English

Το Θαύμα της Συνειδητότητας


Πολλοί συμμετέχοντες στο Σύστημα Μορφογένεσις ή σε άλλα παρόμοια συστήματα ή μεθόδους συνειδητής υλοποίησης, θεωρούν ή και λανθασμένα πιστεύουν, ότι αυτά είναι «μαγικά χάπια». Δηλαδή τεχνικές και μέθοδοι που απλά τις εφαρμόζεις και σου δίνουν αποτελέσματα άσχετα το τι κάνεις εσύ έξω από την τεχνική, στον υπόλοιπο χρόνο της ζωής σου.

Δεν καταλαβαίνουν σχεδόν καθόλου την έννοια της συνειδητότητας, της «Εγώ Ειμί» συνειδητότητας, που είναι η βάση των πάντων, η Θεϊκή Ύπαρξη εκφρασμένη μέσα από αυτές τις δύο λεξούλες, «Εγώ Είμαι».

Ο άνθρωπος πάντοτε εκφράζει στον εξωτερικό του κόσμο αυτό που πιστεύει (είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα) ότι «Είναι». Δεν μπορεί ουσιαστικά να ξεφύγει ποτέ από αυτό που πιστεύει ότι είναι (το Εγώ Είμαι), όσες τεχνικές και να κάνει. Μόνο εάν οι τεχνικές και μέθοδοι τον οδηγήσουν σε αλλαγή του «Εγώ Είμαι» (δηλαδή τι πιστεύει ότι είναι, τι εικόνα προσδίδει στον εαυτό του). Το ίδιο ισχύει και για τις προσευχές. Η προσευχή του «πιστού» θα μείνει ανικανοποίητη εφόσον αυτή δεν παράξει αλλαγή στην συνειδητότητα (δηλαδή στο εγώ είμαι).

Οι τεχνικές, δεήσεις, παρακλήσεις, προσευχές, κτλ, είναι οχήματα που μας βοηθούν να αφήσουμε τον παλιό κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε και να επισκεφτούμε ένα καινούργιο. Ο παλιός κόσμος είναι η παλιά έκφραση του εαυτού μας, του Εγώ Είμαι μας. Είναι ο παλιός κόσμος, η παλιά έκφραση του εαυτού μας που περιλαμβάνει το πρόβλημα μας ή την έλλειψη μας. Είναι ο παλιός κόσμος μας μέσα στον οποίο χρησιμοποιούμε και εκφράζουμε το Εγώ Είμαι μας με τρόπο αρνητικό για τη ζωή μας. Είναι η κατάσταση που λέμε (συνήθως ασυνείδητα) ότι μας συμβαίνει και δυστυχώς αναπόφευκτα εκφράζουμε στην εξωτερική μας πραγματικότητα, πχ, εγώ είμαι φτωχός, εγώ είμαι άρρωστος, εγώ είμαι άτυχος, εγώ είμαι αδικημένος, εγώ είμαι θύμα, κτλ και ένα σωρό άλλες παραλλαγές κακής και ασυνείδητης χρήσης του Εγώ Είμαι μας που χτίζει την έκφραση του εξωτερικού μας κόσμου.  

Όταν εμπλεκόμαστε με μια τεχνική συνειδητής δημιουργίας, στην ουσία τη χρησιμοποιούμε σαν «όχημα» για να φύγουμε από τον παλιό κόσμο (την παλιά εκδοχή της πραγματικότητας που είχε εκφράσει το «εγώ είμαι» μας) και να βρεθούμε σε μια καινούργια εκδοχή της πραγματικότητας πιο επιθυμητή, όπου περιλαμβάνει την επιθυμία μας εκφρασμένη και υλοποιημένη. Φεύγουμε πχ από τον παλιό κόσμο που το εγώ ειμί (εγώ είμαι) μας είχε εκφραστεί πχ μέσα από την αρνητική διατύπωση Εγώ Είμαι άρρωστος και πηγαίνουμε σε μια καινούργια επιθυμητή εκδοχή του Εγώ Είμαι μας, την εκδοχή εγώ είμαι υγιής. Με την τεχνική σαν όχημα, πηγαίνουμε «εσωτερικά» μέσα στη συνειδητότητα μας και οδηγούμαστε στο «μυστικό γάμο» της συνειδητότητας μας. Προσφέρουμε τη συνειδητότητα μας (εγώ είμαι) ως νύφη στο ενεργοπληροφοριακό πεδίο (Νυμφίος-Κύριος) και οδηγούμαστε στη «μυστική ένωση», στο Θείο έρωτα, από τον οποίο προκύπτει «σύλληψη τέκνου». Δηλαδή η συνειδητότητα μας, από αυτήν τη μυστική ένωση (γονιμοποίηση της επιθυμίας μας) καθίσταται έγκυος (πνευματικά φυσικά) και πλέον κυοφορεί το τέκνο της σύλληψης μας.

Όταν έχουμε τελειώσει με την τεχνική και αφήνουμε το εσωτερικό μας ταξίδι, που οδήγησε στη «μυστική μας ένωση» με το ενεργοπληροφοριακό πεδίο (ή πιο απλά το Σύμπαν) και επιστρέφουμε στον συνηθισμένο υλικό μας κόσμο, την εξωτερική μας πραγματικότητα. Οριστικά και αμετάκλητα επιστρέφουμε σ’ ένα ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ ΚΟΣΜΟ, σε μια καινούργια εξωτερική πραγματικότητα. Πλέον δεν είναι ο ίδιος κόσμος που αφήσαμε πριν την εκτέλεση της τεχνικής-πρακτικής μας (στην περίπτωση του Συστήματος Μορφογένεσις με την εκτέλεση του πρωτοκόλλου). Είναι ένας καινούργιος κόσμος, μια καινούργια πραγματικότητα, που πλέον περιλαμβάνει και το όνειρο μας (επιθυμία μας), έστω και εάν είναι ακόμη σε φάση κυοφορίας και δεν έχει εκφραστεί απόλυτα με συγκεκριμένη μορφή στον εξωτερικό υλικό κόσμο. Όπως η γυναίκα που μένει έγκυος από το σύζυγο της, παρόλο που δεν έχει γεννήσει ακόμη, είναι πλέον μια «διαφορετική γυναίκα», από ότι ήταν πριν την σύλληψη του παιδιού της. Ζει σ’ έναν καινούργιο κόσμο, σε μια καινούργια εκδοχή της πραγματικότητας όπου αυτή είναι έγκυος και περιμένει να γεννήσει το παιδί της.

Έτσι και εμείς πνευματικά έχουμε μείνει έγκυοι και κυοφορούμε το παιδί της επιθυμίας μας. Έχουμε μπει σ’ ένα καινούργιο κόσμο και επιστρέφουμε σ’ έναν καινούργιο κόσμο, δεν είναι ίδιος όπως τον αφήσαμε πριν την εκτέλεση της πρακτικής μας.

Εδώ όμως είναι που την πατάει το 99% των ανθρώπων που αποτυγχάνει να δει αποτελέσματα από τις μεθόδους συνειδητής δημιουργίας με τις οποίες εμπλέκεται. Ο λόγος είναι ότι «αποβάλλει». Καταστρέφει την κυοφορία που επετεύχθη με τη μυστική ένωση μέσα στη συνειδητότητα του με την επαφή και ένωση με το ενεργοπληροφοριακό πεδίο (Σύμπαν). Και ο λόγος είναι ότι δεν καταλαβαίνουν ότι γυρίζουν σ’ ένα καινούργιο κόσμο διαφορετικό από αυτόν που άφησαν. Αντίθετα αυτοί επιστρέφουν στον παλιό τους κόσμο, στην παλιά έκφραση του Εγώ Είμαι τους. Συνεχίζουν και δίνουν έκφραση στις παλιές τους αδυναμίες. Συνεχίζουν πχ να λένε, είμαι αδύναμος, είμαι ασθενής, είμαι φτωχός, είμαι κατατρεγμένος, κτλ. Συνεχίζουν και παρατηρούν (και έτσι εντυπώνουν πάλι μέσα στη συνειδητότητα του, στον Εγώ Είμαι τους) στον εξωτερικό κόσμο, όλα αυτά που παρατηρούσαν και πριν. Πχ τις ειδήσεις για ασθένειες, για εγκλήματα, για φτώχεια και ανέχεια, κτλ. Συμμετέχουν το ίδιο «θερμά» όπως και πριν σε συζητήσεις με φίλους και την οικογένεια τους που αποτυπώνουν τις καταστάσεις που δεν θέλουν να εκφράσουν άλλο. Δηλαδή συνεχίζουν και χρησιμοποιούν το Εγώ Είμαι τους με τον ίδιο αρνητικό και καταστροφικό για τη ζωή τους τρόπο, όπως και πριν. Και μετά απορούν γιατί δεν πραγματοποιείται η επιθυμία τους. Στο τέλος συμπεραίνουν λανθασμένα, ότι μάλλον δεν θα δουλεύει η πρακτική ή το σύστημα που χρησιμοποίησαν ή ίσως δεν είναι τόσο καλοί ή πειθαρχημένοι οι ίδιοι στην εκτέλεση της πρακτικής. Όχι το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί. Οι περισσότεροι άνθρωποι εκτελούν σωστά τις πρακτικές ή τα πρωτόκολλα χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Το ζήτημα δεν βρίσκεται εκεί, η μυστική ένωση και κυοφορία σχεδόν πάντοτε είναι επιτυχής. Η μεγάλη αδυναμία των επίδοξων συνειδητών δημιουργών είναι στην αποτυχία τους να διαφυλάξουν τον καρπό της μυστικής τους ένωσης, είναι η αδυναμία τους να κρατήσουν την κυοφορία τους ανέπαφη και απρόσβλητη και να μην αποβάλλουν. Δυστυχώς όπως είπαμε η μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων που αποτυγχάνει είναι γιατί δεν συνειδητοποιεί ότι επιστρέφει σ’ ένα καινούργιο κόσμο και όχι στον παλιό που άφησαν. Έτσι αποτυγχάνουν (ή αμελούν) και δεν αλλάζουν τη συνειδητότητα τους, το Εγώ Είμαι τους σύμφωνα με το καινούργιο τους όνειρο. Δεν μπαίνουν σε μια παρατεταμένη κατάσταση αισιοδοξίας και γλυκιάς αναμονής, ξέροντας ότι τώρα κυοφορούν τον όνειρο τους, την αληθινή τους επιθυμία και απλά είναι ζήτημα λίγου χρόνου στο γήινο πεδίο για να εμφανιστεί το όνειρο τους και στον υλικό κόσμο με πλήρη μορφή. Αντίθετα αυτοί συνεχίζουν και δηλητηριάζουν αυτό το όνειρο με τις αμφιβολίες τους και με το να παρατηρούν και να πιστεύουν την παλιά εκδοχή της πραγματικότητας τους η οποία όμως δεν συμπεριελάμβανε το όνειρο τους, αντίθετα εμπεριείχε το πρόβλημα τους, αυτό από το οποίο λένε ότι θέλουν να ξεφύγουν. Μάλιστα γίνονται και κυνικοί και δηλώνουν ότι είναι «ρεαλιστές» ή «πραγματιστές» και βλέπουν τα πράγματα έτσι όπως είναι δηλαδή την πραγματικότητα που παρατηρούν όπως τους σερβίρεται από μμε και άλλες τοξικές πηγές. Υποστηρίζουν ότι είναι «λογικοί» και δεν παρασύρονται από φαντασιώσεις και «πνευματικές ψευδαισθήσεις». Δικαίωμα τους να κάνουν ότι θέλουν, κανένας δεν μπορεί να υποδείξει στον άλλο τι θα κάνει με τον εαυτό του και τη συνειδητότητα του και τη στάση θα έχει απέναντι στην ζωή ακόμη και εάν έτσι καταστρέφει τη ζωή του. Αλλά θα πρέπει να γίνει απόλυτα κατανοητό ότι η πραγματικότητα δεν αλλάζει μόνο επειδή εκτελέσαμε μια πρακτική. Δεν λειτουργεί δηλαδή η πρακτική σαν «μαγικό χάπι». Αλλάζει εάν αληθινά και ουσιαστικά αλλάξουμε την έκφραση του Εγώ Είμαι μας (συνειδητότητα μας). Δηλαδή αυτό που λέμε και πιστεύουμε για τον εαυτό μας μέσα από την έκφραση του Εγώ Είμαι μας. Δεν μπορεί να συνεχίσουμε να λέμε είμαι φτωχός και να περιμένουμε πλούτη επειδή εκτελέσαμε μια πρακτική. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να είμαστε υγιείς όταν εμείς σε κάθε ευκαιρία λέμε και πιστεύουμε ότι είμαστε ασθενείς. Με λίγα λόγια δεν γίνεται ν’ αλλάξει η πραγματικότητα μας μέσω τεχνικής και εμείς να συνεχίσουμε συνειδησιακά να είμαστε ο «μαλάκας» που ήμασταν και χθες (με συγχωρείτε για την έκφραση το κάνω για λόγους έμφασης).

Το μεγάλο έργο δεν είναι η εκτέλεση του πρωτοκόλλου (βέβαια και αυτό είναι σημαντικό γιατί οδηγεί με απόλυτα ασφάλεια και επιτυχία στο «μυστικό γάμο» και την θεία ένωση με το Σύμπαν) αλλά η διαφύλαξη της κυοφορίας που θα προκύψει. Η αλλαγή στην έκφραση του Εγώ Είμαι μας στην καθημερινότητα μας έτσι ώστε αυτό να ευθυγραμμιστεί και να υποστηρίζει το όνειρο μας, το οποίο πνευματικά κυοφορεί και όχι τον παλιό μας εαυτό.

Όπως η έγκυος γυναίκα μπαίνει σε μια γλυκιά αναμονή και χαρούμενη προσδοκία (εφόσον είναι ψυχικά υγιής) και προστατεύει την εγκυμοσύνη της με κάθε τρόπο, έτσι και εμείς πρέπει να κάνουμε το ίδιο και να προστατεύουμε την πνευματική μας εγκυμοσύνη που κυοφορεί το όνειρο μας, την αληθινή επιθυμία μας και να αποφύγουμε στην καθημερινότητα μας να εκφράσουμε και να παρατηρήσουμε όλες τις αρνητικές εντυπώσεις από τον εξωτερικό κόσμο που εναντιώνονται και υποσκάπτουν το όνειρο μας. Αυτό είναι το μεγάλο μας έργο και η πιο μεγάλη μας δυσκολία ή και πρόκληση εάν θέλετε στην υλοποίηση του στόχου μας. Το τελευταίο στάδιο είναι το πιο δύσκολο αλλά εάν θέλουμε να έχουμε επιτυχείς υλοποιήσεις πρέπει οπωσδήποτε να μεριμνήσουμε γι’ αυτό και να το περιφρουρήσουμε αποτελεσματικά. Να περιφρουρήσουμε τη συνειδητότητα μας από το ποιές εντυπώσεις δέχεται από τον εξωτερικό κόσμο. Εάν δεν γίνουμε συνειδητοί φύλακες της πύλης της συνειδητότητας μας, του Εγώ Είμαι μας, δεν μπορούμε να γίνουμε ιδιαίτερα πετυχημένοι συνειδητοί δημιουργοί γιατί πάντοτε η «εξωτερική πραγματικότητα» θα μας εντυπώνει με ανεπιθύμητες εντυπώσεις τις οποίες ασυνείδητα στη συνέχεια η συνειδητότητα μας θα εκφράζει στον εξωτερικό κόσμο. Αυτός είναι Νόμος και δεν μπορούμε να αποφύγουμε τις συνέπειες του. Άρα το πιο σοφό είναι να χρησιμοποιήσουμε τον νόμο προς όφελος μας και όχι εναντίον μας.

Πολλοί άνθρωποι θεωρούν ότι είναι στάση «υπευθυνότητας» και ωριμότητας να παρατηρούν ότι άσχημο γίνεται στον εξωτερικό κόσμο και να παίρνουν θέση γι’ αυτό. Να το σχολιάζουν και να περιστρέφεται το ενδιαφέρον τους (και άρα η ενέργεια τους) γύρω από όλα αυτά τα άσχημα. Από την πνευματική σκοπιά που εξετάζουμε τα πράγματα, από τη θέση του συνειδητού δημιουργού, μια τέτοια στάση μάλλον είναι ανεύθυνη, όταν μάλιστα για τα θέματα που παρατηρούμε δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι πρακτικό, να προσφέρουμε μια άμεση βοήθεια.

Αλήθεια, θα πρότεινε ποτέ κανένας, έχοντας φυσικά σώας τας φρένας, σε μια έγκυο γυναίκα, να αρχίσει να παρατηρεί και να «μελετάει» στατιστικές που μιλάνε για παιδική θνησιμότητα, για παιδιά που πεθαίνουν στις γέννες ή γεννιούνται ασθενή και με ελάττωμα; Φυσικά κανένας δεν θα πρότεινε κάτι τέτοιο, ούτε και οι γιατροί που παρακολουθούν την έγκυο γυναίκα. Εάν οι εξωτερικές εντυπώσεις δεν παίζουν κανένα ρόλο στην ψυχολογία μας και η ψυχολογία μας δεν έχει επιπτώσεις σε κάτι περαιτέρω γιατί να μην κοιτάει η έγκυος γυναίκα οτιδήποτε της μαυρίζει την ψυχή; Γιατί να μην της πει ο γιατρός της να το κάνει αλλά αντίθετα όλοι τη συμβουλεύουν να είναι όσο πιο χαρούμενη γίνεται και να εκτίθεται σε χαρούμενες παραστάσεις. Γιατί όλοι αναγνωρίζουν ότι από την ψυχολογία της επηρεάζεται το αγέννητο βρέφος που κυοφορεί.

Αλήθεια αυτήν την υπεύθυνη στάση που έχουμε όλοι οι λογικοί άνθρωποι απέναντι σε μια έγκυο γυναίκα γιατί δεν την έχουμε στη δική μας πνευματική εγκυμοσύνη, όταν μάλιστα είναι για θέματα που μας καίνε; Ο λόγος είναι ότι δεν γνωρίζουμε και δεν αντιλαμβανόμαστε τη σημασία μιας τέτοιας προστασίας στην «πνευματική μας εγκυμοσύνη». Επειδή δεν την βλέπουμε με τα φυσικά μας μάτια αυτήν την ιδιότυπη εγκυμοσύνη μας, όπως πχ συμβαίνει με την έγκυο γυναίκα, ξεχνάμε ότι πνευματικά είμαστε έγκυοι και επιδιδόμαστε σ’ ένα σωρό βλαβερές ενέργειες. Ανοιγόμαστε ηθελημένα ή άθελα μας σε επιβλαβείς εντυπώσεις από τον εξωτερικό κόσμο, ενώ συνεχίζουμε να εκφράζουμε το Εγώ Είμαι μας με τρόπο όχι προς το συμφέρον μας.

Όλα αυτά που αναφέρονται στο παρόν κείμενο πρέπει να τα λάβουμε σοβαρά υπόψην μας και εάν θέλουμε να είμαστε επιτυχημένοι στο να υλοποιήσουμε τις επιθυμίες και τα όνειρα μας, αυτό είναι το πιο δύσκολο αλλά και πιο σημαντικό στάδιο στη διαδικασία της υλοποίησης μας, Να προσέξουμε ως κόρη οφθαλμού την πνευματική μας εγκυμοσύνη. Πρέπει σε μεγάλο βαθμό να αναπτύξουμε μια σημαντική ποιότητα σε σχέση με τον εξωτερικό κόσμο και την «καταιγίδα» των εντυπώσεων που μας προσφέρει. Αυτή η ποιότητα είναι η ΑΔΙΑΦΟΡΙΑ. Μια λέξη και ποιότητα που μάλλον έχει προσλάβει αρνητική χροιά στον κόσμο μας τον υλικό και έχει ταυτιστεί σε μεγάλο βαθμό με την ανευθυνότητα. Δεν είναι όμως έτσι τα πράγματα στον πνευματικό κόσμο. Στην πνευματική ζωή, το όπλο, το ξίφος της αδιαφορίας για τον καταιγισμό των αρνητικών εντυπώσεων που προσφέρει ο κόσμος του γήινου μάτριξ, είναι δύναμη, ίσως η υπέρτατη δύναμη. Γιατί μας επιτρέπει να μην μας ρουφάει ο εξωτερικός κόσμος, το εξωτερικό όνειρο ανεξέλεγκτα και με τη χρήση και της διάκρισης μας στη συνέχεια να παρατηρούμε επιλεκτικά αυτές τις εντυπώσεις που θέλουμε και αυτές που συμβάλλουν στην γρηγορότερη και ασφαλέστερη ευόδωση του δικού μας ονείρου και των αληθινών μας επιθυμιών.

Θα πρέπει να αναπτύξουμε την ικανότητα όταν θέτουμε ένα όνειρο μας προς υλοποίηση, να μπορούμε να μένουμε «ακούνητοι» και «αμετακίνητοι» ως προς αυτό, παρά τις αντίθετες (προσωρινά) ενδείξεις και εντυπώσεις που μπορεί να μας προσφέρει ο εξωτερικός κόσμος, μέσω των εξωτερικών του φαινομένων. Αυτός εξάλλου είναι και ο ορισμός της πίστης, της ζώσας πίστης όπως την ονομάζουμε. Να συνεχίσεις να πιστεύεις στο όνειρο σου όταν η λογική (εξωτερικά φαινόμενα, εξωτερικές εντυπώσεις) σου λέει ότι δεν πρέπει να το κάνεις. Εξάλλου θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι όσο το όνειρο μας είναι σε κατάσταση πνευματικής κυοφορίας, ο εξωτερικός μας κόσμος θα μοιάζει ακριβώς ίδιος, σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα. Εάν πέσουμε στην παγίδα και «πιστέψουμε» στον εξωτερικό κόσμο, που προσωρινά μοιάζει να μην έχει αλλάξει, θα απογοητευτούμε και θα αποβάλλουμε το όνειρο μας θα το εγκαταλείψουμε. Ο συνειδητός δημιουργός όμως ξέρει διαφορετικά. Εμείς ξέρουμε ότι έχει αλλάξει η «πραγματικότητα» γιατί είμαστε γνώστες της μυστικής ένωσης που έχει γίνει και της κυοφορίας που έχει προκύψει μέσα στη συνειδητότητα μας. Η πράξη της δημιουργίας έχει συντελεσθεί και απομένει μόνο η υλοποίηση στο φυσικό κόσμο. Είναι απλά ζήτημα χρόνου να εμφανιστεί (γεννηθεί) και εξωτερικά. Είμαστε ήδη χαρούμενοι ξέροντας τι έχει συμβεί. Φυσικά, όπως γνωρίζουν και όσοι έχουν αποκτήσει την εκπαίδευση του Συστήματος Μορφογένεσις, τηρούμε απαρέγκλητα το νόμο της σιωπής και δεν διαλαλούμε τίποτα για την πνευματική μας κυοφορία. Το «πνευματικό μας ρομάντζο» το διατηρούμε μυστικό από τον οποιοδήποτε γιατί δεν θέλουμε οι ξένες αμφιβολίες και αντιδράσεις να μας επηρεάσουν και ίσως να μας οδηγήσουν σε «πνευματική αποβολή». Όταν είναι η ώρα να μιλήσουμε θα μιλήσουν τα έργα μας από μόνα τους. Δηλαδή η υλοποιημένη μας επιθυμία. Στην ουσία δεν θα χρειάζεται να πούμε τίποτα με τα λόγια γιατί η υλοποίηση του ονείρου μας θα είναι εμφανής σε όλους. Όταν έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε σε άλλους για την επιθυμία μας ενώ ακόμη είμαστε σε κατάσταση πνευματικής κυοφορίας, συνήθως το κάνουμε από θέση ψυχολογικής έλλειψης και από ανάγκη έγκρισης ή αποδοχής από τους άλλους, κάτι που είναι αρνητικό έτσι και αλλιώς. Γι’ αυτό δεν πρέπει να το κάνουμε και να ρισκάρουμε την οποιαδήποτε αρνητική αντίδραση των άλλων που μπορεί να μας φέρει πρόσθετες αμφιβολίες που σίγουρα δεν χρειαζόμαστε και έτσι να ρισκάρουμε μια «αποβολή». Όπως λέει και μια Ρωσική παροιμία, «οι μεγάλες ιδέες λατρεύουν τη μεγάλη σιωπή»!!                            









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης