English

Κοροναϊός και συνωμοσιολογία...."ε και λοιπόν;"


Είμαι σίγουρος ότι όλοι όσοι αυτοπροσδιορίζεστε «πνευματικοί» άνθρωποι, όσοι έχετε ενδιαφέρον και είστε στο χώρο αυτού που αποκαλούμε, «εσωτερική αναζήτηση» και όχι μόνο, έχετε διαβάσει, έχετε ακούσει, έχετε λάβει από κάποιο φίλο, κάποιο κείμενο που ξεσκεπάζει την «υποτιθέμενη απάτη» με τον κοροναϊό ή προβλέπει όλα τα άσχημα που πρόκειται να ακολουθήσουν και απλά ο ιός ήταν η αφορμή που ήθελαν (ή δημιούργησαν) κάποια κέντρα, κάποιες ελίτ, για να βάλουν σε εφαρμογή τα «σκοτεινά» τους σχέδια. Κάποιο κείμενο που λέει ότι όλα αυτά είχαν «προβλεφθεί» προ πολλού. Κάποιο κείμενο που καταγγέλλει το «στημένο παιχνίδι» που έχουν δημιουργήσει οι φαρμακοβιομηχανίες για να αποκομίσουν για άλλη μια φορά δισθεώρητα κέρδη. Κάποιο κείμενο που καταγγέλλει το σχέδιο για την επιβολή μιας παγκόσμιας απολυταρχίας, με αφορμή και τα μέτρα πχ απαγόρευσης της κυκλοφορίας. Ή ακόμα εάν παρακολουθείτε «εκκλησιαστικούς-θρησκευτικούς» κύκλους ή έντυπα που μιλάνε για τις «προφητείες» που επαληθεύονται, για «γέροντες» που στέλνουν δραματικά μηνύματα για τα επερχόμενα, για την «Αποκάλυψη» που έχει ξεκινήσει, κτλ. 

Έχω γίνει και εγώ δέκτης τέτοιων κειμένων και μηνυμάτων, για ένα επιπλέον λόγο, ότι αναγνωρίζομαι και σαν κάποιος που ασχολείται πιο «εμπεριστατωμένα» με αυτά τα θέματα μέσω και του Συστήματος Μορφογένεσις. Έτσι βλέπω φίλους μου να  απευθύνονται σ’ εμένα και να περιμένουν «εναγωνίως» να τους καταθέσω τη γνώμη μου για το τι θα γίνει από εδώ και πέρα. Στην ουσία θέλουν να τους επιβεβαιώσω αυτό που ήδη έχουν στο μυαλό τους, αυτό που ήδη πιστεύουν.

Η απάντηση μου στις «καταγγελίες» τους και στο «ξεσκέπασμα» της απάτης ή των σκοτεινών σχεδίων είναι μια και αυτή είναι: «ε και;». Και αυτό θέλω να απαντήσω και στον καθένα που θα ήθελε να μου θέσει την ίδια ερώτηση και ας μην γνωριζόμαστε και ας μην έχουμε προσωπική επικοινωνία. Θα σου έλεγα, «Ε και λοιπόν;» τι έγινε που το ξέρεις τώρα ή το ήξερες και από παλαιότερα; Τι θα αλλάξει τώρα που θα επιβεβαιώσεις τα δυσοίωνα; Τι άλλαξε που το ήξερες και είχες ακούσει για αυτά τα πράγματα ίσως και χρόνια πριν; Τίποτα απολύτως. Και τι σκοπεύεις να κάνεις τώρα που επιβεβαιώθηκε πλήρως αυτό που φοβόσουν; Τι μπορείς να κάνεις πρακτικά;

Ο λόγος που θέτω αυτές τις ερωτήσεις δεν είναι για να ακυρώσω τις ανησυχίες των συνανθρώπων μας, ούτε να αρνηθώ πως αυτό που περιγράφουν είναι έτσι, πως θα μπορούσα άλλωστε να κάνω κάτι τέτοιο. Ο σκοπός μου είναι να αφυπνίσω περισσότερο τη συνειδητότητα μας στο ένα και μόνο γεγονός, στο ένα γεγονός που πρακτικά κάνει όλη τη διαφορά. Στο γεγονός ότι είμαστε δημιουργοί της πραγματικότητας μας, τόσο σε ατομικό επίπεδο όσο και σε συλλογικό. Άρα από αυτήν την άποψη πιο σωστή συζήτηση μεταξύ μας θα ήταν να λέγαμε και να αναρωτιόμασταν, «γιατί δημιουργήσαμε μια τέτοια πραγματικότητα;», «τι μας εξυπηρετεί και το κάναμε αυτό;». Αυτό βέβαια προϋποθέτει την αφύπνιση στη συνειδητότητα και υπευθυνότητα ότι ο καθένας μας δημιουργεί πραγματικότητα, είτε το καταλαβαίνει αυτό συνειδητά, είτε δεν το καταλαβαίνει.

Υπάρχει όμως μια «πνευματική» δυσκολία σε όλο αυτό, σε όλη αυτήν τη δυσκολία μας να αντιληφθούμε την αλήθεια πίσω από τα φαινόμενα, πίσω από τα γεγονότα και σε αυτήν θα αναφερθώ τώρα.

Από την πνευματική σκοπιά να επισημάνουμε ότι ο άνθρωπος «καρμικά» ενοικεί τον τρισδιάστατο υλικό κόσμο. Όπως αναφέρει η πνευματική παράδοση των Αγγελειαφόρων του Φωτός (από την οποία προέρχεται η γνώση του Συστήματος Μορφογένεσις) η βασική ψευδαίσθηση από την οποία υποφέρουν τα όντα που ενοικούν αυτόν τον καρμικό κόσμο (τον τρισδιάστατο υλικό), είναι ότι την εξωτερική τους πραγματικότητα, την πραγματικότητα των φαινομένων, την «αντιλαμβάνονται» ως αδυσώπητη και απαράλλαχτη. Δηλαδή υποφέρουν (-ουμε) από την ψευδαίσθηση ότι η εξωτερική πραγματικότητα συμβαίνει χωρίς τη θέληση τους (μας). Ότι είναι μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται έτσι από «μόνη» της δηλαδή είναι αντικειμενική και ανεξάρτητη, πέρα από τη θέληση τους, τη συνειδητή τους (μας) θέληση. Αυτά τα όντα που υποφέρουν από αυτήν την ψευδαίσθηση, είμαστε εμείς, οι άνθρωποι. Και πνευματική εξέλιξη, πνευματική αφύπνιση για εμάς τους ανθρώπους είναι η απελευθέρωση από αυτήν την ψευδαίσθηση, από αυτήν την πλάνη. Γι’ αυτό και στις ανατολικές παραδόσεις μιλάνε για «αφύπνιση». Αφύπνιση από τι; Μα φυσικά από το «όνειρο» (matrix) ότι η εξωτερική πραγματικότητα είναι αληθινή, είναι «αμείλικτη», άρα και «αμετάβλητη» πέρα από τη θέληση των όντων (ανθρώπων). Αυτό είναι κάτι που πλέον αποδέχεται και η κβαντική φυσική, ότι η υλική πραγματικότητα δεν είναι αληθινή παρά μόνο μια προβολή του νου, ένα μάτριξ που το δημιουργούμε κάθε στιγμή με το νου μας!!

Άρα τι νόημα έχει να διαμαρτυρόμαστε; Έχει φυσικά γιατί αποκαλύπτει το που βρισκόμαστε συνειδησιακά. Ποιο «όνειρο» βλέπουμε, ποιό μάτριξ προβάλλουμε και ενισχύουμε συνεχώς με την ενέργεια μας.

Ας δούμε και κάποια άλλα πράγματα που προκύπτουν από αυτή τη βασική ψευδαίσθηση από την οποία υποφέρουμε εμείς τα «ανθρώπινα όντα» που ενοικούμε αυτόν τον καρμικό υλικό τριασδιάστατο κόσμο.

Η πρώτη και πιο σοβαρή επίπτωση είναι ο φόβος. Ναι καλά διαβάσατε. Ο φόβος προκύπτει σαν συνέπεια από αυτήν την ψευδαίσθηση. Αλήθεια έχετε ποτέ σκεφτεί γιατί φοβόμαστε; Ο λόγος που φοβόμαστε είναι ένας. Φοβόμαστε ότι κάποιος ή κάτι, μέσα στον (εξωτερικό) υλικό κόσμο που αποκαλούμε (εξωτερική) πραγματικότητα, μπορεί να μας βλάψει, να μας κάνει κακό ή μπορεί να μας στερήσει κάτι που επιθυμούμε να έχουμε. Βλέπετε πως ο φόβος είναι στην ουσία η φυσική συνέπεια της ψευδαίσθησης που βιώνουμε, ότι δεν ελέγχουμε την πραγματικότητα μας, ότι δεν την δημιουργούμε εμείς οι ίδιοι, ότι αυτή είναι από μόνη της αντικειμενική, άρα έχει και τη δύναμη να «κάνει» πράγματα επάνω μας χωρίς φυσικά τη θέληση μας. Και αυτή η ψευδαίσθηση γεννάει το φόβο σαν αντίδραση σε αυτό το δεδομένο που έχουμε πιστέψει και πλέον θεωρούμε αληθινό (δηλαδή τη συγκεκριμένη ψευδαίσθηση).

Και αυτό ακριβώς βιώνουμε και τώρα με τον ιό ή την επιβολή της απολυταρχίας. Φοβόμαστε ότι κάτι έξω από εμάς (ο ιός) θα έρθει και θα μας πλήξει χωρίς εμείς να μπορούμε να κάνουμε κάτι. Ή μια απολυταρχική ελίτ θα επιβάλλει βίαια την εξουσία της επάνω μας και θα μας στερήσει την ελευθερία μας. Βλέπουμε ότι η ιστορία με τον κρονοϊό ή την επιβολή της απολυταρχίας από κάποια, κέντρα, από κάποια ελίτ, από κάποια παγκόσμια κυβέρνηση, ταιριάζει απόλυτα στο βασικό σενάριο πάνω στο οποίο δημιουργούμε το μάτριξ μέσα στο οποίο ζούμε. Δηλαδή ότι είμαστε αβοήθητα θύματα της πραγματικότητας μέσα στην οποία ζούμε. Αλλά όπως είπαμε αυτό είναι μόνο μια ψευδαίσθηση, μια πλάνη, στην ουσία καμιά πραγματικότητα δεν μπορεί να υπάρξει εάν δεν την έχουμε εμείς πρώτα δημιουργήσει συνειδησιακά. Αυτό είναι κάτι που έχουν επαναλάβει όλοι οι μεγάλοι πνευματικοί δάσκαλοι που έχουν εμφανιστεί στη γη ανά τους αιώνες. Δεν μπορεί τίποτα να μας συμβεί έτσι από μόνο του παρά πρέπει και εμείς οι ίδιοι να συναινέσουμε. Πως; Μα φυσικά δεχόμενοι την ψευδαίσθηση ότι δεν έχουμε έλεγχο πάνω στην πραγματικότητα και άρα και στα γεγονότα που συμβαίνουν. Οπότε είμαστε αβοήθητα θύματα. Από την ίδια ψευδαίσθηση υποφέρουν και αυτοί που απαρτίζουν τις λεγόμενες ελίτ, τα «κέντρα εξουσίας». Νιώθουν και αυτοί ότι δεν έχουν τον έλεγχο της πραγματικότητας τους (σε συνειδησιακό επίπεδο), τόσο της ατομικής όσο και της συλλογικής, ότι είναι και αυτοί θύματα στην ουσία της πραγματικότητας τους. Μόνο που αυτοί επιλέγουν άλλο τρόπο αντίδρασης στο φόβο τους ότι είναι θύματα της πραγματικότητας. Επιλέγουν να δράσουν επιθετικά μέσα στο υλικό μάτριξ και να συσσωρεύσουν όση περισσότερη υλική δύναμη μπορούν, είτε με τη μορφή εξουσίας, είτε οικονομική, είτε θρησκευτική, είτε όποιας άλλης μορφής μπορούν να αποκτήσουν. Λειτουργούν δηλαδή σαν «καρκινικά κύτταρα», που στο όνομα της επιβίωσης τους, επιτίθενται στα άλλα κύτταρα του οργανισμού, καννιβαλίζοντας τα, αδιαφορώντας (ή μη καταλαβαίνοντας) ότι έτσι αργά ή γρήγορα θα καταστρέψουν όλο τον οργανισμό και κατ’ επέκταση και τα ίδια. Δεν είναι τυχαίο που ο καρκίνος είναι η νούμερο ένα θανατηφόρα ασθένεια στην ανθρωπότητα. Εκφράζει απόλυτα τη συνειδησιακή κατάσταση του ανθρώπου και αυτή τη συνειδησιακή κατάσταση την εκδηλώνει τόσο στο σώμα του όσο και στο σώμα της γης, του πλανήτη μας (όπως μέσα έτσι και έξω, κατά το Ερμητικό «ως άνω και κάτω»).

Η πλειοψηφία των όντων (ανθρώπων) πιστεύει (συνειδησιακή κατάσταση) ότι είναι θύματα αλλά μπαίνει σε μια παθητική αποδοχή αυτού του ρόλου σαν ένας ενστικτώδης τρόπος αντίδρασης, ενώ οι ελίτ, που πιστεύουν και αυτοί όπως είπαμε ότι είναι θύματα και ότι κινδυνεύουν από την πραγματικότητα (την υλική), αντιδρούν διαφορετικά, αντιδρούν επιθετικά και προβαίνουν σε ολοένα και μεγαλύτερο έλεγχο της πραγματικότητας, με σκοπό να αποφύγουν αυτό που φοβούνται. Και ενώ οι μεν είναι πιο παθητικοί στην αντίδραση τους και οι δε πιο επιθετικοί, όλοι μας όμως μοιραζόμαστε την ίδια ψευδαίσθηση, τον ίδιο φόβο. Ότι η υλική πραγματικότητα είναι αντικειμενική, αμείλικτη και έξω από τον έλεγχο μας. Έτσι στην ουσία κάνοντας ασυνείδητη χρήση της συνειδητότητας μας όλοι μας συνεχίζουμε και προβάλλουμε το ίδιο όνειρο ή τον ίδιο «εφιάλτη» εάν προτιμάτε καλύτερα καθώς όσο θα χειροτερεύει το «όνειρο» τόσο πιο πολύ θα μοιάζει σε εφιάλτη.

Εάν όμως θέλουμε να λεγόμαστε συνειδητοί πνευματικοί άνθρωποι είναι υποχρέωση μας να αφυπνιστούμε από αυτήν την ψευδαίσθηση. Δεν υπάρχει περίπτωση να αλλάξει κάτι στην υλική πραγματικότητα του πλανήτη όσο η βασική ψευδαίσθηση θα παραμένει στη θέση της. Γιατί πολύ απλά η συνειδητότητα μας, ασυνείδητα μεν αλλά το κάνει δε, θα αναδημιουργεί ξανά και ξανά (στην ουσία το κάνει κάθε δευτερόλεπτο) την ίδια πραγματικότητα. Δεν μπορεί να επικρατήσει ειρήνη και αρμονία στον πλανήτη και την ανθρωπότητα χωρίς πρώτα να έχει αλλάξει η συνειδητότητα του. Και μόνο εάν αφυπνιστούμε στην κατανόηση ότι δημιουργούμε την πραγματικότητα μας και δεν υπάρχει κανένας λόγος στέρησης, ανταγωνισμού και διαμάχης, μόνο τότε θα αλλάξουμε το πλανητικό όνειρο που προβάλλουμε.  

Οι άνθρωποι «ελπίζουν» σε μια «εξωτερική λύση». Ελπίζουν πχ να βρεθεί το εμβόλιο σύντομα. Ή όταν είχαμε (ή έχουμε) την οικονομική κρίση με τα μνημόνια όλοι έλεγαν πως δεν υπάρχει κάποιος ηγέτης να μας «σώσει». Δείτε όμως πάλι ότι πίσω από αυτά τα φαινομενικά καλά και λογικά αιτήματα κρύβετε η ίδια ψευδαίσθηση, ότι είμαστε θύματα της πραγματικότητας. Επιθυμούμε ένα «ηγέτη» να έρθει και να μας σώσει, έτσι ώστε εμείς με την ησυχία μας μετά να συνεχίσουμε στον ύπνο μας και να δημιουργούμε την ίδια πραγματικότητα. Δεν θέλουμε να ξυπνήσουμε, απλά θέλουμε εάν είναι δυνατόν ο ηγέτης να μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε «βολεμένοι», όπως ήμασταν και πρώτα, πριν δηλαδή το γεγονός της όποιας κρίσης που ξεσπάει στην εξωτερική πραγματικότητα και μας ξεβολεύει. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει λόγω της ψευδαίσθησης που συνεχώς (ανα)δημιουργούμε. Και ο ηγέτης να εμφανιστεί και να κάνει κάποιο επιθυμητό έργο, όπως έχει γίνει στο παρελθόν σε πολλές κοινωνίες, είναι απλά ζήτημα χρόνου να ξαναγυρίσουμε στα προβλήματα και τα αδιέξοδα γιατί πολύ απλά η συλλογική συνειδητότητα ασυνείδητα δημιουργεί συνεχώς προβλήματα, αδιέξοδα και συγκρούσεις. Αλήθεια γιατί δεν έχει γίνει ποτέ δυνατό, παρά την ύπαρξη διαφόρων φωτισμένων ηγετών κατά περιόδους, καμιά κοινωνία να βαδίσει σε μια πορεία συνεχόμενης ευημερίας και ειρήνης; Γιατί ακόμη και ο ίδιος ο ηγέτης πολλές φορές γίνεται μέρος του προβλήματος και όχι της λύσης; Η απάντηση είναι μια. Γιατί δημιουργούμε την πραγματικότητα μας με τη συνειδητότητα μας και όχι με τα εξωτερικά έργα μας (δηλαδή την εξωτερική δράση μας).

Αυτό ήταν και το πρόβλημα με αρκετούς πνευματικούς δασκάλους, που η πλειοψηφία των ανθρώπων δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να τους δει ως πνευματικούς δασκάλους. Ήθελε να τους δει σαν «ηγέτες», σαν φυσικούς ηγέτες που θα έρθουν να σώσουν, να καθαρίσουν τη μπουγάδα για πάρτι τους. Πάρτε το παράδειγμα του Ιησού Χριστού. Ήρθε για να αφυπνίσει και σώσει την ανθρωπότητα από την ψευδαίσθηση που ζούσε, από την πλάνη της αμαρτίας και να της αποκαλύψει τη Βασιλεία των Ουρανών, που είναι όχι ένα μέρος εξωτικό κάπου στον ουρανό αλλά μέσα μας όπως έλεγε ο Χριστός («η βασιλεία του Θεού εντός υμών εστίν», κατά Λουκά 17, 20-21). Οι Εβραίοι όμως δεν τον ήθελαν έτσι, τον προτιμούσαν ως κοσμικό βασιλιά, σαν ένα ηγέτη, σωτήρα (μεσσία) που θα τους έσωνε και απελευθέρωνε από τους κατακτητές Ρωμαίους. Γι’ αυτό και τον απέρριψαν και ακόμη περιμένουν τον μεσσία! Ακόμη και να ήταν ο Χριστός ο ηγέτης που περίμεναν, πιστεύετε ότι επί της ουσίας θα άλλαζε κάτι; Όχι φυσικά γιατί όπως είπαμε η συνειδητότητα των ανθρώπινων όντων δημιουργεί ξανά και ξανά την ίδια πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα φόβου όπου θύτες και θύματα αλλάζουν συνεχώς ρόλους και αλληλοεξοντώνονται. Η πραγματικότητα όμως παραμένει στην ουσία της η ίδια καθώς δεν έχει αλλάξει η ανθρώπινη συνειδητότητα και δεν έχει αλλάξει την βασική της ψευδαίσθηση.

Ας δούμε ακόμη ένα παράδειγμα, αυτό του Γκάντι στην Ινδία, που έπαιξε το ρόλο και του πολιτικού ηγέτη πέρα από το να είναι μόνο πνευματικός δάσκαλος. Εμφανίστηκε λοιπόν ο Γκάντι και έγινε ο ηγέτης που ήθελαν οι Ινδοί, αυτός που θα τους οδηγούσε στην απελευθέρωση από τους Άγγλους αποικιοκράτες. Και τα κατάφερε και η Ινδία κέρδισε την ανεξαρτησία της. Τι έγινε αμέσως μετά; Θα περίμενε κάποιος ότι θα ξεκινούσε η ευημερία για όλους τους ανθρώπους κατοίκους αυτής της χώρας. Όμως όπως είπαμε αυτό δεν μπορεί να γίνει γιατί πολύ απλά η συνειδητότητα των ανθρώπων συνεχίζει και προβάλλει το ίδιο όνειρο. Αμέσως μετά την απελευθέρωση της Ινδίας από τους Άγγλους, οι Ινδοί ξεκίνησαν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ μουσουλμάνων και Ινδουϊστών με πάνω από μισό εκατομμύριο νεκρούς! Τύφλα να έχει δηλαδή η αποικιοκρατία. Το κακό που έκαναν οι Ινδοί στον εαυτό τους δεν θα μπορούσε να το κάνει κανένας εξωτερικός εχθρός. Και όλο αυτό γίνεται γιατί η συνειδητότητα δεν έχει αλλάξει.

Βλέπουμε στον κόσμο να γίνονται πόλεμοι, επαναστάσεις, κινήματα, κτλ. Αλλάζει όμως επί της ουσίας κάτι; Αλλάζουν καθεστώτα αλλά στην ουσία δεν αλλάζει τίποτα, παρά μόνο τα πρόσωπα που διαχειρίζονται κάθε φορά την εξουσία. Είναι όμως αυτό αληθινή αλλαγή;

Σε παγκόσμιο επίπεδο, τελειώνει ποτέ το όνειρο της εκμετάλλευσης του ανθρώπου από άνθρωπο; Η προσπάθεια επιβολής της κυριαρχίας του ενός ανθρώπου πάνω στον άλλο; Η απάντηση σε αυτά τα ερωτήματα είναι ότι ποτέ δεν τελειώνει, απλά μόνο αλλάζει η μορφή. Παλιά μπορεί η εξουσία να επιβαλλόταν με το να αλυσοδένουν κάποιους ανθρώπους (σκλάβους) με αλυσίδες, τώρα τους αλυσοδένουν πχ με δάνεια! Η μορφή αλλάζει αλλά η ουσία του σεναρίου είναι η ίδια, μόνο η τεχνολογία και τα μέσα διαφέρουν. Και παραμένει το ίδιο το σενάριο γιατί συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε το ίδιο όνειρο σαν ανθρωπότητα (σαν συλλογική ανθρώπινη συνειδητότητα).

Άρα και όλη η συνωμοσιολογία δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένας ακόμη κρίκος στην ίδια αλυσίδα, στο ίδιο όνειρο, στην ίδια ψευδαίσθηση. Δεν έχει νόημα να την καταγγέλλουμε τώρα, εάν η επιβολή εξουσίας χρησιμοποιεί ως «τεχνολογία» τον κορονοϊό ή το ψηφιακό χρήμα, κτλ Ίσα, ίσα συμβαίνει το αντίθετο. Όταν καταγγέλλουμε κάτι και αυτό δεν αλλάζει, απλά βιωματικά εμπεδώνουμε πιο βαθιά ότι είμαστε αβοήθητα θύματα και αυτό γεννάει περισσότερο φόβο μέσα μας, άρα συνθήκες ακόμη μεγαλύτερης συνειδησιακής υποδούλωσης. Ίσως μάλιστα οι διάφορες «ελίτ» αυτό να επιθυμούν τώρα. Να γίνεται η «δύναμη» τους ολοένα και πιο φανερή, να γίνεται επίδειξη αυτής της δύναμης, όλοι να μιλάνε γι’ αυτήν. Δηλαδή τα θύματα, οι μάζες των ανθρώπων να τους καταγγέλλουν αλλά ταυτόχρονα να γεμίζουν με φόβο και «δέος» για τη δύναμη τους, έτσι ώστε να εμπεδώνουν ακόμη περισσότερο ότι δεν μπορούν να αλλάξουν κάτι, παρά να αποδεχτούν την «αναπόφευκτη μοίρα» τους και να ελπίζουν μόνο ότι θα υποφέρουν όσο γίνεται με λιγότερες απώλειες. Δηλαδή στο τέλος να είναι και ευχαριστημένοι απλά εάν δεν πάθουν μεγαλύτερο κακό, αυτό που φανταζόντουσαν.

Θα μου πει κάποιος, με αυτήν τη λογική να μην αντιδράσουμε; Να μην πούμε ή να μην κάνουμε τίποτα και να τα αποδεχτούμε όλα αδιαμαρτύρητα; Όχι σε καμία περίπτωση, να αντιδράσουμε όπως μπορεί ο καθένας και να απαιτήσουμε πράγματα έτσι ώστε να μην χειροτερέψουν οι εξωτερικές συνθήκες. Αλλά να ζητήσουμε και να επιδιώξουμε τη βελτίωση των εξωτερικών συνθηκών με ποιο σκοπό, με ποια στόχευση; Έτσι απλά να περάσει ο κίνδυνος και να γυρίσουμε μετά πάλι σε μια συνειδησιακή κατάσταση «αφασίας» ή σ’ ένα καθημερινό «βόλεμα» που τελικά δεν οδηγούν πουθενά; Όχι αυτό δεν το θέλουμε. Από την πνευματική σκοπιά τη βελτίωση των εξωτερικών συνθηκών τη θέλουμε για ένα και μόνο λόγο. Για να μπορέσουμε σε συνθήκες ηρεμίας και όχι εξωτερικής πίεσης να στραφούμε εσωτερικά και ν’ αφυπνίσουμε τη συνειδητότητα μας. Όταν οι εξωτερικές συνθήκες είναι δυσμενείς και βιώνουμε ακραίες συνθήκες φτώχειας, πόνου, απειλών υγείας (όπως τώρα με τον κορονοϊό), σωματικής ακεραιότητας, στέρησης ελευθερίας, πολέμου, κτλ., τότε η συνειδητότητα μας συσκοτίζεται ακόμη περισσότερο. Κάτω από την πίεση των έντονων συναισθημάτων (πχ φόβος) που δημιουργούν οι δυσμενείς εξωτερικές συνθήκες θα ενεργοποιηθούν τα ένστικτα μας (πχ φυγής ή μάχης) και θα προσπαθούμε μόνο να επιβιώσουμε με όποιο τρόπο. Είναι πολύ δύσκολο σε τέτοιες συνθήκες να στραφεί κάποιος μέσα του. Γι’ αυτό θέλουμε τις ήπιες εξωτερικές συνθήκες, έτσι ώστε με ηρεμία και χωρίς πίεση να κάνουμε τη στροφή προς τα μέσα. Δυστυχώς όμως για την πλειοψηφία μας, όταν έχουμε καλές εξωτερικές συνθήκες, εμείς τις σπαταλούμε σε ανούσια πράγματα. Εγκλωβιζόμαστε στα «μπιχλιμπίδια» του μάτριξ και πάλι αναβάλουμε (ή δεν ενδιαφερόμαστε ποτέ) την εσωτερική μας αφύπνιση. Η ζωή μας γίνεται μια ανούσια επανάληψη των ίδιων τετριμμένων πραγμάτων που βιώνει η πλειοψηφία μας. Μικροχαρές, μικρολύπες, άσκοπος καταναλωτισμός και γενικά ένα ανούσιο βόλεμα. Ελάχιστοι εκμεταλλεύονται αυτές τις καλές εξωτερικές συνθήκες όσο αυτές διαρκούν για να κάνουν εσωτερική εργασία.

Γιατί όμως είναι δύσκολο να κάνουμε αυτήν την αλλαγή και τη στροφή προς τα μέσα; Γιατί εγκλωβιζόμαστε στην αδράνεια και τη συνήθεια; Γιατί η αδράνεια είναι ένας από τους φυσικούς νόμους που διέπουν την ύλη και αφού έχουμε υλικά σώματα, δεν μπορούμε να αποφύγουμε το νόμο της αδράνειας (δηλαδή της συνήθειας). Και τι λέει ο νόμος της αδράνειας; Για να μετακινηθεί ένα σώμα θα πρέπει να ασκηθεί επάνω του δύναμη (ενέργεια) μεγαλύτερη από τη δύναμη (μάζα) που το διατηρεί σε αδράνεια. Να το πούμε με ψυχολογικούς όρους. Ένας άνθρωπος αλλάζει μόνο όταν το κόστος (πόνος) του να παραμείνει στην παλιά κατάσταση είναι μεγαλύτερο από το κόστος (πόνος-προσπάθεια) της αλλαγής. Δηλαδή μόνο όταν η παλιά κατάσταση θα μας πονέσει τόσο που θα κάνει το ζόρι (προσπάθεια) της αλλαγής να φαίνεται μικρό μπροστά της.

Να δώσουμε ένα παράδειγμα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα καπνιστή. Ο συγκεκριμένος καπνιστής απολαμβάνει συγκεκριμένα οφέλη (ευχαρίστηση) από το κάπνισμα, ενώ η πιθανή βλάβη από το κάπνισμα είναι στην αντίληψη του προς το παρόν μικρή. Προσοχή το όλο ζήτημα έχει να κάνει με την αντίληψη. Ενώ δηλαδή μπορεί να γίνεται η βλάβη στα πνευμόνια του, αυτή δεν υπάρχει (ή είναι πολύ μικρή) προς το παρόν στην αντίληψη του. Άρα μέσα στη συνειδητότητα του το ζύγισμα των δύο καταστάσεων, οφέλη (απόλαυση) και πιθανής ζημίας, γέρνει σαφώς υπέρ των αντιλαμβανόμενων ωφελειών. Έτσι η κάθε νουθεσία που του γίνεται για να κόψει το κάπνισμα, μικρή επίδραση έχει επάνω του γιατί δεν έχει αλλάξει κάτι στην αντίληψη του. Ας υποθέσουμε ότι περνάνε τα χρόνια και ο καπνιστής συνεχίζει να καπνίζει. Ξαφνικά αρρωσταίνει, κάνει εξετάσεις και του βρίσκουν μια πολύ σοβαρή ασθένεια η οποία απειλεί τη ζωή του. Οι γιατροί του λένε ότι εάν δεν κόψει το κάπνισμα δεν του μένει πολύς χρόνος ζωής. Τώρα μέσα στην αντίληψη του έχουν αλλάξει τα πράγματα. Το κόστος βλάβης πλέον έχει αυξηθεί δραματικά. Προσοχή, όχι ότι η βλάβη έγινε τώρα αλλά η αντίληψη της βλάβης έγινε τώρα και αυτό είναι το πιο σημαντικό γιατί η αντίληψη καθορίζει και τη συνειδητότητα μας. Τώρα το κόστος (πόνος-προσπάθεια) του να παραμείνει στην παλιά κατάσταση (καπνιστής), έχει γίνει πολύ μεγάλο (απειλή της ζωής) και ξεπερνάει το κόστος της αλλαγής (απώλεια ευχαρίστησης από το κάπνισμα, ξεβόλεμα από τη συνήθεια του καπνίσματος, ενέργεια που πρέπει να καταβληθεί στην προσπάθεια να αλλάξει η συνήθεια). Και ξαφνικά ο καπνιστής μας κόβει το κάπνισμα «μαχαίρι» που λέμε.

Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει με το κάθε τι που λέμε ότι θα αλλάξουμε; Μήπως το ίδιο δεν συμβαίνει και με όλες τις «προφητείες»; Μήπως οι προφητείες ή οι πνευματικές υπαγορεύσεις που έχουν δοθεί σε ανθρώπους από ανώτερες πνευματικές οντότητες και αυτοί τις επικοινώνησαν στην μεγάλη πλειοψηφία των ανθρώπων είχαν κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα; Όλοι ακούν για τις «προφητείες» που μας καλούν σε μετάνοια (μετά-νοώ, αλλάζω μυαλό), για αλλαγή στον τρόπο και στάση ζωής, σε μια νέα αντίληψη της ζωής που ζούμε, όλοι συμφωνούν με αυτές, όλοι λένε ότι κάτι πρέπει να γίνει αλλά κανένας δεν αλλάζει. Τώρα μάλιστα και με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουμε και ένα καινούργιο φρούτο. Κάνουμε like (facebook) ή γινόμαστε followers (twitter) και είμαστε εντάξει, κάναμε το καθήκον μας, δηλώσαμε ότι συμφωνούμε και έληξε το θέμα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Γιατί ισχύει ο ίδιος μηχανισμός που περιγράψαμε με τον καπνιστή. Γιατί προς το παρόν ακόμη είμαστε βολεμένοι. Δεν μας έχει πονέσει πολύ ακόμη η νέα επιδείνωση της κατάστασης. Δυστυχώς οι άνθρωποι μοιάζουμε να σοκαριζόμαστε και ν’ αφυπνιζόμαστε μόνο όταν πιάσουμε πάτο, μόνο όταν ενεργοποιηθεί το ένστικτο της επιβίωσης, μόνο όταν νιώσουμε ότι η «εξωτερική» απειλή γίνει ζήτημα ζωής και θανάτου. Μόνο που τότε τα πράγματα είναι ήδη σε προχωρημένη και πολύ δύσκολη κατάσταση και η μεταστροφή της απαιτεί πολύ μεγαλύτερη δαπάνη ενέργειας και προσπάθειας . Αλλά παρόλα αυτά επειδή το σοκ είναι έντονο, μας κινητοποιεί και ίσως έστω και την τελευταία στιγμή μπορούμε να κάνουμε κάτι, ν’ αλλάξουμε συνειδησιακά.

Έτσι ίσως και τώρα με τον κοροναϊό, η κατάσταση ν’ αποτελέσει ευκαιρία για αφύπνιση γιατί ακουμπάει το ένστικτο της επιβίωσης μας. Ίσως τώρα να καταλάβει μια ακόμη μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού ότι εάν συνεχίσουμε έτσι, στον ίδιο ύπνο, τότε ο εφιάλτης που βλέπουμε ως όνειρο θα γίνεται ολοένα και χειρότερος. Και επιτέλους ίσως αφυπνιστούμε με την πνευματική έννοια και αναλάβουμε την ευθύνη της συνειδητότητας μας και της πραγματικότητας που δημιουργούμε με αυτήν!!

Το πρόβλημα μας είναι πνευματικό στη βάση του, με την έννοια ότι έχουμε αποκοπεί από το πνεύμα μας (συνειδητότητα) και έχουμε απορροφηθεί από την υλική εξωτερική πραγματικότητα. Αυτό εξάλλου ήταν και το αποτέλεσμα της συνειδησιακής (πνευματικής) πτώσης του ανθρώπου. Στην παράδοση του Χριστιανισμού αυτό περιγράφεται πολύ γλαφυρά στο βιβλίο της Γένεσις, όπου λέει ότι μόλις οι πρωτόπλαστοι έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό άνοιξαν τα μάτια τους και είδαν ότι ήταν γυμνοί (Γεν. 3,7. «καὶ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοὶ τῶν δύο, καὶ ἔγνωσαν ὅτι γυμνοὶ ἦσαν»). Δηλαδή μέχρι τότε τι ήταν; Τυφλοί που δεν έβλεπαν ότι ήταν γυμνοί; Όχι φυσικά αλλά αυτό που εννοεί το κείμενο είναι ότι πλέον η συνειδητότητα τους στράφηκε «εξωτερικά» από εκεί που ήταν εσωτερική και ήταν σε ενότητα με το Θεό και η αντίληψη τους προερχόταν από το Θεό. Τώρα η αντίληψη τους έγινε «υλική» και αυτό πρακτικά σημαίνει ότι κυρίως στηρίζεται στη φυσική αίσθηση της όρασης.

Γνωρίζετε ότι ο άνθρωπος το 90%-95% της αντίληψης του κόσμου του το βασίζει στην αίσθηση της όρασης και το υπόλοιπο στις υπόλοιπες φυσικές του αισθήσεις; Είναι εντυπωσιακό το πόσο πολύ στηριζόμαστε στην όραση. Αυτό όμως έχει μια επίπτωση σημαντική, την εξής, ότι εάν δεν δούμε κάτι με τα «μάτια» μας δεν πιστεύουμε. Αλλά ακόμη και εάν κάτι το δούμε, μόλις φύγει από τα μάτια μας αυτό που δεν βλέπουμε πλέον, αρχίζει και εξασθενεί μέσα στην αντίληψη μας («μάτια που δεν βλέπονται γρήγορα λησμονιούνται» όπως λέει και λαϊκή σοφή παροιμία). Δηλαδή η συνειδητότητα μας στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην όραση μας.  

Δεν σας κάνει εντύπωση που ένα μέρος του πληθυσμού μοιάζει να μην «χαμαπριάζει» από τον ιό και τους κινδύνους του με αποτέλεσμα να κυκλοφορεί σαν να μην συμβαίνει τίποτα, αναγκάζοντας την κυβέρνηση να προχωρήσει στην απαγόρευση της κυκλοφορίας; Μάλιστα αυτούς τους ανθρώπους οι υπόλοιποι τους χαρακτηρίζουν επιπόλαιους, ανεύθυνους, κτλ. Αλήθεια πιστεύετε ότι αυτά τα άτομα είναι ανήθικα ή έστω λιγότερο ηθικά από αυτούς που συμμορφώθηκαν; Ασφαλώς και όχι. Το πρόβλημα τους, όπως και όλων είναι ότι επειδή στηρίζονται στην όραση και δεν βλέπουν τον ιό, δεν αντιλαμβάνονται τον κίνδυνο, δεν γράφει έντονα μέσα στη συνειδητότητα τους. Είναι όπως στο παράδειγμα με τον καπνιστή που αναφέραμε πιο πάνω. Επειδή δεν έβλεπε τη βλάβη στα πνευμόνια του δεν αντιλαμβανόταν κάποιο κίνδυνο για την υγεία του. Εάν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, οι «αναίσθητοι» και «ανεύθυνοι», όπως τους χαρακτηρίζουν, δουν κάποιο θάνατο γύρω τους ή μέσα στην οικογένειας τους από αυτήν την αιτία, να είστε βέβαιοι ότι θα αλλάξουν συμπεριφορά τάχιστα.

Με την ίδια λογική που οι «υπεύθυνοι» άνθρωποι κατηγορούν τους «ανεύθυνους» στο θέμα της προστασίας από τον ιό, θα μπορούσε και ένας φωτισμένος πνευματικά άνθρωπος να μας κατηγορήσει για ανεύθυνους και εγκληματίες κατά της ανθρωπότητας από την πνευματική άποψη. Από την άποψη ότι δημιουργούμε συνεχώς καταστροφικές εκδοχές της πραγματικότητας. Και ξέρετε γιατί οι περισσότεροι δημιουργούμε (ασυνείδητα) τέτοιες εκδοχές της πραγματικότητας; Γιατί πολύ απλά δεν πιστεύουμε αυτούς που λένε ότι πρώτα «αόρατα» ενεργειακά δημιουργούμε την εκδοχή της πραγματικότητας μας και μετά αυτή εμφανίζεται στο υλικό πεδίο. Και ο λόγος που δεν τους πιστεύουμε είναι επειδή δεν μπορούμε αυτό να το δούμε με τα μάτια μας. Δεν μπορούμε να ενώσουμε οπτικά τις τελίτσες της σχέσης αιτίου και αποτελέσματος δηλαδή αιτίου-σκέψης και αποτελέσματος-εξωτερικών γεγονότων. Δεν μπορούμε να δούμε με τα υλικά μας μάτια πως οι σκέψεις μας σε αόρατο ενεργειακό επίπεδο (δηλαδή σε άλλη διάσταση, όχι στην τρισδιάστατη υλική) διαμορφώνουν την ενέργεια, η οποία δημιουργεί την υλική μας πραγματικότητα. Όπως με τον ίδιο τρόπο που δεν μπορούμε να δούμε τον ιό με τα φυσικά μας μάτια και τον αγνοούμε, έτσι πρακτικά αγνοούμε και τις νουθεσίες-διδασκαλίες που λένε ότι οι σκέψεις μας δημιουργούν την πραγματικότητα μας.

Γι’ αυτό ο Χριστός επέμενε τόσο πολύ στην πίστη, ενώ θεωρούσε ανώτερους (συνειδησιακά) τους ανθρώπους που πίστευαν χωρίς να έχουν την ανάγκη να δουν με τα φυσικά τους μάτια σημεία (θαύματα). Ήξερε ο Χριστός ότι ο άνθρωπος που είχε ανάγκη να δει με τα φυσικά του μάτια για να πειστεί, ήταν σκλάβος της αίσθησης της όρασης και ότι όταν δεν θα είχε την οπτική απόδειξη που ζητούσε θα του ήταν πολύ δύσκολο να πιστέψει. Γι’ αυτό και αυτοί που πίστευαν χωρίς πρώτα να χρειάζονται τις οπτικές αποδείξεις, ήταν ανώτεροι συνειδησιακά.

Αυτό είναι και το πρόβλημα που έχουν πολλοί εκπαιδευόμενοι με την τέχνη της συνειδητής δημιουργίας, όταν ακολουθούν κάποια μέθοδο, καλή ώρα όπως το Σύστημα Μορφογένεσις. Όταν η υλοποίηση τους δεν έρχεται γρήγορα ή δεν βλέπουν σημάδια έναρξης της υλοποίησης, χάνουν την «πίστη» τους στην εργασία που έκαναν και τα παρατάνε, ενώ η υλοποίηση τους έχει ξεκινήσει, πολλές φορές μάλιστα είναι πολύ κοντά στην τελική φάση και αυτοί δυστυχώς τότε εγκαταλείπουν.

Κατανοητό το πρόβλημα και αναγνωρίζουμε τη δυσκολία. Είναι απότοκο της συνειδησιακής πτώσης του ανθρώπου να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στις φυσικές αισθήσεις, να είναι σχεδόν 100% απορροφημένος από το υλικό και έτσι να είναι αποκομμένος από τον αόρατο κόσμο του πνεύματος.

Δυστυχώς όμως πρέπει να προσπαθήσουμε να επιστρέψουμε στη σύνδεση με τον πνευματικό μας εαυτό, με τον κόσμο του πνεύματος, εάν θέλουμε να αντιστρέψουμε την κατάσταση. Και αυτό δεν είναι κάτι που γίνεται από μόνο του αλλά χρειάζεται την ατομική μας βούληση, προσπάθεια και πειθαρχία. Δεν υπάρχει τρόπος να συμβεί η στροφή προς τα μέσα από μόνη της. Δεν είναι μια ικανότητα-δεξιότητα που αναπτύσσεται από μόνη της. Δεν είναι ας πούμε όπως τα μαλλιά ή τα νύχια μας που μεγαλώνουν από μόνα τους. Δυστυχώς η ικανότητα για στροφή προς τα μέσα θέλει εξάσκηση και συνειδητή προσπάθεια.

Δεν είναι τυχαίο που όλες οι πνευματικές παραδόσεις έχουν ένα σωρό πρακτικές για να επιτύχουν αυτήν την κατάσταση, την αποκοπή από την εξωτερική προσοχή και τη στροφή στην εσωτερική αίσθηση. Αν γινόταν αυτό από μόνο του δεν θα υπήρχε λόγος για όλους αυτούς τους ασκητές και μοναχούς να αποσύρονται επιζητώντας στο μέγιστο βαθμό την απομόνωση από τα ερεθίσματα και τις «έγνοιες» του εξωτερικού κόσμου. Θα καθόταν στην άνεση του σπιτιού τους και θα έβλεπαν τηλεόραση ενώ η συνειδητότητα τους θα αναπτυσσόταν εσωτερικά αλλά δυστυχώς όπως είπαμε αυτό δεν γίνεται. Εάν θέλουμε να στραφούμε εσωτερικά πρέπει να το κάνουμε συνειδητά και να διαθέσουμε χρόνο και ενέργεια.

Γι’ αυτό και ίσως η ιστορία με τον ιό να μπορεί να γίνει μια ευκαιρία αφύπνσισης, καθώς για πολλούς ανθρώπους δίνεται (έστω και υποχρεωτικά) η δυνατότητα να παραμείνουν στο σπίτι τους και να έχουν περισσότερο χρόνο και άνεση για εσωτερική στροφή, για εσωτερική εργασία. Ίσως μάλιστα η συνειδητοποίηση (όσων φυσικά είναι έτοιμοι να την κάνουν) ότι δημιουργούμε (σε αόρατο ενεργειακό επίπεδο) εμείς οι ίδιοι όλες τις άσχημες εκδοχές της πραγματικότητας για τις οποίες μετά διαμαρτυρόμαστε, τους ευαισθητοποιήσει για να κάνουν αυτήν τη στροφή. Ίσως το καταλάβουμε αυτό σε μεγαλύτερη κλίμακα σε και σε μεγαλύτερο συλλογικό βαθμό. Ίσως λέω γιατί τίποτα δεν είναι προκαθορισμένο, τίποτα δεν είναι μοίρα από μόνο του και προαποφασισμένο να συμβεί. Εμείς το δημιουργούμε κάθε στιγμή με την εστίαση της προσοχής μας, με τη συνειδητότητα μας. Όσο θα εστιαζόμαστε στις ζοφερές εκδοχές της πραγματικότητας, τόσο αυτές θα αναπτύσσονται και θα γίνονται χειρότερες. Προσοχή, εδώ δε λέμε να αρνηθούμε αυτό που έχει έρθει μπροστά στα μάτια μας, αυτό που δημιουργήσαμε συλλογικά ως γεγονός και τώρα έχει εμφανιστεί στο εξωτερικό πεδίο αλλά ως συνειδητοί άνθρωποι και πολίτες, ως συνειδητοί πνευματικοί άνθρωποι αρνούμαστε να το ταϊσουμε άλλο με την ενέργεια μας. Ναι, το αποδεχόμαστε ως γεγονός, δεν μπαίνουμε σε άρνηση αλλά δεν του δίνουμε παραπάνω ενέργεια μέσω της παρατεταμένης εστίασης μας σε αυτό. Αποσύρουμε την προσοχή μας από αυτήν την εκδοχή της πραγματικότητας και τη μεταφέρουμε σε μια (αόρατη) εναλλακτική δονητική πραγματικότητα όπου αυτή η άσχημη εκδοχή δεν υπάρχει καν («ζητήσατε πρώτα τη βασιλεία των ουρανών και όλα τα άλλα θα σας προστεθούν» ήταν η μόνιμη επωδός του Ιησού Χριστού).

Το ξέρω ότι αυτήν τη στιγμή, αυτά που σας λέμε είναι απλές νουθεσίες και έχουν μόνο «διανοητική» επίδραση. Ο λόγος; Τα λόγια και οι νουθεσίες δεν μπορούν ν’ αλλάξουν τη δόνηση (συνειδητότητα) κάποιου, έτσι από μόνα τους. Μόνο εάν αυτός που τ’ ακούει ή τα διαβάζει αποφασίσει να πάει εσωτερικά και με «αφορμή» αυτές τις νουθεσίες κάνει στροφή προς τα μέσα και αποστρέψει την προσοχή του από το «εξωτερικό» και όλα αυτά που διαδραματίζονται στο εξωτερικό πεδίο (και στη συγκεκριμένη συχνότητα-δόνηση) και στρέψει την προσοχή του σε μια  εναλλακτική πραγματικότητα, που βρίσκεται σε πολύ υψηλότερη δόνηση από αυτήν που εξελίσσονται τα «δράματα» στο γήινο μάτριξ, σε μια εναλλακτική πραγματικότητα όπου τα «προβλήματα» που αντιλαμβάνεται και βιώνει στην εξωτερική «πραγματικότητα» δεν υπάρχουν καν, μόνο τότε θα έχουν πιάσει τόπο οι νουθεσίες. Δηλαδή για την ακρίβεια το ίδιο το άτομο θα έχει εκμεταλλευτεί στο μέγιστο τις νουθεσίες και θα έχει αλλάξει τη συνειδητότητα του (δόνηση). Θα έχει φύγει από τη χαμηλή συχνότητα του γήινου μάτριξ (συχνότητα του φόβου) και θα έχει πάει στην υψηλή συχνότητα-δόνηση (αγάπη) της εναλλακτικής πνευματικής πραγματικότητας.

Είναι χιουμοριστικό ν’ ακούς τις «παροτρύνσεις» και «συμβουλές» που δίνουν διάφοροι για μη «πανικό» και να μην «αγχωνόμαστε». Αφού πρώτα έχουν διασπείρει μια θύελλα τρόμου, στο τέλος λένε και την υπέροχη συμβουλή ότι δεν χρειάζεται πανικός. Ευτυχώς που μας συμβούλεψαν να μην πανικοβληθούμε γιατί διαφορετικά και εμείς δεν ξέρουμε τι θα κάναμε. Ευτυχώς που ακούσαμε αυτήν τη συμβουλή και ησυχάσαμε. Είναι αληθινά να γελάς με αυτά τα πράγματα.

Ενώ όλη η ενημέρωση και πληροφόρηση γίνεται σε χαμηλή δονητική συχνότητα, στη συχνότητα του φόβου και της απαισιοδοξίας, πετάνε και μια «μπούρδα» συμβουλή στο τέλος (η οποία δονητικά είναι στην ίδια χαμηλή συχνότητα της ενέργειας δηλαδή του φόβου), ώστε να μην αγχωνόμαστε και θεωρούν ότι έτσι θα είμαστε εντάξει. Τις περισσότερες φορές αυτοί που το κάνουν το κάνουν αυτό ίσως είναι και καλοπροαίρετοι αλλά με άγνοια για το πώς λειτουργεί ο άνθρωπος. Εάν ήταν με μια απλή συμβουλή να ξεπερνούσαμε το φόβο και το άγχος, θα ήμασταν όλοι super. Αλλά από την πρακτική μας εμπειρία ξέρουμε ότι κανένας δεν αλλάζει και δεν ησυχάζει, έτσι απλά γιατί άκουσε μια συμβουλή και μια θετική προτροπή. Ο φόβος και το άγχος είναι ενεργειακά (νευρικής φύσεως) φαινόμενα. Σε υλικό επίπεδο, σε επίπεδο φυσικού σώματος, όταν φοβόμαστε, είναι μια εκδήλωση του αυτόνομου συμπαθητικού νευρικού μας συστήματος, όπου καμία εξουσία δεν έχει επάνω του η διάνοια (γι’ αυτό και λέγεται αυτόνομο). Το αυτόνομο συμπαθητικό νευρικό σύστημα όταν δεχτεί ερεθίσματα που τα αντιλαμβάνεται ως απειλητικά, διεγείρεται αυτόνομα και ετοιμάζεται για μάχη ή φυγή. Γι’ αυτό ποτέ δεν μπορεί να λειτουργήσει μια διανοητική νουθεσία-προτροπή του στυλ «μη φοβάσαι», «μην αγχώνεσαι». Και ενεργειακά-συνειδησιακά-δονητικά να το δούμε, είναι κάτι τελείως διαφορετικό και με μεγάλη δονητική απόσταση μεταξύ τους οι δύο καταστάσεις, αυτή που βρισκόμαστε όταν φοβόμαστε δηλαδή ο φόβος και το άγχος και αυτήν που επιθυμούμε να είμαστε δηλαδή ηρεμία και αφοβία.

Αλλά αυτή η μετάβαση, από τη μια κατάσταση στην άλλη (από το φόβο στην αφοβία), δεν συμβαίνει γιατί πολύ απλά στο επίπεδο της συχνότητας που βρισκόμαστε, στο επίπεδο της συχνότητας-δόνησης που εξελίσσεται όλο αυτό το παιχνίδι του γήινου μάτριξ, το τρέχον δράμα με τον κοροναϊό, είναι αυτής του φόβου.

Και πώς να ξεφύγουμε από τη συχνότητα του φόβου του μάτριξ, όταν είπαμε ότι σχεδόν όλη μας την κατάσταση αντίληψης (συνειδητότητας) αυτού που θεωρούμε πραγματικότητα, την αντλούμε μέσα από τη φυσική αίσθηση της όρασης; Και που είναι εστιασμένη η όραση μας; Μα φυσικά σε όσα εκτυλίσσονται στην «εξωτερική πραγματικότητα». Άρα στην ουσία αναδημιουργούμε ξανά και ξανά την ίδια εκδοχή της πραγματικότητας γιατί πολύ απλά μέσα από την φυσική μας όραση διαμορφώνουμε ξανά και ξανά την ίδια αντίληψη της πραγματικότητας. Ένας φαύλος κύκλος δηλαδή που είναι σχεδόν αδύνατο να σπάσει για την πλειοψηφία των ανθρώπων. Και αυτή η εκδοχή της πραγματικότητας όπως είπαμε είναι στη δόνηση του φόβου, άρα και εμείς που την παρατηρούμε-αναδημιοργούμε, θέλοντας και μη είμαστε εγκλωβισμένοι σε αυτήν τη συχνότητα-δόνηση (φόβος).

Μόνο εάν φύγουμε από αυτήν τη συχνότητα και κατά συνέπεια από αυτήν την εκδοχή της πραγματικότητας θα μπορέσουμε να απαλλαγούμε από τα συναισθήματα του φόβου, της ανησυχίας, της αγωνίας και γενικότερα του άγχους. Και για να γίνει αυτό πρέπει οπωσδήποτε να αναλάβουμε την ευθύνη και να ελέγξουμε τη φυσική μας όραση και το τι αυτή παρατηρεί. Γιατί όπως εξηγήσαμε αυτή είναι υπεύθυνη για την τροφοδοσία της συνείδησης μας με «εντυπώσεις» και άρα υπεύθυνη και για τα συναισθήματα που νιώθουμε ως αντίδραση του φυσικού μας σώματος στις εντυπώσεις που δέχεται από τον εξωτερικό κόσμο. Αφού δεχτούμε αφιλτράριστα τις εντυπώσεις της όρασης μας από τον εξωτερικό κόσμο, μετά αντιδρούμε συναισθηματικά, τα συναισθήματα αυτά επιβάλλουν τις σκέψεις που κάνουμε, σε μια προσπάθεια της διάνοιας να βρει κάποια λύση για να ξεφύγει από τα άσχημα συναισθήματα. Δε βρίσκουμε κάποια λύση με τις σκέψεις, στρέφουμε τη ματιά μας πάλι στον εξωτερικό κόσμο (πχ δελτία ειδήσεων) για περισσότερη πληροφόρηση μήπως και βρούμε κάποια λύση αλλά δεχόμαστε πάλι φοβικές εντυπώσεις (εικόνες) και ο φαύλος κύκλος επαναλαμβάνεται, ενώ εμείς εσωτερικά νιώθουμε να ασφυκτιούμε και να πνιγόμαστε από τα αρνητικά συναισθήματα, αυτό δηλαδή που αποκαλούμε με το γενικό και αόριστο όρο ως «άγχος». Η ένταση αυτού του «άγχους» (δηλαδή των αρνητικών συναισθημάτων) έχει διάφορες επιπτώσεις στη φυσική και ψυχική μας υγεία. Από απλή νευρικότητα και ευερεθιστότητα μέχρι κρίσεις πανικού και κατάθλιψης.   

Από αυτό όμως που αληθινά θέλουμε να ξεφύγουμε είναι από τα συγκεκριμένα συναισθήματα (χαμηλή δόνηση) που μας στραγγαλίζουν και θέλουμε να βρεθούμε σε μια κατάσταση όπου νιώθουμε άλλα συναισθήματα όπως η εμπιστοσύνη, η σιγουριά, η ειρήνη, η αρμονία, κτλ. Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό δεν είναι να περιμένουμε να διορθωθούν τα πράγματα εξωτερικά (όπως ελπίζει η πλειοψηφία των ανθρώπων), αυτό δεν το ελέγχουμε άμεσα, μπορεί και να πάρει χρόνο. Η λύση είναι να διορθώσουμε εμείς την εστίαση μας εσωτερικά. Αποσπώντας την προσοχή μας από το εξωτερικό πεδίο και όλο το δράμα που εξελίσσεται εκεί (και άρα ελέγχοντας και φιλτράροντας τις εντυπώσεις που δέχεται η φυσική μας όραση-αντίληψη) και στρέφοντας την εσωτερικά στην εναλλακτική πραγματικότητα που αυτά τα συναισθήματα είναι αληθινά (ζητήσατε πρώτα τη Βασιλεία των Ουρανών).

Αυτή είναι η αληθινά υπεύθυνη πνευματικά στάση. Ναι, δεν αρνούμαστε όπως είπαμε αυτό που έχει εμφανιστεί στο εξωτερικό μας πεδίο (πχ η κατάσταση με τον ιό). Η άρνηση ποτέ δεν είναι χαρακτηριστικό των αληθινά αφυπνισμένων ανθρώπων αλλά δεν δίνουμε παραπάνω προσοχή πέρα από ότι πρακτικό χρειάζεται και μπορούμε να κάνουμε πχ κανόνες υγιεινής και υπακοή στα μέτρα που έχει πάρει η πολιτεία. Αυτό δεν χρειάζεται πολύ χρόνο, προσοχή και ενέργεια για να το κάνουμε. Η εμμονική (ψυχαναγκαστική) όμως συνεχής παρακολούθηση του «δράματος» μέσα από την τηλεόραση, το ίντερνετ, κτλ, είναι ανεύθυνη πνευματικά στάση και είναι το ίδιο ανεύθυνη (συνειδησιακά) όσο και με αυτήν των πολιτών που δεν υπακούουν στα μέτρα της πολιτείας.

Ίσως, όπως είπαμε, είναι μια χρυσή ευκαιρία τώρα με την υποχρεωτική καραντίνα να βρούμε το χρόνο και να κάνουμε πρακτική στροφή προς τα μέσα. Όπως αναφέραμε αυτή η ικανότητα δεν αναπτύσσεται από μόνη της αλλά χρειάζεται τη συνειδητή μας εξάσκηση. Δυστυχώς όπως εξηγήσαμε, η φυσική αίσθηση της όρασης μας ωθεί και μας τραβάει συνεχώς προς τα έξω γιατί μας «υποχρεώνει» να πιστέψουμε ως αληθινό μόνο αυτό που βλέπουμε με τα μάτια μας. Αυτή όμως η εξάρτηση και στροφή προς τα έξω, μας καθιστά «παθητικούς δέκτες» των εξωτερικών εντυπώσεων. Εξάλλου «ενεργειακά» το να είσαι «παθητικός δέκτης» είναι πολύ πιο εύκολο, δεν χρειάζεται να δαπανήσουμε ενέργεια, απλά καθόμαστε και «ρουφάμε» τις εντυπώσεις που μας σερβίρουν. Αυτό όμως έρχεται με το κόστος ότι δημιουργικά είμαστε έρμαιο άλλων που διαμορφώνουν πιο δυναμικά την εξωτερική πραγματικότητα εις βάρος μας ή εν αγνοία μας. Αντίθετα το να είμαστε ενεργειακά ενεργητικοί και δημιουργικοί απαιτεί την καταβολή ενέργειας από μεριάς μας αλλά μας ανταμείβει μακροπρόθεσμα με τη δημιουργία της πραγματικότητας που θέλουμε. Το να πειθαρχήσουμε και να εστιάσουμε την συνειδητότητα μας εκεί που θέλουμε δεν είναι εύκολο έργο, είναι ενεργοβόρο και αρχικά ο απαίδευτος και ανεξοικείωτος θέλει να το αποφύγει. Προτιμάει την εύκολη λύση του «παθητικού καταναλωτή» γιατί όπως είπαμε δεν απαιτεί την καταβολή (σχεδόν καθόλου) ενέργειας αλλά μακροπρόθεσμα είναι καταστροφικό. Όταν όμως έρχεται το σοκ, της ζοφερής πραγματικότητας, όπως πχ τώρα με την πανδημία, τότε είμαστε τελείως απροετοίμαστοι και δεν ξέρουμε τι να κάνουμε. Φοβόμαστε, φωνάζουμε, καταγγέλλουμε αλλά δεν μπορούμε ν’ αλλάξουμε τίποτα. Όταν ξεσπάει η μπόρα, κάτω και από το βάρος των έντονων συναισθημάτων της κατάστασης, είναι δύσκολη η στροφή προς τα μέσα. Αυτή δυστυχώς είναι μια δυσκολία που πρέπει να ξεπεράσουμε. Και οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι είναι μεγάλη αυτή η δυσκολία και δεν ξεπερνιέται εύκολα γιατί σχεδόν αποκλειστικά αξιολογούμε και ορίζουμε ως «πραγματικό» μόνο αυτό που βλέπουμε και επιβεβαιώνουμε με τα φυσικά μας μάτια. Πρέπει όμως να εξασκηθούμε στο να αρνούμαστε (όσο μπορούμε χωρίς να μας γίνει ψύχωση) την παρόρμηση της φυσικής μας όρασης (και κατά συνέπεια της αντίληψης μας) να μας οδηγεί στο να παρατηρούμε αφιλτράριστα ότι γίνεται στον εξωτερικό κόσμο.  Πρέπει να εκπαιδευτούμε να «κλείνουμε» τα μάτια (όσο μπορούμε) στις εξωτερικές εντυπώσεις και συνειδητά να στρεφόμαστε μέσα μας στις εναλλακτικές εσωτερικές πραγματικότητες. Εναλλακτικές πραγματικότητες που δεν χρειάζεται να τις βλέπουμε με τα φυσικά μας μάτια, με τη φυσική αίσθηση της όρασης μας, παρά μόνο να τις νιώθουμε. Να κολυμπούμε στη ανυψωμένη δόνηση (χαράς, αγάπης) αυτών των εναλλακτικών πραγματικοτήτων. Αυτό όμως απαιτεί κάποιο βαθμό πειθαρχίας και εξάσκησης. Όταν καταφέρουμε να εξασκήσουμε αυτήν την ικανότητα, θα ανακαλύψουμε ότι όχι μόνο ξεφεύγουμε από τα συναισθήματα του φόβου και του άγχους (με όλες τις ευεργετικές συνέπειες για την φυσική και ψυχική μας υγεία) αλλά ταυτόχρονα σταματάμε την ασυνείδητη δημιουργία της αρνητικής εκδοχής της πραγματικότητας την οποία αρνητική δημιουργία επιτελούμε συνεχώς και ας μην το καταλαβαίνουμε συνειδητά. Που ως συνέπεια στο υλικό πεδίο έχει να χρειάζεται να  αντιμετωπίσουμε τα αρνητικά γεγονότα (πχ πανδημία) αυτής της ασυνείδητης αρνητικής μας δημιουργίας. Αντίθετα όταν εξασκούμαστε στη συνειδητή κατασκευή της εκδοχής της πραγματικότητας που θέλουμε (για την ακρίβεια δεν είναι τόσο "κατασκευή" πραγματικότητας αλλά "επιλογή" εκδοχής πραγματικότητας), πηγαίνουμε και σε μια ανώτερη εκδοχή πραγματικότητας, όπου απολαμβάνουμε πολύ ανώτερα συναισθήματα (αγάπη, χαρά, εμπιστοσύνη, κτλ). Αυτό έχει σαν συνέπεια να «γειώνουμε» ακόμη περισσότερο αυτήν την πραγματικότητα στην υλική μας πραγματικότητα τόσο την ατομική αλλά και τη συλλογική. Δεν είναι υπέροχο έργο αυτό; Δεν είναι η πεμπτουσία της γείωσης του Φωτός μέσα στο γήινο υλικό κόσμο; Αυτή είναι η πιο υπεύθυνη στάση πνευματικά.

Επίσης με την εξάσκηση και το βίωμα αυτής της εναλλακτικής (αλλά απόλυτα αληθινής πνευματικής πραγματικότητας), μετά όταν θα είμαστε μέσα στην υλική πραγματικότητα θα έχουμε αναπτύξει και ένα είδος «πνευματικής ανοσίας». Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν θα μας τραβάει τόσο βαθιά το δράμα που εξελίσσεται στο υλικό γήινο μάτριξ. Ναι, θα το παρατηρούμε, θα κινούμαστε μέσα σε αυτό, θα ενεργούμε, θα φέρουμε εις πέρας τις πρακτικές μας υποθέσεις, κτλ, αλλά ενεργειακά δεν θα μας «ρουφάει» σχεδόν αποκλειστικά. Πλέον επειδή βιωματικά και δονητικά έχουμε γνωρίσει την ανώτερη (δονητικά) εναλλακτική πραγματικότητα, θα είναι σαν να έχουμε μόνιμα το ένα πόδι μας εκεί και το άλλο στο μάτριξ. Έτσι η εξωτερική πραγματικότητα (γήινο μάτριξ) δεν θα μπορεί να μας καταβάλει, φοβίσει και αγχώσει όπως παλιά. Τώρα θα ξέρουμε καλύτερα. Όπως είχε πει και ο Χριστός, «γνωρίσατε την αλήθεια και αυτή θα σας απελευθερώσει». Δεν είναι υπέροχη αυτή η δυνατότητα; Να περπατάμε μέσα στις «θύελλες» του γήινου μάτριξ και να μη μας βρέχει ούτε σταγόνα.

Εδώ να επισημάνουμε και μια ακόμη δυσκολία. Όταν θα πηγαίνουμε «συνειδησιακά», δονητικά, στις εναλλακτικές ανυψωμένες εκδοχές της πραγματικότητας, θα νιώθουμε όπως είπαμε την ενέργεια αυτού του δονητικού πεδίου, που είναι αυτό της χαράς και της γαλήνης. Επειδή εκεί μεταφερόμαστε συνειδησιακά, η μόνη «απόδειξη» ότι η συνειδητότητα μας βρέθηκε εκεί, είναι το συναίσθημα μας. Το ανυψωμένο μας συναίσθημα, η ανυψωμένη μας δόνηση. Σε αυτήν την «μεταφορά» δεν συμμετέχει όμως η φυσική μας αίσθηση της όρασης. Τα φυσικά μας μάτια δεν είναι ρυθμισμένα για να μπορούν να αντιλαμβάνονται εικόνες από αυτές τις πραγματικότητες. Έτσι τώρα υποχρεωτικά, αυτά θα είναι σαν να  «κλείνουν», όπως αντίθετα έγινε με την πτώση των πρωτόπλαστων όταν έφαγαν τον απαγορευμένο καρπό και «άνοιξαν» στην υλική διάσταση. Δηλαδή δεν θα έχουμε εικόνες αλλά μια συναισθηματική αίσθηση γαλήνης. Η φυσική μας όραση δεν μπορεί να δει αυτές τις εναλλακτικές πραγματικότητες, εκτός και εάν κάποιος έχει εξασκήσει σε μεγάλο βαθμό τη συνειδητότητα του και μπορεί πλέον και με την όραση να αντιλαμβάνεται εικόνες (οραματικές-ενορατικές) από τη δόνηση αυτών των πεδίων. Για την πλειοψηφία όμως των ανθρώπων αυτό είναι δύσκολο αλλά και δεν είναι απαραίτητο. Δηλαδή δεν χρειαζόμαστε «οραματική-ενορατική» όραση για να αλλάξουμε εστίαση και να μεταφερθούμε συνειδησιακά σε αυτές τις πραγματικότητες. Εάν κάποιος γίνει «ενορατικός» και μπορεί και λαμβάνει και εικόνες από αυτά τα πεδία, μπράβο του αλλά δεν μας είναι απαραίτητο. Εμείς αυτό που θέλουμε είναι ενεργειακά-συναισθηματικά να προσεγγίζουμε αυτές τις πραγματικότητες και όχι δια της οράσεως.

Όταν επιστρέφουμε από αυτές τις εναλλακτικές πραγματικότητες, όταν δηλαδή θα έχουμε τελειώσει την πρακτική μας, όπως είναι φυσικό θα ανοίξουμε τα φυσικά μας μάτια και δια της οράσεως θα συνδεθούμε πάλι με το γήινο μάτριξ μέσα στο οποίο ζούμε ως υλικοί άνθρωποι. Και ενώ μπορεί να είναι έντονη η αίσθηση της εναλλακτικής πραγματικότητας που επισκεφτήκαμε, όσο περνάει η ώρα και ο χρόνος, επειδή ξαναλειτουργούμε μέσα στην εξωτερική πραγματικότητα και θα δεχόμαστε μέσω της όρασης τις εικόνες και τις εντυπώσεις της εξωτερικής υλικής πραγματικότητας, θα έχουμε την τάση ασυνείδητα να θεωρούμε πιο πραγματικό αυτό που βλέπουμε με τη φυσική μας όραση δηλαδή τον εξωτερικό υλικό κόσμο. Και άρα στο μυαλό μας θ’ αρχίσουμε σιγά, σιγά να υποβιβάζουμε αυτό που ζήσαμε δηλαδή τη μετάβαση μας στις εναλλακτικές πραγματικότητες. Θα αρχίσουμε να αμφιβάλλουμε και να το υποβιβάζουμε σαν κάτι που δεν έγινε αληθινά ή κάτι που δεν έχει και μεγάλη αξία και που το κάναμε. Επειδή δεν μπορούμε να δούμε με τα φυσικά μας μάτια τις «ενεργειακές» αλλαγές που δρομολογήθηκαν, που μπήκαν σε λειτουργία με τη μετάβαση μας στις εναλλακτικές ενεργειακές πραγματικότητες, μπορεί να θεωρήσουμε ότι τίποτα δεν συμβαίνει και ότι είναι τελικά χάσιμο χρόνου τέτοιες πρακτικές. Αυτό θα είναι μεγάλο λάθος και εάν το αποδεχτούμε θα καταλήξουμε να είμαστε και πάλι σκλάβοι του υλικού μας εαυτού, που πρέπει να βλέπει και να επιβεβαιώνει το οτιδήποτε μόνο με τα υλικά του μάτια για να πιστέψει ότι αυτό είναι αληθινό, ότι συμβαίνει και λειτουργεί. Είναι αυτό που λέγαμε και με το ιό, δεν τον πολυπιστεύουμε ότι υπάρχει επειδή δεν τον βλέπουμε με τα φυσικά μας μάτια, μας είναι αόρατος. Είμαστε πάλι σκλάβοι της σαρκικής μας υπόστασης και αγνοούμε την πνευματική μας, που είναι η κύρια και αληθινή μας φύση. Μην το κάνετε αυτό το λάθος. Οπλισμένοι πλέον με αυτήν τη γνώση, κάθε φορά που το μυαλό σας θα σας ψιθυρίζει ότι τίποτα δεν έχει γίνει με τη μετάβαση σας στις εναλλακτικές πνευματικές πραγματικότητες αφού δεν βλέπετε κάτι με τα μάτια σας, αγνοείστε αυτές τις αμφιβολίες και υπενθυμίστε στον εαυτό σας ότι πρώτιστα είστε πνευματικοί άνθρωποι, πνευματικές φύσεις και δεν χρειάζεστε τη φυσική σας όραση να σας επιβεβαιώσει αυτό που βιώσατε συνειδησιακά-συναισθηματικά-δονητικά. Έτσι μείνετε με αυτήν την πίστη και γνώση, ότι κάθε φορά που επισκέπτεστε τις εναλλακτικές πνευματικές πραγματικότητες θέτετε σε ενεργειακή λειτουργία άλλες εκδοχές της πραγματικότητας και απλά είναι ζήτημα χρόνου (και εστίασης) να δείτε αυτές τις πραγματικότητες να καθρεφτίζονται στην εξωτερική σας υλική πραγματικότητα, τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

Όπως σας είπα και σε άλλα σημεία αυτού του κειμένου, αυτά που γράφω, τη στιγμή που τα διαβάζετε, είναι για εσάς μόνο θεωρητικές νουθεσίες (προς το παρόν μόνο ελπίζω) και τέτοιες θα παραμείνουν εάν τις κρατήσετε μόνο στη θεωρία, σαν διανοητικές πληροφορίες. Αντίθετα το κάλεσμα και συνάμα η πρόκληση, είναι να τις δοκιμάστε στην πράξη και να διαπιστώσετε και μόνοι σας εάν όλα αυτά που σας λέω είναι αληθινά και βάσιμα. Μόνο τότε θα έχει πετύχει τον αληθινό σκοπό του αυτό το κείμενο.

Οπότε μπροστά μας, όπως είπαμε, έχουμε μια πρόκληση, να μετατρέψουμε τη δυσκολία της κατάστασης με τον κοροναϊό σε «πνευματική ευκαιρία» και να βγούμε πιο σοφοί και ανυψωμένοι πνευματικά από αυτήν την υπόθεση. Θα το πράξουμε όμως; Ο καθένας ας δώσει την απάντηση για τον εαυτό του και προς τον εαυτό του!! 









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης