English

Ο καταστροφικός οίκτος σε αντίθεση με την ευεργετική συμπόνια


Μια «εσωτερική» (πνευματική) παγίδα στην οποία πέφτουν πολλοί «καλοπροαίρετοι» άνθρωποι, είναι ο οίκτος και η λύπηση για την φτώχεια των άλλων ανθρώπων ή για όποια άλλη δυσμενή συνθήκη θεωρούν ότι τους βρίσκει. Οι πνευματικοί άνθρωποι πολλές φορές υποφέρουμε από μια εντελώς λανθασμένη και συνάμα διαβρωτική πεποίθηση. Αυτή είναι, ότι δήθεν δεν είμαστε «αρκετά πνευματικοί άνθρωποι» εάν δεν νιώσουμε οίκτο (λύπηση) για τη φτώχεια των άλλων ή και όποια άλλη δυσκολία τους συμβαίνει. Προσοχή, ο οίκτος δεν έχει να κάνει σε τίποτα με την συμπόνια που είναι μια αυθεντική ποιότητα των πνευματικών ανθρώπων.

Αυτή η παγίδα έχει τη ρίζα της στην εξίσου λανθασμένη πεποίθηση, ότι δεν θεωρείσαι «πνευματικός» ή «καλός» άνθρωπος, εάν δεν ταράζεσαι και δεν αναστατώνεσαι με τις δυσκολίες των άλλων. Οι πνευματικοί άνθρωποι «ασυνείδητα» (κυρίως μέσα από λανθασμένες θρησκευτικές-ηθικές διδαχές της παιδικής τους ηλικίας) «φοβούνται» ότι ίσως δείξουν «σκληρότητα» και «αδιαφορία» και κατηγορηθούν ως άκαρδοι (ασυνείδητος φόβος απόρριψης και ανάγκη έγκρισης από τους άλλους ανθρώπους), εάν δεν δείξουν ότι αναστατώνονται από τη φτώχεια των άλλων ανθρώπων. Σε πάρα πολλούς μάλιστα, αυτή η πεποίθηση αποκτά γενικευμένη ισχύ, μετατρέπεται σε μια «άκαμπτη πεποίθηση» που δυστυχώς τους οδηγεί σε μια κατάσταση στα όρια της κατάθλιψης, μέσω του οίκτου που νιώθουν από το να παρατηρούν και να εξετάζουν την φτώχεια ή τα βάσανα και τραγωδίες των άλλων ανθρώπων. Στη συνέχεια τους είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν και να διαχωρίσουν την θέση τους, ότι δηλαδή η κατάθλιψη τους είναι αυτοπαραγώμενη και δεν οφείλεται στη δυσκολία των άλλων, όπως ακράδαντα πιστεύουν οι ίδιοι. Αυτή η στάση τους βάζει apriori στη θέση του θύματος και στην ουσία τους ρουφάει και εξαντλεί ενεργειακά. 

Στο βάθος και την ουσία της αυτή η στάση είναι μια πολύ εγωϊστική στάση. Καθώς πιστεύουν ότι έχουν την ευθύνη για ότι συμβαίνει σε όλον τον κόσμο. Νιώθουν (ασυνείδητα) ότι είναι υποχρεωμένοι να διορθώσουν το οτιδήποτε στον κόσμο. Επειδή φυσικά αυτό πρακτικά είναι αδύνατον, προσκολλούνται υποχρεωτικά στον οίκτο και τη λύπηση και έτσι συνεχίζουν να νιώθουν ότι έχουν την ευθύνη για όλο τον κόσμο (ασυνείδητη διεστραμμένη εγωϊστική μεγαλομανία), ότι πρέπει να κουβαλήσουν το ψυχολογικό βάρος του κόσμου στους ώμους τους αλλιώς θα θεωρηθούν άκαρδοι και όχι σωστοί πνευματικοί άνθρωποι.

Πρέπει να καταλάβουμε μια και καλή, ότι οφείλουμε να σταματήσουμε να νιώθουμε υπεύθυνοι και κατά συνέπεια λύπηση και οίκτο, για ότι συμβαίνει στον κόσμο. Η δραστηριότητα αυτή δεν καταλήγει πουθενά και αποτελεί σε απίστευτο βαθμό πράξη αυτοτιμωρίας. Για να μην προσθέσουμε και το γεγονός ότι αυτή η στάση είναι υποκινούμενη ενεργειακά από τα τοξικά εγρηγορότα που στόχο έχουν να μας εγκλωβίσουν στη δίνη των αρνητικών συναισθημάτων και έτσι να μας ρουφάνε ενεργειακά, φυσικά προς όφελος τους.

Άρα ο οίκτος και η λύπηση, είναι στην ουσία μια πράξη εκδήλωσης του εγωϊσμού του κατώτερου εγώ μας, που τη μασκαρεύει σε δήθεν ανώτερη πνευματική στάση, που όμως δεν είναι. Ο μόνος κόσμος για τον οποίο είμαστε αποκλειστικά υπεύθυνοι, είναι ο εσωτερικός μας κόσμος. Ο κόσμος των σκέψεων μας, των συναισθημάτων, των παρορμήσεων και των επιθυμιών μας. Το επίπεδο της ζωής μας αλλά και το επίπεδο της πνευματικής συνειδητότητας που μπορούμε να αναπτύξουμε, εξαρτάται από το βαθμό καθαρότητας με τον οποίο μπορούμε να κοιτάξουμε μέσα σε αυτόν τον εσωτερικό μας κόσμο. Δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθούμε πρώτα να αλλάξουμε τον εξωτερικό κόσμο χωρίς να έχουμε τακτοποιήσει τον εσωτερικό μας κόσμο γιατί πολύ απλά ο εξωτερικός κόσμος είναι αντανάκλαση του εσωτερικού, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό.

Η ταύτιση μας με τον οίκτο και η προσκόλληση μας σε αυτόν, ίσως έχει και μια άλλη πιο σκοτεινή όψη. Μπορεί να υποδηλώνει τον υποσυνείδητο (και φυσικά ασυνείδητο) «οίκτο και λύπηση» που νιώθουμε για ένα κομμάτι του εαυτού μας, το οποίο ασυνείδητα προβάλλουμε πάνω στους άλλους αναξιοπαθούντες. Ένα κομμάτι μας που έχει σχέση με την εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας. Μια εικόνα αδυναμίας, μια εικόνα για «λύπηση». Επειδή δεν μπορούμε ή δεν θέλουμε να κοιτάξουμε κατάματα αυτό το εσωτερικό μας κομμάτι, υπό το φόβο ότι θα μας δημιουργήσει πολύ άβολα συναισθήματα, το κοιτάμε μέσα από την εικόνα των άλλων «αδύναμων» ανθρώπων για τους οποίους νιώθουμε οίκτο και λύπηση. Και φυσικά και η βοήθεια που τους παρέχουμε σε υποσυνείδητο επίπεδο, συμβολικά είναι προς τον εαυτό μας. Προσπαθούμε ασυνείδητα να θεραπεύσουμε τον εαυτό μας μέσα από τους άλλους! Αλλά σπάνια δουλεύει αυτό μακροπρόθεσμα. Δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο (έστω και ασυνείδητο) της συνειδητής εργασίας με τον εαυτό μας.

Το μεγαλύτερο δώρο και είδος επέμβασης που μπορούμε να κάνουμε στον εξωτερικό κόσμο, είναι να τροποποιήσουμε πρώτα και κύρια τον εσωτερικό μας κόσμο, καθώς αυτός αποτελεί μέρος της συλλογικής ψυχής της ανθρωπότητας.

Όταν αλλάζουμε εσωτερικά τον εαυτό μας, αλλάζουμε τον εξωτερικό κόσμο σε όλα όσα μας αφορούν γιατί εμείς οι ίδιοι είμαστε ο κόσμος μας.

Και υπάρχει ένα παράδοξο, όταν φαινομενικά παύουμε να λυπόμαστε και να νιώθουμε οίκτο και αδυναμία για τις δυσκολίες των άλλων, όπως πχ για τη φτώχεια ή όποια άλλη δυσχερή κατάσταση και στρεφόμαστε εσωτερικά στο να διορθώσουμε τα πράγματα, η ζωή μας φέρνει από μόνη της πολύ περισσότερες ευκαιρίες όπου έχουμε τη δυνατότητα να εκφράσουμε πρακτικά και αποτελεσματικά την αυθεντική  συμπόνια μας. Γιατί αυτή είναι η αληθινή ποιότητα για έναν πνευματικό άνθρωπο, η συμπόνια και όχι ο οίκτος και η λύπηση. Η συμπόνια ενδυναμώνει, ενώ ο οίκτος και η λύπηση αποδυναμώνουν και αυτόν που νιώθει τη λύπηση αλλά και αυτούς στους οποίους απευθύνεται. Ασυνείδητα αυτός που λυπάται, συνεχίζει να στέλνει την «σκεπτομορφή» της φτώχειας και της δυσκολίας σε αυτούς για τους οποίους εκδηλώνει τον οίκτο του. Συνεχίζει δηλαδή να τους βλέπει με το «εσωτερικό» του μάτι ως φτωχούς και σε δυσκολία, που δεν έχουν τρόπο διαφυγής από τα βάσανα τους, άρα κατά κάποιο τρόπο συνδράμει στη διαιώνιση αυτής της δυσκολίας τους γιατί ενεργειακά τους «παγιώνει» σε αυτήν την κατάσταση. Άρα μάλλον περισσότερο κακό τους κάνει παρά καλό. Μπορεί να ρωτήσει κάποιος, το ότι ένας τρίτος βλέπει σε δυσκολία κάποιον άνθρωπο, μπορεί να καθορίσει τη ζωή αυτού του ανθρώπου; Όχι αποκλειστικά γιατί τον πρωτεύων ρόλο στη ζωή του ο κάθε άνθρωπος και άρα και την ευθύνη των επιλογών του την έχει ο ίδιος ατομικά. Απλά είναι δυνατόν οι εικόνες ανέχειας που βλέπει ένας τρίτος και ασυνείδητα του στέλνει να λαμβάνονται από αυτόν τον άνθρωπο και ασυνείδητα να αναπαράγονται.

Έχετε ακούσει την έκφραση «ουδείς προφήτης στον τόπο του». Τι σημαίνει αυτή η έκφραση; Σημαίνει ότι το άτομο που είναι σήμερα προφήτης δεν είναι αποδεκτός σαν προφήτης στον τόπο καταγωγής του γιατί εκεί τον είχαν μάθει και συνηθίσει με άλλη εικόνα και όχι αυτή του προφήτη και έτσι υποσυνείδητα συνεχίζουν να του στέλνουν αυτήν την εικόνα. Ενώ αντίθετα σ’ ένα καινούργιο μέρος όπου οι άνθρωποι δεν είχαν καμιά εικόνα για το συγκεκριμένο προφήτη, τον δέχονται χωρίς εμπόδια με την καινούργια ιδιότητα του. Οπότε ας έχουμε υπόψην ότι παρότι οι σκέψεις μας για έναν άλλον άνθρωπο δεν είναι οι καθοριστικές για τη ζωή του, ωστόσο δεν είναι τελείως άνευ σημασίας και επιρροής!

Αυτή η κατανόηση και συνειδητοποίηση θα μας βοηθήσει να προσεγγίσουμε τον εαυτό μας και τον υπόλοιπο κόσμο από ένα ανώτερο επίπεδο πνευματικής συνειδητότητας. Στην ουσία είναι ο μόνος ασφαλής τρόπος ν’ αναβαθμίσουμε τον κόσμο μέσα στον οποίο ζούμε, εδώ στο υλικό πεδίο στη συγκεκριμένη μας ενσάρκωση. 

Το μεγαλύτερο όπλο για έναν συνειδητό πνευματικό άνθρωπο είναι η διαχείριση της προσοχής του. Πρέπει ν’ αναπτύξει την ικανότητα να μην «παίρνει θέση» σε πράγματα που δεν τον αφορούν, με την έννοια ότι δεν μπορεί να προσφέρει άμεση πρακτική βοήθεια. Αντίθετα, επικεντρωμένος εσωτερικά στη Θεϊκή αλήθεια, δημιουργεί τις συνθήκες της συμπόνιας για όλη την ανθρωπότητα. Όχι όμως σκεφτόμενος και προσκολλούμενος στις δυσκολίες της. Αυτή η τάση είναι δαιμονικής φύσεως (μέσω των τοξικών εγρηγορότων που αναφέραμε) και προάγεται από τα κατεστημένα μμε παγκοσμίως, με το πρόσχημα της δήθεν καλοσύνης και ανθρωπιάς, όταν ο αληθινός τους σκοπός είναι ο εγκλωβισμός των ανθρώπων στην σκεπτομορφή του πόνου και της αρνητικότητας. Έτσι οι άνθρωποι πέφτουν θύματα αυτής της τακτικής και εγκλωβίζονται στην αρνητικότητα και με αυτόν τον τρόπο καθίστανται απόλυτα χειραγωγήσιμοι από το στρατόπεδο του σκότους (όσοι έχετε αποκτήσει την εφαρμογή για τον ανώτερο εαυτό θα ξέρετε ακριβώς για τι πράγμα μιλάμε). Είναι εκπληκτικό να σκεφτεί κανείς ότι το στρατόπεδο του σκότους μπορεί να μας χειραγωγεί απευθυνόμενο στην καλοσύνη μας! Και μάλιστα πολλές φορές στην υπηρεσία του, σε αυτήν την πολύ ύπουλη στρατηγική, φαίνεται να είναι και ολόκληρες θρησκείες ή οργανώσεις που φαινομενικά σκοπός τους είναι το καλό και η φιλανθρωπία.    

Ο συνειδητός πνευματικός άνθρωπος πρέπει σταθερά και αταλάντευτα να εστιάζει εσωτερικά στην Θεϊκή αλήθεια της καλοσύνης και Θεϊκής ευημερίας και μέσω της συνειδητότητας του, αυτό το Φως να το φέρνει στον υπόλοιπο κόσμο. Να βλέπει δηλαδή μόνο μια δύναμη (τη Θεϊκή) και όχι δύο (καλό και κακό) όπως κάνει ο «πτωτικός άνθρωπος». Είναι ο μόνος τρόπος να φύγει το σκοτάδι. Φέρνοντας το Φως της Θεϊκής (ανώτερος εαυτός) συνειδητότητας μας. Στην ανώτερη πνευματική κατανόηση, ο πνευματικός άνθρωπος κατανοεί ότι από μέσα του ρέει το Θεϊκό Φως (ανώτερος εαυτός) και είναι αυτό στην ουσία που φέρνει την συμπόνια και καλοσύνη στον κόσμο και όχι ο εαυτός του (κατώτερο εγώ). Με αυτόν τον τρόπο γίνεται αντιληπτό γιατί στην ουσία δεν έχει κανένα νόημα και αντίθετα είναι δαιμονική επιρροή, να νιώθει ο ίδιος (κατώτερος εγωϊκός εαυτός) υπεύθυνος για ότι άσχημο συμβαίνει στον κόσμο.

Εάν πάλι κάποιοι άνθρωποι επιμένουν να κοιτούν τη φτώχεια και τις δυσκολίες, ας το κάνουν τουλάχιστον από ανώτερη πνευματική θέση. Ας φέρνουν την ενέργεια της «πραότητας» στη φαινομενική δυσκολία. Αυτό γίνεται ως εξής: Την στιγμή που κοιτούν τη δυσκολία, πρέπει να αποφύγουν να την αναλύσουν, να θυμώσουν, να της επιτεθούν, κτλ, ότι δηλαδή κάνουν συνήθως. Την ίδια στιγμή θα πρέπει να βιώσουν εσωτερικά μια εσωτερική γαλήνη, την ενέργεια της πραότητας, που σημαίνει ότι ξέρουν, ότι τώρα καθώς κοιτούν την συγκεκριμένη κατάσταση, μέσω της εστίασης της προσοχής τους, επενεργεί η Θεϊκή Δύναμη, το Θεϊκό Φως. Να βλέπουν δηλαδή πίσω από κάθε πρόσωπο και κατάσταση (όσο άσχημη και να είναι εξωτερικά σαν φαινόμενο) το Θεϊκό Φως, τη Θεϊκή συνειδητότητα. Η προσοχή τους να γίνει ένα εστιακό σημείο του Θεϊκού Φωτός, που μετουσιώνει την φαινομενικά αρνητική κατάσταση. Αυτή είναι η αληθινή πνευματική αλχημεία.

Δείτε το και αλλιώς. Κάθε άνθρωπος έχει έναν ανώτερο Θεϊκό εαυτό (ένα δυνητικά υλοποιημένο Θεϊκό εαυτό) αλλά και ένα κατώτερο εγώ που λειτουργεί μέσα στον υλικό κόσμο. Όποια δυσκολία και να βιώνει ο κάθε άνθρωπος, σε όση πνευματική άγνοια και να βρίσκεται και να είναι συνειδησιακά αποκομμένος από τον ανώτερο εαυτό του, δεν παύει σε καμία στιγμή να είναι και ο Θεϊκός ανώτερος εαυτός του, να υπάρχει και Αυτός και ουσιαστικά να είναι πάντοτε παρών. Έτσι όταν μπορούμε εμείς να βλέπουμε τον ανώτερο εαυτό του ανθρώπου που είναι σε δυσκολία (και αρνούμενοι να εστιαστούμε στο κατώτερο και τη δυσκολία), τι κάνουμε στην πράξη; Το ανοίγουμε ένα παράθυρο Φωτός στη συνειδητότητα του να υλοποιήσει, να γειώσει το Θεϊκό του εαυτό. Αυτό που λέγαμε και πιο πάνω για την αποστολή εικόνων. Στέλνουμε στη συνείδηση αυτού του ανθρώπου εικόνες της πνευματικής τους αθωότητας και τελειότητας. Του δημιουργούμε τη δυνατότητα να έρθει σε επαφή με τον ανώτερο εαυτό του. Εάν τελικά θα το κάνει και στην πράξη συνειδητά να έρθει σε επαφή ο ίδιος με τον ανώτερο εαυτό του, δεν είναι δικό μας θέμα γιατί ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του ελεύθερη βούληση. Έτσι όμως του δημιουργούμε την βέλτιστη δυνατότητα να αφυπνιστεί, χωρίς μάλιστα να παρεμβαίνουμε και στην ελεύθερη του βούληση.

Η όλη διεργασία γίνεται αποκλειστικά μέσα στη συνειδητότητα μας και δεν αφορά κάποια εξωτερική ενέργεια ή την επιβολή συγκεκριμένων τρόπων συμπεριφοράς σε κάποιους άλλους ανθρώπους. Είναι μια ανώτερη πνευματική πρακτική και απαιτεί αρκετή πειθαρχία και ανώτερη κατανόηση. Δεν συνίσταται όταν κάποιος δεν έχει αναπτύξει ακόμη κάποιο βαθμό πειθαρχίας στη δυνατότητα του να μην ταυτίζεται με την αρνητική κατάσταση που παρατηρεί και έτσι αυτή να τον ρουφάει μέσα της. Αρχικά ο πνευματικός άνθρωπος θα πρέπει να μάθει να μην παρατηρεί αυτό που δεν θέλει, να μην ταυτίζεται ασυνείδητα με αυτό και στη συνέχεια να επιχειρήσει να το παρατηρήσει με μετουσιωτική-αλχημική πρόθεση, φέρνοντας την ενέργεια της Θεϊκής πραότητας μέσα στην κατάσταση που παρατηρεί.

Μπορεί να ρωτήσει κάποιος και εάν είναι μια πολύ επείγουσα ανάγκη στο υλικό πεδίο να μη βοηθήσουμε; Φυσικά και να βοηθήσουμε εάν περνάει από το χέρι μας αλλά να μην προσκολληθούμε πνευματικά στη φαινομενικά άσχημη και δύσκολη κατάσταση, αυτή είναι η πρόκληση.

Αυτό που αληθινά εννοούμε είναι να μην είμαστε κάτω από την τοξική επιρροή των εγρηγορότων και τρέχουμε δήθεν να σώσουμε τον κόσμο, ενώ στην πραγματικότητα, πνευματικά αναπαράγουμε το κακό μέσα στη συνείδηση μας.

Όπως είπαμε και πιο πάνω, όταν είναι να βοηθήσουμε και μπορούμε κάτι να κάνουμε σε πρακτικό επίπεδο, να ξέρετε ότι στα πλαίσια της συμπόνιας θα λάβουμε την εσωτερική καθοδήγηση (Άγιο Πνεύμα) να το κάνουμε. Και συνήθως θα είναι κάτι που περνάει από το χέρι μας χωρίς να χρειάζεται να μπούμε σε κατάσταση «αυτοθυσίας», που είναι κατάσταση δαιμονική παρόλο που οι θρησκείες την προβάλλουν σαν ανώτερη πνευματικά. Αλλά όπως έχουμε πει και στην εφαρμογή για τον ανώτερο εαυτό, οι θρησκείες συνήθως είναι κάτω από την επιρροή των τοξικών εγρηγορότων και προωθούν θέσεις που διαιωνίζουν την αρνητικότητα με το πρόσχημα της φιλανθρωπίας.

Ήταν αυτό ακριβώς που καυτηρίασε ο Γερμανός φιλόσοφος ο Φρίντριχ Νίτσε. Την εμμονή του Χριστιανισμού με την «ηθική των σκλάβων» (ή αλλιώς των αδυνάτων). Η Χριστιανική ηθική εμμονή με την ελάφρυνση και ανακούφιση των αδύναμων, η οποία είναι (ή πρέπει να είναι) η κορυφαία προτεραιότητα των χριστιανών. Ο Νίτσε θεώρησε ότι αυτή η εμμονή, ακόμη και εάν έχει πρακτικά αποτελέσματα στην ανακούφιση των αδυνάτων, εγκλωβίζει τους πάντες σε μια κατάσταση μετριότητας γιατί όλοι εστιάζουν σε αυτήν και όχι στο πως θα αναπτύξουν το ατομικό τους δυναμικό-μεγαλείο.

Βέβαια ούτε ο Νίτσε αλλά πολύ περισσότερο ο Χριστιανισμός, μιλούσαν για κατασκευή της πραγματικότητας μας, για το πώς υπάρχει και δημιουργείται μια πραγματικότητα όπου υπάρχουν ας πούμε αφεντικά και δούλοι. Εάν χρησιμοποιούσε σήμερα τέτοιου είδους ορολογία ο Νίτσε, αυτό που θα ήθελε πιθανότατα να πει, είναι ότι η εμμονή με την ανακούφιση των αδύναμων, εγκλωβίζει την εστίαση της προσοχή μας στην αδυναμία, με αποτέλεσμα αυτή η εκδοχή της πραγματικότητας να αναπαράγεται. Ο Νίτσε ήθελε οι άνθρωποι να στρέφονται στο εσωτερικό τους μεγαλείο και αυτό ν’ αναπτύξουν. Να δώσουν διέξοδο στην ιδιοφυΐα (ταλέντα) που έχει ο κάθε άνθρωπος. Δηλαδή στην ουσία πρότεινε μια τελείως διαφορετική εστίαση από αυτήν του Χριστιανισμού και τη δημιουργία μιας τελείως διαφορετικής εξωτερικής πραγματικότητας, ως συνέπεια της διαφορετικής εστίασης της προσοχής.

Για το Χριστιανισμό βέβαια δεν το συζητάμε, ότι τέτοιες απόψεις, περί δημιουργίας της πραγματικότητας μας με τη συνειδητότητα και την ενέργεια μας, είναι απορριπτέες και θεωρούνται σατανικές. 

Αυτό που λέμε μέσα από αυτό το κείμενο, είναι να είναι πρώτιστα η εστίαση μας στο ανώτερο στο Θεϊκό για όλους τους ανθρώπους και τις καταστάσεις. Να μην επιτρέπουμε στην συνειδητότητα μας να προσκολλάται στο κατώτερο και το παροδικό, χωρίς όμως να το αρνούμαστε και να το αγνοούμε. Το αντίθετο μάλιστα. Να βλέπουμε με τα μάτια του Αγίου Πνεύματος. Να βλέπουμε τον εαυτό μας αλλά και τους άλλους, όπως μας βλέπει ο Θεός. Να έχουμε για εμάς και τους άλλους ανθρώπους την εικόνα που έχει ο Θεός για εμάς (το κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δηλαδή). Να είμαστε σε επαφή με την «εγώ ειμί» Παρουσία εντός μας, την Παρουσία του Παράκλητου (Άγιου Πνεύματος) και να επιτρέπουμε σε Αυτό να μας καθοδηγήσει εάν είναι να κάνουμε κάτι πρακτικά ή όχι. Να μην έχουμε δεσμεύσει εκ των προτέρων «ιδεολογικά» τον εαυτό μας σε συγκεκριμένη δράση και στάση αλλά ν’ αφήνουμε όπως είπαμε την επενέργεια του Παράκλητου εντός μας να μας υποδείξει τι να κάνουμε με βάση το συγκεκριμένο εδώ και τώρα, έτσι ώστε η όποια δράση μας να είναι αρμονική και πραγματικά να βοηθήσει και όχι να γίνει για να νιώσει το κατώτερο εγώ μας σημαντικό μέσω της βοήθειας που προσφέρει. Κάποιες πράξεις μας μπορεί να ταυτιστούν και να είναι όμοιες με αντίστοιχες που υποστηρίζει πχ η ηθική μιας θρησκείας ή όποιας άλλης οργάνωσης (πχ φιλανθρωπικές οργανώσεις). Αυτό δε σημαίνει ότι ταυτιζόμαστε μαζί της/τους γιατί ξέρουμε ότι συνήθως πίσω από προαποφασισμένες και προδιαγεγραμμένες ηθικές και δράσεις βρίσκονται τα τοξικά εγρηγορότα. Κρατάμε τη συνειδητότητα μας ελεύθερη και γόνιμη να δεχτεί μόνο την καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος. Τη μόνη δηλαδή δράση που είναι ασφαλής και σίγουρα προάγει την πνευματικότητα μας αλλά και την υλική μας πραγμάτωση. Κάτι που όμως χρειάζεται στην πράξη εκπαίδευση και πειθαρχία για να το εφαρμόσουμε αλλά αξίζει 1000% τον κόπο!!    

 









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης