English

Θα είναι αποτελεσματικό το Σύστημα Μορφογένεσις για μένα;


Αυτή είναι η ερώτηση τους ενός εκατομμυρίου δολαρίων για τον καθένα. Είναι μια ερώτηση που ο κάθε επίδοξος αγοραστής του συστήματος έχει σκεφτεί να κάνει, έστω και εάν δεν την έκανε φανερά. Είναι κάτι που σίγουρα έχει σκεφτεί ο καθένας που έχει συναντήσει το Σύστημα Μορφογένεσις και σκέφτεται εάν θα προχωρήσει στην αγορά της εκπαίδευσης του ή όχι.

Σε αυτό το κείμενο θα προσπαθήσουμε ν’ απαντήσουμε σε αυτήν την ομολογουμένως «ιδιαίτερη» ερώτηση.

Στο Σύστημα Μορφογένεσις (αλλά και στην τέχνη της συνειδητής δημιουργίας γενικότερα) προσελκύονται κυρίως δύο μεγάλες ομάδες ανθρώπων, τουλάχιστον ως προς το κίνητρο τους, είτε για να εντρυφήσουν στην τέχνη της συνειδητής δημιουργίας, είτε για να αποκτήσουν το σύστημα.

Η πρώτη ομάδα ανθρώπων, είναι άνθρωποι που είναι ήδη σε μια πορεία πνευματικής ανάπτυξης. Είναι άνθρωποι που νιώθουν ότι ο δρόμος της ψυχής τους είναι η πνευματική ανάπτυξη, νιώθουν όμορφα καθώς ανακαλύπτουν ολοένα και περισσότερο την πνευματική τους φύση. Έτσι βλέπουν την «συνάντηση» τους με το Σύστημα Μορφογένεσις σαν ένα ακόμη υπέροχο βήμα πνευματικής αυτοανακάλυψης. Το βλέπουν σαν κάτι που η ψυχή τους, τους οδήγησε να το «βρουν» γιατί έχουν πολλά να κερδίσουν από τη γνώση και εκπαίδευση που προσφέρει. Ξέρουν και νιώθουν μέσα τους ότι θα τους αναπτύξει ακόμη περισσότερο και νιώθουν χαρούμενοι γι’ αυτό. Νιώθουν θα λέγαμε "ομοιοκραδασμικοί" με τη δόνηση του, διέπονται κυρίως από καλά συναισθήματα, από συναισθήματα χαράς ευγνωμοσύνης, αγάπης, κτλ. Αυτοί οι άνθρωποι ωφελούνται τα μέγιστα, τόσο σε επίπεδο υλοποιήσεων αλλά και σαν πορεία πνευματικής ανάπτυξης από αυτά που έχει να τους δώσει το Σύστημα Μορφογένεσις. Αυτοί οι άνθρωποι καταλαβαίνουν  και δέχονται εύκολα την βαθύτερη αλήθεια του Σύμπαντος, ότι όλοι μας με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είμαστε δημιουργοί της πραγματικότητας μας. Και εργάζονται με συνέπεια ακόμη περισσότερο πάνω σε αυτήν την αλήθεια. Είναι αυτοί που εξελίσσονται πιο γρήγορα σε συνειδητοί δημιουργοί, εντρυφούν πολύ πιο εύκολα στα «μυστικά» του Σύμπαντος και στο πώς να έρχονται συνειδητά και αποτελεσματικά σε επαφή μαζί του.

 

Υπάρχει όμως και η άλλη κατηγορία ανθρώπων. Αυτών που είναι «απελπισμένοι» από τη ζωή, αυτών που σχεδόν τίποτα δεν πηγαίνει καλά και ψάχνουν εναγωνίως να βρουν κάτι να τους σώσει. Μια «μαγική» συνταγή, ένα μαγικό χάπι, που εάν είναι δυνατόν, με μιας να λύσει όλα τους τα προβλήματα. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι έχουν εξαντλήσει όλους τους τρόπους που γνώριζαν ή μπορούσαν να σκεφτούν για να λύσουν τα προβλήματα τους με πρακτικό τρόπο, μέσα από τη δράση τους. Έχουν πλέον ξεμείνει τελείως από άλλες εναλλακτικές και η στροφή τους στη "μεταφυσική" είναι του στυλ "τι είχαμε τι χάσαμε". Αλλά ακόμη και εάν στραφούν με αυτόν τον "τυχαίο" (ή απελπισμένο) τρόπο στην τέχνη της συνειδητής δημιουργίας, αυτό δεν είναι πρόβλημα, εάν φυσικά επιτρέψουν στον εαυτό τους να καταλάβει την ουσία του πράγματος και όχι να προσπαθήσουν αυτοί να επιβάλλουν τις "φαντασιώσεις" τους. 

Το πρόβλημα με αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων είναι άλλο και είναι το εξής. Επειδή συνήθως δεν είναι αληθινά σε διαδικασία συνειδητής πνευματικής αφύπνισης ή εξέλιξης, δεν έχουν ιδέα πως τους συμβαίνουν αυτά που τους συμβαίνουν. Θεωρούν ότι απλά ήταν άτυχοι ή ότι οι άλλοι (ή η ζωή η ίδια) δεν τους έχει φερθεί καλά, τους έχουν αδικήσει, κτλ. Δηλαδή διακατέχονται από το σύνδρομο του θύματος, χωρίς μάλιστα να το γνωρίζουν και να καταλαβαίνουν ότι υποφέρουν από αυτό.

Έτσι αυτή η κατηγορία ανθρώπων μόλις συναντήσει το Σύστημα Μορφογένεσις, αυτόματα σκέφτεται: «λες να είναι τόσο καλό όσο, λέει;», «λες τελικά αυτή η μέθοδος να μου λύσει όλα τα προβλήματα;» ή κάτι ανάλογο. Διαβάζουν και τις μαρτυρίες των άλλων ανθρώπων που χρησιμοποίησαν με μεγάλη επιτυχία το Σύστημα και τότε προσωρινά «ψήνονται», ενθουσιάζονται. Ξεχνάνε τι αληθινά συμβαίνει μέσα τους και γεμίζουν ενθουσιασμό. Εξάλλου ψυχολογικά το είχαν μεγάλη ανάγκη να ενθουσιαστούν, να νιώσουν ότι από κάπου έχουν να πιαστούν, να νιώσουν ότι τελικά υπάρχει και γι' αυτούς κάποια ελπίδα, ότι μπορεί να δουν φως στην άκρη του τούνελ.

Το να ενθουσιαστούν δεν είναι κακό, δεν είναι καθόλου κακό, το αντίθετο μάλιστα, είναι θεμιτό. Όπως αναφέρουμε συνεχώς και σε άλλα κείμενα, το Σύμπαν είναι ενεργειακό και αυτό που «ακούει και διαβάζει» είναι η δόνηση της ενέργειας μας και όχι τα λόγια μας. Άρα οτιδήποτε μας κάνει να νιώσουμε καλά και να ενθουσιαστούμε είναι επιθυμητό. Στην περίπτωση όμως αυτών των ανθρώπων αυτός ο ενθουσιασμός τους δεν διαρκεί πολύ και κυρίως δεν διαρκεί γιατί ποτέ δεν καταλαβαίνουν αληθινά τι είναι η συνειδητή δημιουργία. Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι ο ενθουσιασμός τους, η ελπίδα τους ότι βρήκαν κάτι να τους βοηθήσει, ουσιαστικά τους επιτρέπει να αλλάξουν εστίαση. Από εκεί που ήταν "κολλημένοι" στο πρόβλημα τους, στη δύσκολη εξωτερική τους κατάσταση, τώρα "επιτρέπουν" στον εαυτό τους να στρέψει την προσοχή του σε μια "εναλλακτική πραγματικότητα". Σε μια πραγματικότητα όπου το πρόβλημα τους δεν υπάρχει, παρά μόνο υπάρχει η εκδοχή του εαυτού τους απαλλαγμένη από τη δυσκολία. Αυτό τους κάνει να νιώσουν πολύ καλά, να ξεφύγουν από τα άσχημα συναισθήματα και να βιώσουν τη χαρά που προέρχεται από αυτήν την ΑΛΗΘΙΝΗ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (αν και προς το παρόν μόνο ενεργειακή). Δυστυχώς αυτό συνήθως δεν κρατάει πολύ γιατί δεν γίνεται συνειδητά και διαρκεί όσο διαρκεί και ο ενθουσιασμός τους. Συνήθως αυτοί οι άνθρωποι αρχίζουν πάλι σιγά σιγά να παρατηρούν την εξωτερική τους πραγματικότητα, την πραγματικότητα όπου υπάρχει το πρόβλημα και η δυσκολία τους και αυτό τους αποθαρρύνει, τους "ρίχνει". Συν το γεγονός ότι στο μυαλό τους έχουν και κάποιο αυθαίρετο χρονοδιάγραμμα ικανοποίησης και εκπλήρωσης του στόχου τους, που όσο βλέπουν ότι δεν συμβαίνει μέσα σε αυτά τα χρονικά περιθώρια που αυθαίρετα έχουν θέσει, τους κάνει ακόμη πιο ανήσουχους και αγχωμένους δηλαδή επιστρέφουν το ίδιο έντονα στην παλιά εστίαση, ακυρώνοντας έτσι αυτό που είχαν αρχίσει να έλκουν από την εναλλακτική πραγματικότητα. Απογοητευμένοι τότε, απορρίπτουν τη μέθοδο με το συμπαίρασμα ότι δεν δουλεύει γι' αυτούς.  Έτσι όμως αυταπατούνται γιατί δεν καταλαβαίνουν τις αρχές λειτουργίας της συνειδητής δημιουργίας, τις αρχές λειτουργίας του Σύμπαντος. Πίατεψαν προσωρινά ότι βρήκαν μια τεχνική, μια μέθοδο, ένα σύστημα, κτλ, που αυτοί απλά θα εφάρμοζαν και θα είχαν σπουδαία αποτελέσματα χωρίς όμως ουσιαστικά να χρειάζεται ν’ αλλάξουν εσωτερικά. Αυτό είναι τελείως λάθος, ποτέ δεν μπορούν να λειτουργήσουν έτσι τα πράγματα σε ότι έχει να κάνει με το Σύμπαν που είναι ενεργειακό και πάντα "διαβάζει" την ενεργειακή μας αλήθεια (αυτή που διατηρούμε στο υποσυνείδητο μας).

Όπως αναφέρουμε ξεκάθαρα και επαναλαμβανόμενα στο Σύστημα Μορφογένεσις, η αιτία των εξωτερικών μας υλοποιήσεων είναι η εσωτερική μας συνειδητότητα. Το έξω είναι ο καθρέφτης του μέσα. Αυτό που σκεφτόμαστε και νιώθουμε εσωτερικά για τον εαυτό μας, τον κόσμο γύρω μας, τη ζωή γενικότερα αυτό θα καθρεφτίζεται στην εξωτερική μας  πραγματικότητα σαν καταστάσεις, σχέσεις, πρόσωπα, συμβάντα, γεγονότα, κτλ. Αυτό είναι νομοτέλεια, δεν υπάρχει κάτι άλλο, δεν υπάρχει τρόπος να ξεφύγουμε από αυτό, έτσι λειτουργεί το Σύμπαν.

Ποτέ δεν είναι οι τεχνικές που εφαρμόζουμε η αληθινή αιτία της επιτυχίας ή της αποτυχίας μας αλλά είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα που διατηρούμε εντός μας που διαμορφώνουν την εξωτερική μας πραγματικότητα δηλαδή τις υλοποιήσεις μας. Οι τεχνικές και οι μέθοδοι είναι για να δημιουργήσουμε μια εσωτερική γέφυρα προς αυτά τα συναισθήματα. Είναι ένας ελεγχόμενος και πειθαρχημένος τρόπος ν’ αναπτύξουμε και διατηρήσουμε αυτά τα θετικά συναισθήματα και ταυτόχρονα να εγκαταλείψουμε τα αρνητικά (να τα μετουσιώσουμε, αναπλαισιώσουμε, κτλ), έτσι ώστε να οδηγηθούμε σ’ ένα είδος προσωπικής ανάπτυξης όπου η εικόνα για τον εαυτό μας και τη ζωή είναι μόνιμα θετική. Αλλά στον πυρήνα της η δημιουργία της εξωτερικής μας πραγματικότητας είναι τα συναισθήματα μας και οι πεποιθήσεις που έχουμε για το κάθε τι που θέλουμε να υλοποιήσουμε, τα οποία φυσικά είναι και  αλληλένδετα μεταξύ τους. Έχουμε συγκεκριμένα συναισθήματα μόνο γιατί έχουμε συγκεκριμένες πεποιθήσεις και το αντίστροφο. Οι εξωτερικές μας υλοποιήσεις θα είναι πάντοτε οι τέλειες αντιστοιχίες στα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις μας (παγιωμένες σκέψεις μας), το εξωτερικό τους ταίριασμα.

Η κατηγορία των απελπισμένων ανθρώπων έχει μεγάλη δυσκολία να το καταλάβει και αποδεχτεί αυτό. Ακόμη και εάν προσωρινά το δέχονται σε διανοητικό επιφανειακό επίπεδο, μέσα τους, βαθιά μέσα τους, δεν το πιστεύουν. Δεν παραδέχονται ότι έτσι είναι τα πράγματα. Είναι τρομερά «εγωϊστές» γιατί έχουν κάνει υποσυνείδητα μεγάλη «συναισθηματική επένδυση» στο ρόλο του θύματος. Αυτήν την «υποσυνείδητη» συναισθηματική επένδυση δεν είναι διατεθειμένοι να την εγκαταλείψουν έτσι εύκολα. Δεν μπορούν να δεχτούν πως ότι τους συμβαίνει είναι απολύτως δική τους δημιουργία (έστω και εάν δεν το καταλαβαίνουν συνειδητά). Δεν μπορούν να δεχτούν πως η «ιστορία» που έλεγαν και λένε τόσα χρόνια, με τους εαυτούς τους στο ρόλο του θύματος, δεν είναι αληθινή και ότι αυτή η ιστορία, αυτή η περιγραφή της πραγματικότητας που κάνουν είναι η αιτία της μιζέριας τους και όχι οι άλλοι άνθρωποι και ο εξωτερικός κόσμος. Ή μάλλον για να είμαστε ακριβείς και δίκαιοι, η ιστορία που λένε είναι αληθινή, δεν λένε ψέμματα, έτσι έχουν εξελιχθεί τα πράγματα σε εξωτερικό επίπεδο, όπως τα περιγράφουν, δεν θα μπορούσε εξέλλου να συμβεί και κάτι άλλο. Αυτό που δεν είναι ακριβές είναι ότι ευθύνονται οι άλλοι. Δεν καταλαβαίνουν ή δε θέλουν ν' αποδεχτούν ότι αυτοί γράφουν το σενάριο των γεγονότων της ζωής τους και κανένας άλλος δεν τους το επιβάλλει γιατί δεν μπορεί να το κάνει. Ο καθένας μας είναι ο σεναριογράφος, ο σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής, στο έργο της ζωής του. Όλοι οι άλλοι είναι κομπάρσοι που εμείς τους έχουμε προσκαλέσει στο έργο της ζωής μας. Είτε το καταλαβαίνουμε αυτό συνειδητά, είτε όχι!

Υπάρχουν άνθρωποι που έρχονται σε επικοινωνία μαζί μου είτε με e-mail είτε μερικές φορές και τηλεφωνικά για να με ρωτήσουν για το Μορφογένεσις, εάν θα δουλέψει για αυτούς και αρχίζουν και μου λένε την ιστορία τους. Τους ακούω ή διαβάζω να μου περιγράφουν τις «ατυχίες» τους, τις οποίες μου μεταφέρουν σχεδόν με ενθουσιασμό. Δεν μπορώ να τους πω κάτι εκείνη τη στιγμή γιατί δεν θα το καταλάβουν, δεν είναι έτοιμοι. Εξάλλου δεν θέλω να τους στερήσω έστω και την όποια μικρή πιθανότητα υπάρχει παίρνοντας το Σύστημα Μορφογένεσις να καταλάβουν επιτέλους τι κάνουν στον εαυτό τους. Αλλά ξέρω ήδη ότι είναι σχεδόν χαμένη υπόθεση η περίπτωση τους, τουλάχιστον όσο επιμένουν να είναι από μέσα τους τόσο «υπερήφανοι» που είναι θύματα των άλλων και των περιστάσεων. Όσο παράδοξο ή και παράξενο και να ακούγεται αυτό. Ναι, κατά βάθος είναι υπερήφανοι που είναι θύματα, βιώνουν μια διαστροφική αίσθηση ανωτερότητας μέσα από το σύνδρομο του θύματος.

Κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους επειδή είναι τόσο απελπισμένοι και όπως είπαμε και πιο πάνω ξαφνικά βλέπουν μια αχτίδα φωτός, μια ελπίδα να ξεπροβάλει, ενθουσιάζονται. Αυτός ο ενθουσιασμός τους αρχικά τους δίνει κίνητρο, τους δίνει ενεργειακό καύσιμο. Με το θετικό συναίσθημα του ενθουσιασμού, έστω και για λίγο, ξεκολλάνε από τα αρνητικά τους συναισθήματα, από την αρνητική τους εστίαση στα άσχημα που τους συμβαίνουν. Και αυτό το θετικό τους συναίσθημα (μια και είπαμε ότι το Σύμπαν ανταποκρίνεται μόνο στο συναίσθημα) μοιάζει να δημιουργεί μια ρωγμή, μέσα από την οποία φαίνεται τώρα να έχουν πρόσβαση στα καλά πράγματα τους Σύμπαντος. Νιώθουν καλύτερα, πιο αισιόδοξοι και στο εξωτερικό επίπεδο τα πράγματα μοιάζουν ν’ αρχίζουν να κινούνται προς το καλύτερο.

Το ερώτημα όμως, πάντα με αυτούς τους ανθρώπους είναι πόσο θα κρατήσει αυτός ο αρχικός τους ενθουσιασμός. Πόσο θα τους πάει αυτό το καύσιμο. Συνήθως όχι πολύ γιατί στην ουσία ήταν δανεικό. Δεν προήλθε από βαθιά μέσα τους, δεν είναι δική τους αληθινή κατάκτηση ώστε να τους μείνει μόνιμα. Είναι προσωρινό. Δεν έχουν καταλάβει αληθινά το πώς λειτουργεί η συνειδητή δημιουργία, πως λειτουργεί το Σύμπαν και σε τι ανταποκρίνεται. Μόλις αρχίζει να εξαντλείται το αρχικό ενεργειακό καύσιμο και αυτό συμβαίνει όσο περνάει ο χρόνος και δεν βλέπουν να γίνονται τα πράγματα έτσι όπως θα ήθελαν, με την ταχύτητα που θα ήθελαν, τότε αρχίζει η αληθινή τους συνειδησιακή κατάσταση, αυτό που αληθινά πιστεύουν μέσα τους να ξαναπαίρνει τα ηνία. Οι αμφιβολίες, η απαισιοδοξία, ο κυνισμός, η αρνητικότητα επιστρέφουν. Φυσικά και οι εξωτερικές τους υλοποιήσεις ακολουθούν την ίδια πορεία. Ακόμη και κάποια θετικά σημάδια εξωτερικών υλοποιήσεων που είχαν αρχίσει να συμβαίνουν, ως αποτέλεσμα της ανταπόκρισης του Σύμπαντος στη θετική τους ενέργεια του ενθουσιασμού, σταματάνε (στην ουσία αρχίζει το άτομο να δημιουργεί πάλι πράγματα με βάση τις τρέχουσες αρνητικές του δονήσεις).

Είναι όπως ένα άτομο που ζει στη μιζέρια του, κάτω από την επίδραση των αρνητικών του σκέψεων και συναισθημάτων, να στραφεί τελικά στο αλκοόλ και μέσω αυτού, προσωρινά να «ξεχάσει» τα αρνητικά του συναισθήματα, να καταφέρει να τα «απενεργοποιήσει» θα λέγαμε και να νιώσει ευφορία και έτοιμος να γλεντήσει, να χαρεί, να γελάσει, κτλ. Μόλις όμως περάσει η επίδραση του αλκοόλ, αυτός γυρίζει στην πρότερη κατάσταση ή και σε ακόμη χειρότερη. Γι’ αυτό το αλκοόλ και τα ναρκωτικά γίνονται μια τέτοια προσωρινή και απατηλή διέξοδος. Το άτομο υποφέρει από το σχεδόν μόνιμο αρνητισμό των σκέψεων και των συναισθημάτων του και ψάχνει εναγωνίως μέσω του αλκοόλ και των ουσιών, έστω και προσωρινά να αδρανοποιήσει τον στραγγαλισμό στον οποίο αυτά των υποβάλλουν και να νιώσει για λίγο ελεύθερος και με θετικά συναισθήματα. Έχει όμως αλλάξει αυτό το άτομο αληθινά μέσα του; Φυσικά και όχι. Η εσωτερική του συνειδητότητα είναι η ίδια και απαράλλαχτη άρα και η εξωτερική του πραγματικότητα θα παραμείνει η ίδια.

Τα άτομα που ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία δεν βρίσκουν φυσικά επιτυχία με καμία μέθοδο συνειδητής δημιουργίας. Μάλιστα ίσως προσθέτουν στην αλυσίδα αυτών που κατηγορούν ακόμη ένα κρίκο. Μαζί με όλους τους άλλους που τους φταίνε, τώρα προστίθεται και η μέθοδος υλοποίησης που αγόρασαν ή εφάρμοσαν χωρίς επιτυχία όπως είπαμε, όποια και να είναι αυτή η μέθοδος, πχ το Μορφογένεσις. Στην καλύτερη λένε απλά «δε δουλεύει, είναι ψέματα αυτά που υπόσχεται η μέθοδος». Στη χειρότερη μπορεί να εξωτερικεύσουν το θυμό τους και να επιτεθούν προς όποια κατεύθυνση νομίζουν ότι πρέπει να το κάνουν. Είναι οι γνωστοί «haters» που θέλουν τον εσωτερικό τους συναισθηματικό πόνο να τον πετάξουν πάνω στους άλλους, σαν ανεπιθύμητα σκουπίδια, σε μια ασυνείδητη προσπάθεια να νιώσουν έστω και προσωρινά καλά. Μόνο που και αυτό δεν δουλεύει. Και πάλι με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα συνεχίσουν να παίρνουν τα ίδια πράγματα στη ζωή καθώς δεν έχει αλλάξει ουσιαστικά τίποτα μέσα τους. Αυτοί οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ζουν σαν θύματα και θα ψάχνουν μάταια για την επόμενη «μαγική λύση» χωρίς ποτέ να καταλάβουν την ανάγκη ή να έχουν αληθινή διάθεση να αλλάξουν εσωτερικά. Πρέπει αυτά τα άτομα να καταλάβουν ότι αυτό που ουσιαστικά ζητάνε και θέλουν να γίνει δεν μπορεί να γίνει, είναι αδύνατο από τη φύση και λειτουργία του Σύμπαντος. Δηλαδή τι θέλουν; Θέλουν από τη μια μεριά να συνεχίσουν να νιώθουν θύματα και να κατηγορούν τους άλλους για ότι άσχημο τους συμβαίνει, έτσι αποποιούμενοι της ευθύνης τους για ότι συμβαίνει στη ζωή τους αλλά την ίδια στιγμή θέλουν και να εφαρμόζουν σαν τεχνική την όποια μέθοδο συνειδητής δημιουργίας και να παίρνουν τα καλύτερα αποτελέσματα.

Όπως θα έχετε διαβάσει και σε άλλα κείμενα του Συστήματος Μορφογένεσις, το πρότυπο του θύματος έχει κρυφές ψυχολογικές ανταμοιβές, γι’ αυτό και είναι δύσκολο τα άτομα τα οποία υποφέρουν από αυτό να το εγκαταλείψουν. Έχουν αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται «δευτερογενή κέρδη». Οφέλη δηλαδή που δεν φαίνονται εκ πρώτης όψεως, που δεν γίνονται αντιληπτά ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ!Το άτομο μέσα από το σύνδρομο του θύματος, αποποιείται την ευθύνη για αυτά που συμβαίνουν στη ζωή του. Εγκαταλείπει τη δύναμη της υπευθυνότητας για την πορεία της ζωής του, για τις δημιουργίες του. Είναι ουσιαστικά ένας «παιδικός» μηχανισμός άμυνας, που όμως ασυνείδητα δυστυχώς παγιώνουν και χρησιμοποιούν και στην ενήλικη ζωή τους. Το παιδί επειδή δεν έχει τη δυνατότητα να αντιδράσει και ν’ αντιμετωπίσει πχ την οργή του γονέα και την ενδεχόμενη τιμωρία του, η διαφορά δύναμης μεταξύ παιδιού και γονέα είναι τεράστια, έτσι ωθείται στην στρατηγική του θύματος, μπας και τη γλυτώσει. Είναι ίσως η πιο "σοφή" στρατηγική, δεδομένης όπως είπαμε της αδυναμίας του παιδιού απέναντι στην κυριαρχία του γονέα. Υποστηρίζει ότι δεν φταίει αυτό για ότι έγινε σε μια προσπάθεια να καλμάρει το γονέα και ν’ αποφύγει τις δυσμενείς συνέπειες μιας τιμωρίας. Και ενώ για την παιδική ηλικία και τις περιορισμένες λόγω ηλικίας δυνατότητες που είχαμε για ν’ αντιδράσουμε και να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας, η στρατηγική του θύματος ίσως να ήταν η μόνη αξιόπιστη και αποτελεσματική στρατηγική διαθέσιμη για να τη γλυτώσουμε, δυστυχώς στην ενήλικη ζωή εάν συνεχιστεί είναι καταστροφική. Τώρα τη θέση του γονέα, ασυνείδητα παίρνει η κοινωνία όλη, το αφεντικό μας, ο/η σύζυγος/σύντροφος, η οικονομία, η κυβέρνηση, ο Θεός ο ίδιος. Προβάλλουμε αυτό το σύνδρομο πάνω σε όλους τους άλλους χωρίς να καταλαβαίνουμε τι ζημιά κάνουμε στον εαυτό μας.

Το άτομο μέσα από το σύνδρομο του θύματος υποσυνείδητα νιώθει ελεύθερο, ότι δεν έχει ευθύνη το ίδιο, άρα δεν κινδυνεύει από κάτι (η παιδική επιθυμία για ασφάλεια). Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν μπορεί ν’ αναλάβει και την ευθύνη/υπευθυνότητα για τις υλοποιήσεις του. Γι’ αυτό και αναφέραμε στην αρχή αυτού του κειμένου, ότι τα άτομα που βρίσκονται έντονα κάτω από την επιρροή αυτού του συνδρόμου, είναι τα πιο δύσκολα στο να καταλάβουν και να αποδεχτούν από μέσα τους, βαθιά και ειλικρινά μέσα τους, ποιές είναι οι αρχές και νομοτέλειες πίσω από την τέχνη της συνειδητής δημιουργίας, το πως λειτουργεί το Σύμπαν, ότι αυτοί είναι οι δημιουργοί των εμπειριών τους, όσο άσχημες και να είναι αυτές στην εξωτερική τους πραγματικότητα. Ο λόγος είναι ότι δεν τους το επιτρέπει το σύνδρομο του θύματος το οποίο είναι γερά εδραιωμένο μέσα τους. Τα άτομα αυτά είναι συνήθως πολύ εγωϊστικά και αλαζονικά, άσχετα που προσποιούνται το αντίθετο. Χρειάζεται μεγάλο κουράγιο και ταπεινότητα για να δει κάποιος ότι λειτουργεί μέσα από το σύνδρομο του θύματος και ότι αυτός δημιουργεί τα άσχημα συμβάντα στη ζωή του και όχι οι άλλοι. Οι άλλοι απλά εκδραματίζουν, συμμετέχουν σαν «κομπάρσοι» σε αυτά που αυτός «παραγγέλνει» και «σκηνοθετεί» ενεργειακά χωρίς όμως να το καταλαβαίνει συνειδητά ότι το κάνει!! 

Όταν λέμε ότι τα άτομα που υποφέρουν από το σύνδρομο του θύματος είναι εγωϊστικά και αλαζονικά, ίσως κάποιοι εκπλήσσονται ή ακόμη και να θυμώνουν που το διαβάζουν αυτό. Να εξηγήσουμε τι εννοούμε. Όλοι οι άνθρωποι σαν δημιουργήγματα του Θεού, είμαστε φτιαγμένοι από την αγάπη, την άνευ όρων αγάπη του Θεού. Αυτή η αγάπη είναι που αποδεικνύει κάθε στιγμή πόσο σημαντικοί είμαστε για τη Δημιουργία και πόσο μεγάλη αξία έχουμε στα μάτια του Θεού. Εάν δεν ήμασταν σημαντικοί και με αξία, ο Θεός δεν θα έμπαινε στον "κόπο" να μας δημιουργήσει, καθώς ότι δημιουργεί το κάνει γιατί έχει μεγάλη αξία γι' Αυτόν και έχει ένα σπουδαίο σκοπό επίσης. Είμαστε οι ίδιοι το δώρο του Θεού άρα κάτι εξαιρετικά πολύτιμο. Το άτομο όμως που πάσχει από το σύνδρομο τους θύματος ή και αυτό της κατωτερότητας (παραλλαγή του συνδρόμου του θύματος) στην ουσία τι κάνει; Εφευρίσκει λόγους (λανθασμένες πεποιθήσεις) για να αντικρούσει όλη τη Δημιουργία, για να πει στην ουσία στο Θεό και σε όλη την Ύπαρξη, "κοιτάξτε, όλη η Δημιουργία με θεωρεί σημαντικό αλλά εγώ λέω ότι δεν αξίζω". Τι αλαζονεία αλήθεια; Έτσι με κάποιο τρόπο είναι σαν να "επιστρέφει" το δώρο πίσω στο Θεό, με το χαρακτηρισμό, ελαττωματικό, ακατάλληλο, άχρηστο, κτλ. Φυσικά ο Θεός δεν "προσβάλλεται" αλλά το νόημα είναι ότι το άτομο που νιώθει θύμα με τον τρόπο του αντιστέκεται σφόδρα στην φυσιολογική του κατάσταση ύπαρξης, που είναι η αγάπη και η αυταξία. Καταλαβαίνετε τώρα γιατί λέμε ότι το θύμα από μέσα του είναι εγωϊστής και αλαζόνας; Γιατί με αυτήν του τη στάση εκδηλώνει την ύψιστη μορφή ύβρεως, καθώς θεωρεί (και νιώθει) πως απ' όλη την Ύπαρξη και τη Δημιουργία, μόνο αυτός δεν αξίζει αγάπη και δεν δέχεται άνευ όρων αγάπη, όπως όλα τα άλλα πλάσματα. Τόσο ξεχωριστός πιστεύει ότι είναι! Εάν δεν είναι αυτό αλζονεία τότε τι είναι; Ενώ η αληθινή ταπεινότητα είναι ν' αναγνωρίσει κάποιος τη Θεϊκή αλήθεια για τον εαυτό του, ότι είναι μέρος της Ύπαρξης, ότι είναι δημιούργημα του Θεού δηλαδή δημιούργημα της άνευ όρων αγάπης Του και να επιτρέψει έτσι να νιώσει τη θεϊκή του αξία, να επιτρέψει να αγαπήσει και ο ίδιος τον εαυτό του άνευ όρων. Μόνο αυτό ζητάει από εμάς ο Θεός. Να Του επιτρέψουμε και να λάβουμε την αγάπη που μας στέλνει διαρκώς.     

 

Δεν ξέρουμε αν θα πρέπει να βάλουμε στην ίδια κατηγορία μια άλλη κατηγορία ανθρώπων δηλαδή να τη θεωρήσουμε καινούργια κατηγορία ή υποκατηγορία στις δύο που συζητήσαμε. Αυτή αφορά τους ανθρώπους που θέλουν να δοκιμάσουν τη συνειδητή δημιουργία από "περιέργεια", έτσι για να δουν εάν δουλεύει, για να δουν αν όλα αυτά που λέγονται και γράφονται για το Σύμπαν, το νόμο της έλξης, ότι μπορείς δηλαδή να υλοποιείς τις επιθυμίες σου με ενεργειακό τρόπο, κτλ, είναι αλήθεια. Το πρόβλημα με αυτήν την προσέγγιση και αυτήν την κατηγορία των ανθρώπων είναι ότι όταν ξεκινάνε να το κάνουν, με αυτήν την πρόθεση της «περιέργειας» αποκαλύπτουν κάτι. Δείχνουν άμεσα, ότι ένα μεγάλο τους κομμάτι (πιθανότατα και το μεγαλύτερο) μέσα τους, δεν πιστεύει ότι η συνειδητή δημιουργία δουλεύει. Αν πίστευαν ότι δουλεύει δεν θα είχαν αυτήν την ανάγκη, αμφιβολία και περιέργεια να τεστάρουν το Σύμπαν. Είναι άνθρωποι που χαρακτηρίζουν τον εαυτό τους «ρεαλιστή» και δεν πείθονται εύκολα εάν δεν έχουν πρώτα απτά αποτελέσματα, εάν δεν δουν, με τα ίδια τους μάτια. Είναι οι «άπιστοι Θωμάδες» του νόμου της έλξης. Το πρόβλημα όμως είναι ότι αφού μέσα τους ένα μεγάλο τους κομμάτι είναι σε αμφιβολία δηλαδή δεν πιστεύει ότι το Σύμπαν λειτουργεί με τον τρόπο που περιγράφει η τέχνη της συνειδητής δημιουργίας. Αυτή τους την πίστη την προβάλλουν ασυνείδητα στο Σύμπαν και φυσικά το Σύμπαν τους δίνει αυτό που ζήτησαν, τα απτά αποτελέσματα, τις «αποδείξεις» της αμφιβολίας τους. Τους επιβεβαιώνει αυτό που πιστεύουν αληθινά μέσα τους, ότι η συνειδητή δημιουργία δεν δουλεύει. Δηλαδή γίνονται από μόνοι τους αυτοεκπληρούμενη προφητεία. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει αντικειμενικός τρόπος να επιβεβαιώσουν την περιέργεια και τις αμφιβολίες τους γιατί το Σύμπαν πάντα σου δίνει αυτό που πιστεύεις. Κατά συνέπεια, ουσιαστικά χάνουν το χρόνο τους με τέτοιου είδους πειραματισμούς, ενώ οδηγούνται και σε τελείως λανθασμένα συμπεράσματα!

Δεν συνιστούμε σε κανέναν να ξεκινήσει την τέχνη της συνειδητής δημιουργίας, την ενασχόληση με το νόμο της έλξης, κτλ, έτσι απλά από περιέργεια, έτσι για να δει τι γίνεται. Όχι γιατί απαγορεύεται ή γιατί είναι «ασέβεια» αλλά γιατί πολύ απλά, αυτή τους η πίστη (η λανθασμένη και περιοριστική τους πίστη) θα καθρεφτιστεί πίσω σε αυτούς από το Σύμπαν και τους νόμους που το διέπουν. Θα λάβουν αυτό που πιστεύουν. Δεν είναι όπως όταν πας σ’ ένα εστιατόριο που το φαγητό είναι αυτό που είναι, είναι έτοιμο και δεν αλλάζει, άσχετα το τι πιστεύει κάποιος για το μάγειρα και στη συνέχεια το δοκιμάζει για να δει εάν του αρέσει. Με τη συνειδητή δημιουργία δεν ισχύει αυτό λόγω της φύσης του Σύμπαντος. Δεν υπάρχουν προκατασκευασμένα και έτοιμα αποτελέσματα που περιμένουν τον κάθε «πειραματιστή» να τα ανακαλύψει. Στο Σύμπαν η κάθε μας πρόθεση αντανακλάται άμεσα. Είναι αυτό που αναφέρεται στην κβαντική φυσική ότι ο παρατηρητής επηρεάζει το παρατηρούμενο. Αυτή είναι η φύση της συνειδητότητας, αυτή είναι η φύση του Σύμπαντος.

Έτσι προτείνουμε ότι εάν κάποιος θέλει σοβαρά ν’ ασχοληθεί με τη συνειδητή δημιουργία και το νόμο της έλξης, ας διαβάσει όλες τις πληροφορίες που θέλει, ας μη βιαστεί. Αλλά εάν αποφασίσει ότι θέλει να προχωρήσει πρέπει να το κάνει πλέον χωρίς αμφιβολίες, χωρίς επιθυμία για πειραματισμό ή από περιέργεια. Και εξηγήσαμε το λόγο. Ας δώσει όλη του τη θετική πίστη όταν ασχοληθεί γιατί όταν πιστέψει απόλυτα σε κάτι, πάλι αυτό (από τη φύση του Σύμπαντος) πρέπει να καθρεφτιστεί στην εξωτερική πραγματικότητα, πράγμα που σημαίνει ότι θα λάβει πέραν από κάθε αμφιβολία αυτό στο οποίο πιστεύει.

Γι’ αυτό και ο Χριστός επέμενε τόσο πολύ στο θέμα της πίστης και έλεγε ότι εάν κάποιος έχει πίστη μπορεί να πει στο βουνό να πέσει στη θάλασσα και αυτό να γίνει ή όπως έλεγε στους μαθητές του, να ζητήσουν από τους ανέμους και τη θύελλα να σταματήσουν και αυτά να τους υπακούσουν. Πάντοτε έλεγε επίσης, ότι μπορεί ο κάθε άνθρωπος να κάνει ότι κάνει και Αυτός αρκεί να έχει πίστη. Τα έλεγε όλα αυτά γιατί πολύ απλά ήξερε τη φύση του Σύμπαντος και του Πνεύματος. Δεν έχουμε καμία αναφορά που να πήγε κάποιος στο Χριστό από «περιέργεια», να δει δηλαδή εάν μπορεί να του κάνει ένα θαύμα, έτσι απλά για να ικανοποιήσει την περιέργεια του, για να «τεστάρει» το Χριστό και τις "ικανότητες" Του. Το αντίθετο μάλιστα, όσοι Τον πλησίαζαν και ευεργετήθηκαν από τα θαύματα Του, Τον προσέγγισαν με πολύ μεγάλη πίστη, γι’ αυτό και ο Χριστός εξήρε αυτήν την πολύ μεγάλη πίστη που είχαν. Δε γίνεται διαφορετικά, πάντα το μέσα καθορίζει το έξω και ποτέ το αντίθετο!  

Οπότε πριν μου κάνετε την ερώτηση εάν θα δουλέψει το Σύστημα Μορφογένεσις για εσάς, επιτρέψτε μου να σας απαντήσω με μια ερώτηση, «εσείς σε ποιά κατηγορία ανήκετε;» 









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης