περισσότερο χρόνο μας. Έτσι εάν είμαστε αισιόδοξοι για ένα στόχο μας και νιώθουμε χαρά αλλά παρατηρώντας στη συνέχεια ότι τίποτα δεν έχει εμφανιστεί στην εξωτερική μας πραγματικότητα ακόμη και αυτό μας «ρίχνει» συναισθηματικά, μας απογοητεύει και στεναχωρεί, τότε το Σύμπαν εντυπώνεται και από αυτά τ’ αρνητικά συναισθήματα. Δεν γίνεται να πιστεύουμε ότι εντυπώνουμε το Σύμπαν με τα θετικά μας συναισθήματα αλλά ότι τ’ αρνητικά μας δεν καταγράφονται. Αυτή εξάλλου είναι και η ουσία της ελεύθερης μας βούλησης. Να μπορούμε να επιλέξουμε ακόμη και τον αρνητισμό και το Σύμπαν να το αποδεχτεί σαν εξίσου ισότιμη επιλογή, έστω και εάν δεν μας αρέσει αυτό στο τέλος.

Η λύση όμως είναι πάντοτε στα χέρια μας γιατί έχουμε την τελική ελεύθερη επιλογή. Μόνο που πρέπει να μάθουμε να αντιλαμβανόμαστε τον εσωτερικό μας κόσμο με την εσωτερική μας αίσθηση. Και έτσι να ξέρουμε τι συμβαίνει τον περισσότερο χρόνο μέσα μας, πώς νιώθουμε, θετικά ή αρνητικά; Πως νιώθουμε σε σχέση με το στόχο που λέμε ότι έχουμε ή με αυτό που ζητήσαμε στην προσευχή μας. Είμαστε έτοιμοι να το λάβουμε και στην υλική μας ζωή ή του αντιστεκόμαστε συνεχώς, έστω και ασυνείδητα; Η δυνατότητα να κάνουμε αυτήν την εσωτερική παρατήρηση και διάκριση είναι αυτό που θα σας μετατρέψει από αποτυχημένους συνειδητούς δημιουργούς σε επιτυχημένους. Όπως είπαμε όλο το ζήτημα είναι εσωτερική υπόθεση.

Έτσι κάθε φορά που βάζουμε κάποια πρόθεση για να επιτύχουμε κάτι ή προσευχόμαστε για κάποιο θέμα, το πρώτο πράγμα που πρέπει να ελέγχουμε είναι η «εσωτερική μας πραγματικότητα» και όχι η εξωτερική. Πως νιώθουμε στο εδώ και τώρα μας γι’ αυτό που θέλουμε ή ζητήσαμε στην προσευχή μας; Το μόνο που έχει σημασία είναι να παρατηρήσουμε και ν’ αναγνωρίσουμε το πως νιώθουμε τώρα, αυτήν τη στιγμή. Δεν μας ενδιαφέρει τι έγινε στο παρελθόν, δεν μας νοιάζει τι θα γίνει στο μέλλον. Το μόνο που μας νοιάζει είναι πως νιώθουμε στο εδώ και τώρα μας. Νιώθουμε μια αίσθηση εσωτερικής ανακούφισης και γαλήνης ότι το ζήτημα μας τακτοποιήθηκε; Ότι είναι καθ’ οδόν και απόλυτα σίγουρο ότι το λάβαμε; Νιώθουμε αυτήν την εσωτερική θετικότητα από τη γνώση ότι η «δουλειά έγινε»; Ή νιώθουμε ακόμη άγχος, αγωνία, φόβο και ανησυχία; Εάν ακόμη νιώθουμε τη γνωστή μας αρνητικότητα χρειάζεται να εργαστούμε κι’ άλλο εσωτερικά ώστε να απελευθερώσουμε αυτά τα αρνητικά συναισθήματα και τις περιοριστικές πεποιθήσεις από πίσω τους που στην ουσία τα τροφοδοτούν.

Ας δούμε πρακτικά πως ενεργούν συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι που εμπλέκονται στην «τέχνη» της συνειδητής δημιουργίας. Κάνοντας πχ οραματισμό ή προσευχή ή όποια άλλη πρακτική χρησιμοποιήσουν, είναι δυνατόν τα αρνητικά τους συναισθήματα γύρω από το θέμα που τους απασχολεί ή έχουν ως στόχο να επιτύχουν, να μειωθούν σε μεγάλο ποσοστό, ακόμη και 80%-90%. Αυτή η μείωση των αρνητικών τους συναισθημάτων είναι η πιο ΧΕΙΡΟΠΙΑΣΤΗ απόδειξη ότι η πρόθεση τους, η προσευχή τους, ο οραματισμός τους, κτλ, ήταν απόλυτα επιτυχής. Είναι η πιο μεγάλη απόδειξη που μπορεί να λάβει κάποιος ότι η «δουλειά έγινε». Και είναι απόδειξη που μπορεί να δοθεί μόνο εσωτερικά γιατί όπως είπαμε η συνειδητή δημιουργία είναι αποκλειστικά μια «εσωτερική υπόθεση», μια «εσωτερική δουλειά» και όχι εξωτερική. Έτσι η μείωση των αρνητικών συναισθημάτων κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό είναι η καλύτερη απόδειξη ότι ο στόχος, το αποτέλεσμα της προσευχής, κτλ, είναι καθ’ οδόν. Είναι δρομολογημένα, είναι εξασφαλισμένα. Προσοχή και εδώ είναι που έχει μεγάλη σημασία η εσωτερική μας επανεκπαίδευση. Τα θετικά συναισθήματα που νιώθουμε άμεσα σχετικά με το στόχο, δεν είναι απλά κάτι του «μυαλού» μας ή της «φαντασίας» μας ή κάτι που απλά συμβαίνει αλλά χωρίς καμιά ιδιαίτερη σημασία. Είναι η απόλυτη απόδειξη, η πραγματική και αληθινή ένδειξη,  η χειροπιαστή και αντικειμενική δήλωση-βεβαίωση του Σύμπαντος ότι το αίτημα μας εισακούσθηκε και υλοποιήθηκε. Δεν χρειαζόμαστε καμία άλλη απόδειξη. Αυτή είναι η ανώτερη μορφή απόδειξης και διαβεβαίωσης που μπορούμε να έχουμε. Δεν χρειάζεται να γίνει τίποτα άλλο. Σε εσωτερικό επίπεδο αυτό είναι το μόνο που χρειαζόμαστε, είναι το αληθινό, μοναδικό και αλάνθαστο κριτήριο για το τι γίνεται σε σχέση με το στόχο μας. Και εάν παρόλα αυτά αναρωτηθείτε, πότε θα δούμε τ’ αποτελέσματα και στην εξωτερική υλική μας πραγματικότητα; Η απάντηση είναι, αυτό εξαρτάται από το πόσο θα μπορέσουμε να μείνουμε μακριά από την εσωτερική μας αντίσταση (αρνητικά συναισθήματα) για το συγκεκριμένο θέμα και στόχο. Εάν μπορέσουμε και κρατήσουμε (δηλ απελευθερώσουμε) τα αρνητικά μας συναισθήματα σε χαμηλό επίπεδο ή ακόμη και μηδενικό τότε η εμφάνιση του στόχου και στο εξωτερικό πεδίο θα είναι σχεδόν άμεση.

Δυστυχώς όμως οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν το δύσκολο τρόπο. Κάνουν την όποια πνευματική πρακτική ακολουθούν και σχεδόν αμέσως αρχίζουν και ανησυχούν, με ερωτήσεις προς τους εαυτούς τους εάν την έκαναν σωστά, εάν τους άκουσε ο Θεός/Σύμπαν, πόσες φορές πρέπει να την επαναλάβουν, πόση ώρα πρέπει να την κάνουν, πότε θα δουν το τελικό αποτέλεσμα, κτλ. Έτσι όμως δεν υπάρχει καμία αλλαγή και απελευθέρωση στα αρνητικά τους συναισθήματα. Εκεί που ήταν συνεχίζουν να είναι, με αποτέλεσμα φυσικά τίποτα να μην συμβαίνει, ούτε εσωτερικά αλλά πολύ περισσότερο ούτε εξωτερικά. Κάποιοι άλλοι μόλις κάνουν την πρακτική τους καταφέρνουν να μειώσουν την εσωτερική τους αρνητικότητα ακόμη και 90%, νιώθουν όπως είναι φυσικό υπέροχα. Αλλά μόλις απομακρύνονται από την πρακτική τους και καθώς διάγουν τις μέρες τους αρχίζουν και «παρατηρούν» ότι στην εξωτερική τους πραγματικότητα δεν έχει συμβεί ακόμη τίποτα, έτσι «εκσφενδονίζονται» συναισθηματικά στην αρνητικότητα που βίωναν πριν εκτελέσουν την πρακτική τους, πριν την προσευχή τους. Μπορεί μάλιστα να νιώθουν ίσως και ακόμη πιο έντονα αρνητικά συναισθήματα τώρα καθώς προστίθεται και η απογοήτευση τους ότι δεν έγινε τίποτα με την προσευχή τους ή την όποια πρακτική χρησιμοποίησαν. Στην ουσία έκαναν ένα βήμα μπροστά όταν εκτέλεσαν αρχικά την πρακτική και ένιωσαν υπέροχα αλλά στη συνέχεια έκαναν ένα βήμα πάλι πίσω αν όχι και δύο. Και σε αυτήν την περίπτωση φυσικά η εξωτερική υλοποίηση είτε καθυστερεί υπερβολικά (ίσως και χρόνια) ή δε γίνεται ποτέ! Εάν έχετε κάποιο στόχο, κάποια βαθιά επιθυμία και την έχετε για χρόνια χωρίς να υλοποιείται, τώρα ξέρετε το λόγο.

Εάν αληθινά θέλουμε να επιταχύνουμε τις υλοποιήσεις μας για οποιοδήποτε στόχο έχουμε ή για όποιο θέμα μας απασχολεί, πρέπει να μειώσουμε τα αρνητικά μας συναισθήματα (δηλαδή την εσωτερική μας αντίσταση) για το συγκεκριμένο θέμα στο ελάχιστο και να ΜΕΙΝΟΥΜΕ εκεί, να μην είμαστε συναισθηματικά γιό γιό. Ακόμη και εάν δεν είναι δυνατόν να μειώσουμε πολύ τα αρνητικά μας συναισθήματα άμεσα, ας επιδιώκουμε τουλάχιστον συνεχή βελτίωση και μείωση τους.

Εδώ ακριβώς είναι το μυστικό αλλά και η εξήγηση γιατί μοιάζει να υλοποιούμε εύκολα κάποια πράγματα που δεν μας πολυνοιάζει ή δεν τα θεωρούμε «μεγάλα» και αντίθετα κάποια άλλα που τα θεωρούμε πολύ σημαντικά και μεγάλα να παίρνουν ίσως και χρόνια. Από την οπτική του Σύμπαντος, της Θεϊκής Δύναμης, τίποτα δεν είναι πιο μεγάλο ή πιο δύσκολο. Αυτή η διάκριση έχει να κάνει μόνο με τη δική μας αντίληψη και διάκριση των πραγμάτων, την ανθρώπινη. Για το Σύμπαν είτε ένα ευρώ, είτε ένα εκατομμύριο ευρώ, είτε ένα δισεκατομμύριο, είναι το ίδιο πράγμα. Μόνο στη δική μας αντίληψη κάτι το αντιλαμβανόμαστε πιο εύκολο ή πιο δύσκολο. Και αυτή η αντίληψη μας για το κάθε θέμα μας, είναι αυτή που γεννάει και τ’ αρνητικά συναισθήματα. Όταν κάτι μέσα από τη δική μας μικρή και περιορισμένη κατανόηση το αντιλαμβανόμαστε σαν πολύ δύσκολο, τότε γεμίζουμε αρνητικά συναισθήματα (αντίσταση) γιατί ενώ το θέλουμε, ενώ το επιθυμούμε, την ίδια στιγμή λέμε από μέσα μας, ότι αυτό δεν γίνεται να το έχουμε είναι κάτι πολύ δύσκολο, κάτι πολύ μεγάλο ή πολύ καλό για να το έχουμε. Και αυτό μας οδηγεί όπως είπαμε σε αρνητικά συναισθήματα σχετικά με το συγκεκριμένο θέμα. Είναι όμως που εμείς οι ίδιοι αντιστεκόμαστε σε αυτό που θέλουμε (λόγω λάθος κατανόησης) και όχι το Σύμπαν ή ο Θεός που μας το αρνούνται!! Άρα καταλαβαίνουμε γιατί είναι σημαντικό ν’ απελευθερώσουμε αυτά τ’ αρνητικά συναισθήματα και να μείνουμε σε αυτήν την εσωτερική κατάσταση, την απελευθερωμένη από την αρνητικότητα; Γιατί είναι ο μόνος τρόπος να επιτρέψουμε (λόγω της ελεύθερης μας βούλησης) στο Σύμπαν να μας δώσει αυτό που αληθινά επιθυμούμε και ζητάμε. Γι’ αυτό θα επαναλαμβάνουμε με κάθε ευκαιρία και δε θα βαρεθούμε να το κάνουμε, ότι η τέχνη της συνειδητής δημιουργίας είναι «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΥΠΟΘΕΣΗ» και μόνο «ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ».

Ακόμη και όταν η υλοποίηση μας αρχίζει να εμφανίζεται στην εξωτερική μας πραγματικότητα, πάλι πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να έχουμε την πειθαρχία να διατηρήσουμε τη ματιά μας εσωτερικά. Πολλοί άνθρωποι όταν αρχίζει να εμφανίζεται (υλοποιείται) στην εξωτερική υλική τους πραγματικότητα αυτό που ζήτησαν στην προσευχή τους, τότε είναι που κάνουν το λάθος και αλλάζουν την εστίαση τους. Αντί να έχουν την πειθαρχία και να διατηρήσουν τον κανόνα 80-20 δηλαδή να συνεχίσουν κατά 80% η εστίαση τους να είναι εσωτερική, αυτοί ενθουσιάζονται με τα πρώτα σημάδια υλοποίησης και βιάζονται να «τελειώσουν τη δουλειά» οι ίδιοι. Δηλαδή αναλαμβάνουν δράση για να επισπεύσουν τη διαδικασία. Δεν αντιλαμβάνονται ότι η βιασύνη τους στην ουσία προδίδει ότι από μέσα τους ακόμη δεν πιστεύουν ότι αυτό που ζήτησαν θα το έχουν, γι’ αυτό λαχταράνε να το αποκτήσουν μια ώρα αρχύτερα. Δεν πρέπει να υπάρχει τέτοιου είδους βιασύνη. Ή μπορεί να συμβεί και το αντίθετο, η εμφάνιση της υλοποίησης να τους αγχώσει και υποσυνείδητα να την μπλοκάρουν. Να υποφέρουν δηλαδή υποσυνείδητα από αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται «φόβος της επιτυχίας». Πόσοι και πόσοι άνθρωποι δεν έχουν βιώσει την εμπειρία κάτι που ήθελαν να χαλάσει την τελευταία στιγμή. Ο λόγος πάλι είναι ότι έχασαν την εσωτερική τους εστίαση και απορροφήθηκαν (προσκολλήθηκαν) υπερβολικά στην εξωτερική διαδικασία.

Πρέπει όπως είπαμε να συνεχίσουμε να έχουμε τη ματιά μας εσωτερικά, απ’ όπου αντλούμε και τη σιγουριά ότι αυτό που ζητήσαμε είναι ήδη πραγματικότητα και αυτό που αρχίζει να εμφανίζεται εξωτερικά το περιβάλλουμε με «Θεία αδιαφορία». Δηλαδή δε βιαζόμαστε, δεν «τρελαινόμαστε», δεν λαχταράμε να πιέσουμε τα πράγματα. Όπως έλεγε και ο παλιός μύστης Λεβί (από το εσωτερικό τάγμα της Χρυσής Αυγής), ο συνειδητός δημιουργός πρέπει να νιώθει ότι έχει μπροστά του όλη την αιωνιότητα και γι’ αυτό δε βιάζεται. Φυσικά και κάνουμε στο υλικό πεδίο τις όποιες ενέργειες απαιτεί ο στόχος για να ολοκληρωθεί. Θεία αδιαφορία δεν σημαίνει παντελή αδιαφορία, σημαίνει ότι δεν πιέζουμε τα πράγματα και δεν αγχωνόμαστε από το πώς εξελίσσονται οι καταστάσεις εξωτερικά γιατί η σιγουριά και η εμπιστοσύνη μας είναι εσωτερική, γι’ αυτό και την αποκαλούμε Θεία γιατί είναι πνευματική, στηρίζεται σε αυτό που ήδη μας έχει δώσει ο Θεός πνευματικά. Έτσι το μόνο που αληθινά κοιτάμε είναι να μην εκδηλώσουμε την όποιας μορφή εσωτερική αντίσταση. Όταν συμβεί αυτό απλά και με ηρεμία απελευθερώνουμε αυτήν την αντίσταση που πάντοτε προέρχεται από κάποια λάθος πίστη μας, από κάποια περιοριστική πεποίθηση που έχουμε αποκτήσει από το βίωμα μας μέσα στο γήινο μάτριξ. 

Αλλά ακόμη και όταν ολοκληρωθεί η υλοποίηση και εμφάνιση του στόχου μας στην εξωτερική πραγματικότητα, τότε που για να απολαύσουμε το στόχο, εκ των πραγμάτων θα πρέπει να στραφούμε εξωτερικά, ακόμη και τότε δεν πρέπει να χάσουμε την επαφή μας με την εσωτερική ματιά. Εάν θέλουμε να περιφρουρήσουμε αυτό που υλοποιήσαμε, αυτό που αποκτήσαμε, αυτό που δημιουργήσαμε, θα πρέπει η «ασφάλεια» μας να προέρχεται πάλι από την προσήλωση μας εσωτερικά. Ξέρετε πόσες και πόσες αρχικά πολύ καλές υλοποιήσεις, έχουν μετατραπεί στη συνέχεια σε πηγές πόνου και δυσαρέσκειας; Πάρα πολλές και ξέρετε γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί οι άνθρωποι στη χαρά και αυταρέσκεια τους για την υλοποίηση που «κατάφεραν», αφέθηκαν να τους τραβήξει ολοκληρωτικά η εξωτερική πραγματικότητα και άρχισαν να εστιάζουν σε αυτά που δεν θέλουν δηλαδή να δημιουργούν εσωτερική αντίσταση. Ο μόνος αληθινά ασφαλής τρόπος για να κρατήσουμε ασφαλείς και ικανοποιητικές για εμάς τις υλοποιήσεις μας είναι να συνεχίσουμε να τις περιφρουρούμε εσωτερικά. Να μην αφεθούμε να μας τραβήξει το «εξωτερικό όνειρο», το οποίο θα μας οδηγήσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο να εστιάσουμε στην αρνητικότητα, από την οποία φυσικά προέρχονται και όλες οι δυσαρμονικές καταστάσεις στη ζωή μας. Ο αληθινά πνευματικός άνθρωπος, αυτός δηλαδή που έχει καταλάβει πως λειτουργεί η πραγματικότητα δεν χάνει σχεδόν ποτέ από τα εσωτερικά του μάτια την εσωτερική-πνευματική πραγματικότητα γιατί γνωρίζει ότι αυτή προηγείται της υλικής.        

Και αυτός ακριβώς είναι και ο σκοπός αυτού του κειμένου, να μας βοηθήσει να κρατήσουμε τη ματιά μας εσωτερικά και να μειώσουμε την εσωτερική μας αντίσταση. Με τον τρόπο που διατυπώνονται κάποιες ιδέες εδώ μπορούν να σας βοηθήσουν ν’ απελευθερώσετε όσο το δυνατόν περισσότερη από αυτήν την εσωτερική αντίσταση και έτσι να ευθυγραμμιστείτε με την εσωτερική σας καθοδήγηση, με τον εσωτερικό σας ανώτερο εαυτό και το Σύμπαν που κάθε στιγμή σας προσφέρει τις αληθινές επιθυμίες της καρδιάς σας! Ας δώσουμε λοιπόν τη χαρά και ευχαρίστηση στο Θεό να μας προσφέρει όλα τα σπουδαία πράγματα που ήδη έχει δημιουργήσει για εμάς στο πνευματικό πεδίο. Ας πάψουμε λόγω άγνοιας και κακής συνήθειας να Του αντιστεκόμαστε, ν' αντιστεκόμαστε στο καλό μας και στους θησαυρούς της καρδιάς μας!                       









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης