English

Ο ρόλος της ψυχής στη συνειδητή δημιουργία - Μέρος Ι


Όσοι ασχολείστε με τη συνειδητή δημιουργία και τον νόμο της έλξης γενικότερα ίσως έχετε προσέξει ένα «περίεργο» φαινόμενο. Μερικές φορές κάποιους στόχους που επιθυμούμε τους πραγματοποιούμε πανεύκολα, χωρίς καν να ιδρώσουμε όπως θα λέγαμε. Στη συνέχεια προσπαθούμε να επαναλάβουμε την ίδια διαδικασία υλοποίησης αλλά μάταια. Όσο και να προσπαθούμε η υλοποίηση του στόχου που έχουμε βάλει δεν έρχεται. Μπορεί ακόμη και χρόνια ολόκληρα να προσπαθούμε για το συγκεκριμένο στόχο να μην τον επιτυγχάνουμε. Αλήθεια γιατί συμβαίνει αυτό; Τι κάνουμε σωστά ή λάθος; Γιατί η διαδικασία της υλοποίησης μοιάζει πανεύκολη στη μια περίπτωση και ακατόρθωτη στην άλλη;

Μέσα από αυτό κείμενο θα προσπαθήσουμε να διαφωτίσουμε και να απαντήσουμε σε αυτό το παράδοξο φαινόμενο.

Για να γίνει κατανοητή όλη η προσέγγιση του παρόντος κειμένου θα πρέπει να εξηγήσουμε εν συντομία το δισυπόστατο της ανθρώπινης ύπαρξης. Πέρα από τον ορατό υλικό εαυτό (υλικό σώμα) που έχουμε, υπάρχει και ο αόρατος, ο ενεργειακός μας εαυτός. Αυτός ο εαυτός που στη δική μας παράδοση των Αγγελειαφόρων του Φωτός, ονομάζεται ανώτερος εαυτός. Είναι το «φωτισμένο» κομμάτι της ύπαρξης μας, ο θεϊκός μας εαυτός θα λέγαμε. Πολλοί άνθρωποι ταυτίζουν την έννοια του ανώτερου εαυτού με την έννοια της ψυχής. Αν και τεχνικά δεν είναι σωστή αυτή η ταύτιση (στην εφαρμογή του Β επιπέδου για τον ανώτερο εαυτό, εξηγούμε λεπτομερώς τη διαφορά ανάμεσα στον ανώτερο εαυτό και την ψυχή) για λόγους πρακτικής ευκολίας και καλύτερης συνεννόησης θα κρατήσουμε αυτήν την ταύτιση και σε αυτό το κείμενο και θα εννοούμε το ίδιο πράγμα, όταν αναφερόμαστε στον ανώτερο εαυτό και την ψυχή.

Επίσης θα πρέπει ν’ αναφερθούμε και σε μια άλλη παραδοχή της δικής μας παράδοσης που είναι η έννοια του κάρμα και της επανενσάρκωσης. Να εξηγήσουμε εν συντομία ότι για τη δική μας παράδοση, κάρμα θεωρείται η οποιαδήποτε τάση δημιουργούμε μέσα από τις σκέψεις, τα συναισθήματα και φυσικά τη δράση μας. Η καρμική τάση πάντοτε συνδέεται μ' ένα συγκεκριμένο "σύστημα πεποιθήσεων", που οδηγεί στην ανάπτυξη της συγκεκριμένης καρμικής τάσης και που επίσης την παγιώνει και διατηρεί στη θέση της απαράλλαχτη. Η καρμική τάση δεν δημιουργείται από μόνη της, ούτε συμβαίνει σε κάποιον έτσι "τυχαία". Πρέπει να υπάρχει συγκεκριμένο σύστημα πεποιθήσεων από πίσω που κάνει δυνατή την εμφάνιση της. Το ίδιο ισχύει και όταν θέλουμε να αντιστρέψουμε δηλαδή να εναρμονίσουμε μια καρμική τάση που δεν επιθυμούμε άλλο. Πρέπει ένα καινούργιο σύστημα πεποιθήσεων, πιο εύελικτο, πιο θετικό εάν θέλετε, να έρθει ν' αντικαταστήσει το παλαιό, για να υπάρξει τελικά εναρμόνιση και εξισορρόπηση του κάρμα και των τάσεων συμπεριφορών που αυτό δημιουργεί. Οπότε υπό αυτήν την έννοια, όλα τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας και του χαρακτήρα μας είναι ουσιαστικά "κάρμα". Το ίδιο και οι σχέσεις και οι επιλογές μας, καθώς αυτές αντανακλούν και είναι συνέπειες του χαρακτήρα μας. Έτσι δεν πρέπει να μας τρομάζει η λέξη "κάρμα", ούτε να της προσδίδουμε ανύπαρκτες μεταφυσικές ιδιότητες στη λογική της δεισιδαιμονίας και της μοιρολατρείας. Καρμική εξισορρόπηση κάνουμε σχεδόν όλη την ώρα. Πχ όταν συζητάμε με κάποιο φίλο μας ένα πρόβλημα και αυτός μας δείχνει μια άλλη οπτική που δεν είχαμε δει μέχρι εκείνη τη στιγμή ή μια άλλη δυνατότητα που δεν την πιστεύαμε και τώρα την πιστεύουμε, αυτή είναι καρμική εναρμόνηση. Ο άνθρωπος που επισκέπτεται τον ψυχολόγο και μιλάει μαζί του κάνει καρμική εναρμόνιση και ας μην ξέρει ότι ονομάζεται έτσι. Τα αναφέρουμε όλα αυτά για να "απομυθοποιήσουμε" την έννοια του κάρμα που πολλές φορές λόγω μεγάλης πνευματικής άγνοιας εκλαμβάνεται σχεδόν "δεισιδεμονικά" όπως είπαμε, σαν "κατάρα", σαν "τιμωρία", σαν "ενοχή", κτλ. Τίποτα τέτοιο δεν ισχύει!

Όταν δημιουργούμε μια τάση σε μια ενσάρκωση μας και δεν έχουμε καταφέρει να την εξισορροπήσουμε, να την εναρμονίσουμε, εάν αυτή η τάση είναι ενεργειακά ισχυρή, εάν δηλαδή έχει υπάρξει ως συνήθεια πολύ καιρό, τότε αυτήν την τάση θα την κουβαλήσουμε και σε μια επόμενη ενσάρκωση. Παραδείγματος χάριν, εάν ένας άνθρωπος που έχει αναπτύξει την τάση και συνήθεια του αλκοολισμού, δεν κάνει κάτι να διορθώσει αυτήν τη συνήθεια του σε αυτήν τη ζωή που ζει και αφήσει στη συνέχεια τον υλικό κόσμο δηλαδή πεθάνει με τη συνήθεια του απείραχτη, τότε αυτή η συνήθεια γίνεται αυτό που λέμε «κάρμα». Δηλαδή σε μια επόμενη ενσάρκωση θα κουβαλάει την ενεργειακή (ψυχική) προδιάθεση προς τον αλκοολισμό ή μια παρόμοια έξη, ανάλογη με αυτήν που αντιπροσωπεύει ενεργειακά ο αλκοολισμός. Έτσι χωρίς να το ξέρει, η συγκεκριμένη ψυχή, στην επόμενη ενσάρκωση της θα είναι «επιβαρυμένη» με το καρμικό καθήκον της εξισορρόπησης της συγκεκριμένης τάσης-συνήθειας (κάρμα) που όμως προέρχεται από μια προηγούμενη ενσάρκωση. 

Αναφέρουμε αυτή την συνθήκη του κάρμα γιατί είναι απόλυτα σημαντικό να καταλάβουμε ότι στη ζωή που ζούμε, την τρέχουσα δηλαδή ενσάρκωση, δεν ήρθαμε ως άγραφες πλάκες δηλαδή tabula raza που λένε και στην ανατολή, αλλά κουβαλώντας διάφορες προδιαθέσεις ενεργειακά (ψυχικά). Αυτές μπορεί να είναι είτε θετικές είτε αρνητικές. Δηλαδή μπορεί να κουβαλάμε είτε θετικό, είτε αρνητικό κάρμα. Συνήθως στους περισσότερους ανθρώπους υπάρχει μια μεικτή κατάσταση, όπου υπερέχει κατά κάτι είτε η μια είτε η άλλη πλευρά. Αναφέρουμε όλα αυτά για ν’ αποφευχθούν οι διάφορες λανθασμένες απόψεις που υπάρχουν για το κάρμα. Ότι δήθεν είναι τιμωρία και ότι είναι κάτι που κάποιος πρέπει να υπομένει άβουλα, σαν θύμα αφού αυτό είναι το κάρμα του. Όχι αυτές είναι τελείως λανθασμένες απόψεις. Μπορεί να έχουν χρησιμοποιηθεί για λόγους χειραγώγησης συγκεκριμένων ομάδων, πχ στην Ινδία καλλιεργήθηκε αυτή η άποψη γιατί αυτό βόλευε την κάστα των βραχμάνων για να επιβάλλει τον έλεγχο και την εξουσία της πάνω στις άλλες κάστες (τάξεις). Όμως από την καθαρά πνευματική άποψη, από την καθαρή πνευματική γνώση, αυτή η άποψη και χρήση της ιδέας του κάρμα είναι παντελώς λανθασμένη και δεν συμβάλλει καθόλου στην πνευματική εξέλιξη των ανθρώπων.

Γιατί χρειάζεται ν’ αναφέρουμε την ιδέα του κάρμα και της ψυχής σε αυτό το κείμενο που αφορά τη συνειδητή δημιουργία. Αυτό θα γίνει ξεκάθαρο αμέσως παρακάτω.

Όλοι πιθανότατα έχουμε ακούσει τον όρο πνευματική αφύπνιση και εξέλιξη. Τι είναι όμως αληθινά και τι σημαίνει πρακτικά αυτή η πνευματική εξέλιξη και αφύπνιση; Ποιες είναι οι πρακτικές της συνέπειες για την υλική ζωή που ζούμε; Με τον όρο πνευματική εξέλιξη και αφύπνιση εννοούμε την πλήρη  συνειδητοποίηση της δισυπόστατης φύσης μας. Δηλαδή να συνειδητοποιηθεί από τον «κατώτερο»,  τον υλικό, γήινο και ορατό εαυτό μας δηλαδή αυτό που ονομάζουμε προσωπικότητα, η ύπαρξη της πνευματικής μας και «αόρατης» (για τον υλικό μας εαυτό) φύσης. Και αφού συνειδητοποιηθεί αυτή η δισυπόστατη ύπαρξη μας, να προσπαθήσουμε να είμαστε σε επαφή με το πνευματικό μας κομμάτι (το αόρατο όπως είπαμε για τον υλικό μας εαυτό), το ανώτερο θεϊκό μας κομμάτι (την ψυχή μας) όπως το ονομάζουμε και να παίρνουμε από αυτό καθοδήγηση. Όταν γίνει αυτό και ευθυγραμμίσουμε τον υλικό ορατό μας εαυτό με την ψυχή μας δηλαδή τον αόρατο εαυτό μας, τότε μπαίνουμε στην πορεία του ανώτερου μας δρόμου. Τι είναι αυτός ο ανώτερος μας δρόμος. Είναι το ανώτερο και καλύτερο σχέδιο που έχει η ψυχή μας (ο ανώτερος εαυτός μας) για τη συγκεκριμένη ενσάρκωση που βιώνουμε. Και εδώ ακριβώς είναι που μπαίνει και η ιδέα της συνειδητής δημιουργίας, της συνειδητής κατασκευής της πραγματικότητας μας. Άρα πλέον έχουμε όλα τα κομμάτια του παζλ που χρειαζόμαστε για να καταλάβουμε ποια είναι η ανάμειξη της ψυχής μας σε αυτό που αποκαλούμε συνειδητή δημιουργία και πως αυτή επηρεάζει την υλική μας γήινη, ανθρώπινη ύπαρξη.

Είναι νομίζουμε κατανοητό αυτό που είπαμε ότι στη συγκεκριμένη ενσάρκωση δεν ήρθαμε «άγραφοι». Αντίθετα ήρθαμε με τις καρμικές προδιαθέσεις, άλλες πιο βαριές και άλλες πιο ελαφριές, άλλες θετικές και άλλες αρνητικές. Αυτή η συνθήκη εκ των πραγμάτων μας βάζει ένα διπλό έργο ή και βάρος εάν θέλετε. Από τη μια έργο της ψυχής μας είναι να μας στείλει όσο το δυνατόν γίνεται πιο έντονα μηνύματα για την ανάγκη εξισορρόπησης αυτών των ενεργειακών στρεβλώσεων (καρμικών τάσεων). Να μας βοηθήσει όσο γίνεται και όσο το επιτρέπουμε μέσα στην άγνοια μας ως κατώτερες προσωπικότητες, να εξισορροπήσουμε αυτές τις καρμικές στρεβλώσεις, αυτά τα καρμικά μιάσματα θα λέγαμε. Γι’ αυτό πολλές φορές ισχύει στην πνευματικότητα το ρητό που λέει, «εκεί που κλαίει η καρδιά γελάει η ψυχή». Αυτό έχει την έννοια, ότι τις περισσότερες φορές είμαστε τόσο πολύ ταυτισμένοι με τις παθογένειες της κατώτερης προσωπικότητας μας, τα καρμικά μας μιάσματα όπως τα αποκαλέσαμε, που δεν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος για να επικοινωνήσει η ψυχή μας μαζί μας, παρά μόνο εάν περάσουμε μέσα από την οδύνη του πόνου στον οποίο μας οδηγούν αυτά τα μιάσματα, αυτές οι παθογένειες του χαρακτήρα και της προσωπικότητας μας. Όταν θα μας συμβεί δηλαδή κάτι που θα μας βάλει σε βαθιά οδύνη και πόνο, πχ η απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου, ένας δυσβάσταχτος χωρισμός, μια επαγγελματική ή οικονομική καταστροφή, ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, κτλ. Τότε ξαφνικά μοιάζει σαν μέσα από το σοκ του «χτυπήματος», την αδυναμία αντίδρασης και του πόνου που αυτό επέφερε, ν’ ανοίγει μια ρωγμή στη θωράκιση της κατώτερης προσωπικότητας μας. Μοιάζει σαν με κάποιο τρόπο να μαλακώνουμε (προϊόντος και του χρόνου) και να γινόμαστε πιο ευαίσθητοι στα κελεύσματα και τα μηνύματα της ψυχής μας.

Η ψυχή μας βέβαια ποτέ δεν θα ήθελε να περάσουμε μέσα από την «πυρά» του πόνου. Δεν συμβαίνει αυτό που πολλοί ονομάζουν ότι παίρνουμε «μαθήματα» γιατί αυτή η προσέγγιση υπονοεί ότι η ψυχή μας διάλεξε να περάσουμε μέσα από τον πόνο για να μάθουμε κάτι. Ότι δηλαδή ο Θεός μέσω της ψυχής μας στέλνει βάσανα για να μας «διδάξει». Όχι αυτή είναι παντελώς λανθασμένη δοξασία και έχει αρνητικά αποτελέσματα στην εικόνα που «χτίζουμε» για το Θεό. Αλήθεια ποιος θα εμπιστευόταν ένα Θεό, ένα γονέα, που στέλνει βάσανα στο παιδί του; Σκεφτείτε το αυτό λίγο. Σκεφτείτε πόσο ζημιά κάνουμε στη σχέση μας με το Θεό και την ψυχή μας με το να ενστερνιζόμαστε διάφορες τέτοιες ανοησίες και άγνοιες, που δυστυχώς σε μεγάλο βαθμό έχουν προωθηθεί από θρησκευτικούς κύκλους, όταν δεν μπορούν να  εξηγήσουν διάφορα γεγονότα και ν’ απαντήσουν πειστικά στις διάφορες ερωτήσεις των «πιστών» γιατί συμβαίνουν τα διάφορα πράγματα στη ζωή τους. 

Δεν είναι η ψυχή μας που επιλέγει ως μέθοδο, τη μάθηση μέσα από τον πόνο και τα βάσανα αλλά η αναπόφευκτη συνέπεια της εκδήλωσης της καρμικής μας τάσης για την οποία δεν έχουμε κάνει τίποτα για να την εξισορροπήσουμε. Να σημειώσουμε εδώ ότι στη δύσκολη θέση και την ανάγκη να «φορτώσουν» στο Θεό τα βάσανα μας ως «μάθηση», έρχονται οι θρησκευτικοί κύκλοι που δεν αποδέχονται δογματικά την έννοια του κάρμα και της επανενσάρκωσης.

Για να ξαναγυρίσουμε στην ψυχή μας, εμείς απλά έχουμε αποτύχει να λάβουμε, δεν έχουμε ακούσει κανένα από τα μηνύματα που μας έστελνε συνεχώς η ψυχή μας για να μας βοηθήσει να εξισορροπήσουμε την αρνητική καρμική τάση πριν αυτή μας οδηγήσει στην βίαιη  εκδράματιση γεγονότων που μας φέρνουν πόνο. Εάν μπορούσαμε ν’ ακούσουμε εξ’ αρχής την ψυχή μας και είχαμε καταφέρει να εξισορροπήσουμε την καρμική μας τάση, πριν αυτή «ωριμάσει» ενεργειακά και εκδραματιστεί βίαια στην εξωτερική μας πραγματικότητα, τότε θα είχαμε αποφύγει τον πόνο και τα βάσανα. Δυστυχώς όμως στην πλειοψηφία των περιπτώσεων, αυτό αποδεικνύεται αδύνατο και υποχρεωτικά τότε οδηγούμαστε στον πόνο και ίσως τότε μπορέσουμε να καταλάβουμε τι μας συνέβη. Είναι σαν να οδηγούμε ένα πλοίο και ενώ αυτό πηγαίνει κατευθείαν πάνω σ’ ένα παγόβουνο, εμείς αδυνατούμε να λάβουμε κάποια ένδειξη της λάθος πορείας μας. Μόνο μετά τη σύγκρουση συνειδητοποιούμε ότι πηγαίναμε λάθος. Η ψυχή μας είναι σαν τα όργανα πλοήγησης που μας έδειχναν τη λάθος πορεία και εμείς τ’ αγνοούσαμε γιατί συνήθως αδυνατούσαμε να διαβάσουμε (λάβουμε) τις ενδείξεις τους και έτσι ν’ αντιληφθούμε ότι βρισκόμασταν σε λάθος πλεύση, ότι πηγαίναμε πάνω στο παγόβουνο (πόνο). Οπότε παρόλο που και η ψυχή μας «υποφέρει» από τον πόνο μας (για να χρησιμοποιήσουμε μια ανθρωποπαθή περιγραφή), εντούτοις ισχύει το ρητό «ουδέν κακόν αμιγές καλού». Εάν φυσικά καταφέρουμε και τότε να καταλάβουμε τι μας έχει συμβεί, εάν κατορθώσουμε να αντιληφθούμε την καρμική δυναμική που κρύβεται πίσω από το «δράμα» μας, πίσω από το ατυχές συμβάν που ξετυλίχθηκε στις ζωές μας.

Έτσι η ψυχή μας προσπαθεί από τη μια να μας βοηθήσει να εξισορροπήσουμε όλες αυτές τις καρμικές στρεβλώσεις, τις οποίες η ίδια γνωρίζει εκ των προτέρων και βλέπει πολύ καλύτερα και πολύ πιο έγκαιρα από την κατώτερη προσωπικότητα μας για το που πορευόμαστε. Η κατώτερη προσωπικότητα μας, είναι συνήθως στον «κόσμο της» δηλαδή κοιμάται και δεν είναι αφυπνισμένη για να καταλάβει την δυναμική πίσω από τα καρμικά μας μιάσματα, πίσω από τις καρμικές μας ανισορροπίες.

Από την άλλη όμως, η ψυχή μας προσπαθεί ταυτόχρονα να μας καθοδηγήσει και στην εκδήλωση όλων των θετικών υλοποιήσεων που θα συμβάλλουν έτσι ώστε αυτή η ζωή, η παρούσα ενσάρκωση να μας προσφέρει το μέγιστο δυνατό, το καλύτερο που μπορούμε να έχουμε.

Αυτή είναι η μέγιστη επιθυμία της ψυχής μας σε κάθε μας ενσάρκωση. Να καταλάβουμε και να συνειδητοποιήσουμε τις δυνατότητες μας σαν πνευματικές υπάρξεις και μέσα από αυτές τις ανώτερες πνευματικές δυνατότητες να υλοποιούμε συνειδητά μαζί της, στη γήινη ανθρώπινη ύπαρξη που βρισκόμαστε, τις πιο όμορφες και αγαθές υλοποιήσεις. Υλοποιήσεις που θα φανερώνουν το μεγαλείο και ομορφιά της ψυχής μας, τη θεϊκότητα μας δηλαδή τον πνευματικό μας πλούτο. 

Έτσι η ψυχή μας «αντιτίθεται» σε υλοποιήσεις που επιζητά η κατώτερη προσωπικότητα μας ωθούμενη μέσα από τις καρμικές της ανισορροπίες. Μπορεί να έχουμε «στόχους» τους οποίους έχει συλλάβει μόνη της η κατώτερη προσωπικότητα μας και οι οποίοι είναι τελείως άχρηστοι για το σχέδιο της ψυχής μας. Αυτή επειδή μπορεί και βλέπει την ευρύτερη εικόνα μας, ξέρει τι έχει αληθινά να μας προσφέρει η υλοποίηση ενός στόχου και τι όχι. Πχ μπορεί να υποφέρουμε από κάποιο σύνδρομο κατωτερότητας, που στην ουσία είναι ένα καρμικό μίασμα, μια καρμική ανισορροπία  και μέσα από αυτή τη δυσλειτουργία της προσωπικότητας μας να θέτουμε στόχους να επιτύχουμε για να νιώσουμε ανώτεροι στα μάτια τα δικά μας και των άλλων ανθρώπων. Εμείς σαν προσωπικότητες μπορεί να νομίζουμε ότι αυτοί οι στόχοι είναι «αυθεντικοί» και κάτι που ειλικρινά θέλουμε, μπορεί να νομίζουμε και να πιστεύουμε ότι αυτοί οι στόχοι είναι οι κατάλληλοι για τη ζωή μας και έτσι να τους επιδιώκουμε μετά μανίας. Όμως η ψυχή κάνει άλλη ανάγνωση. Ξέρει ότι όσους τέτοιους στόχους και να επιτύχουμε πάντα θα νιώθουμε άδειοι και δυστυχισμένοι γιατί κάτω από την επιφάνεια της επίτευξης αυτών των στόχων θα κρύβεται η καρμική δυσαρμονία. Δηλαδή στο παράδειγμα που αναφέραμε με το σύνδρομο κατωτερότητας, όσους στόχους επιβεβαίωσης «ανωτερότητας» και να επιτύχουμε, πάντα μέσα μας θα νιώθουμε κατώτεροι και μειονεκτικά, εάν πρώτα δεν εξισορροπήσουμε την στρεβλή καρμική μας τάση δηλαδή το σύνδρομο κατωτερότητας από το οποίο υποφέρουμε ψυχικά. Η ψυχή μας ξέρει ότι εάν δεν εξισορροπήσουμε αυτή την καρμική δυσαρμονία, όσους στόχους και να επιτύχουμε δεν θα έχουμε καταφέρει τίποτα. Αν δηλαδή καταφέρουμε και να υλοποιήσουμε και αυτούς τους στόχους. Μπορεί απλά να θέλουμε να επιτύχουμε κάτι που νομίζουμε ότι θα μας κάνει να νιώσουμε ανώτεροι και απλά να θέλουμε και να μην μπορούμε να τα καταφέρουμε. Η ψυχή μας όμως δουλεύει με άλλο τρόπο. Πηγαίνει κατευθείαν στη ρίζα του προβλήματος. Εάν είμαστε ευθυγραμμισμένοι μαζί της και μπορέσουμε να την ακούσουμε, θα μας υποδείξει το σωστό και πιο γρήγορο τρόπο, έτσι ώστε να εργαστούμε εσωτερικά και να θεραπεύσουμε το καρμικό μίασμα. Όταν αυτό αρθεί, τότε δεν χρειάζεται καν να θέσουμε «ανώτερους» στόχους. Τα πράγματα συμβαίνουν σαν από μόνα τους γιατί πλέον δεν υπάρχει ο εσωτερικός καρμικός αποκλεισμός (καρμικό μίασμα) που να εμποδίζει το καλό από το να έρθει στις ζωές μας.

 

 

Τέλος Μέρους Ι









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης