English

Πως απαντάει ο Θεός στις προσευχές μας


Σε προηγούμενα κείμενα έχουμε αναφερθεί στο λόγο για τον οποίο οι προσευχές μοιάζουν να μένουν αναπάντητες. Αναφερθήκαμε στο γιατί ο παραδοσιακός τρόπος της προσευχής δεν λειτουργεί και μοιάζουν οι προσευχές μας να είναι μια ατελείωτη αλυσίδα από ικεσίες και παρακαλετά χωρίς όμως ουσιαστικό αντίκρισμα (για περισσότερα διαβάστε τα κείμενα για τις 3 θεμελιώσεις αλήθειες του Σύμπαντος στη συνειδητή δημιουργία).

Σε αυτό κείμενο θα αναφερθούμε στο πως είναι να απαντιέται μια προσευχή από το Θεό και με ποιό ακριβώς τρόπο αυτή απαντιέται.

Η προσευχές μας είναι προς το Θεό ή γενικότερα στις ανώτερες Πνευματικές Δυνάμεις. Δηλαδή απευθύνονται σε πνεύματα που ενοικούν στους πνευματικούς κόσμους. Άρα και η απάντηση τους, η άμεση ανταπόκριση τους, από τη φύση αυτών των οντοτήτων, δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά πνευματική. Και εδώ είναι η δυσκολία των περισσότερων ανθρώπων να αντιληφθούν πως λειτουργεί σωστά η προσευχή.

Έχουμε εξηγήσει πολλές φορές ότι ο άνθρωπος στο γήινο πεδίο έχει απόλυτη εξουσία, δεν μπορεί ο Θεός να παρέμβει στη ζωή του κάθε ανθρώπου χωρίς την άδεια του. Δεν μπορεί να παραβιάσει την ελεύθερη του βούληση. Αυτή είναι μια απαράβατη συνθήκη που έχει θέσει ο Θεός.

Ας δούμε λίγο τη συνηθισμένη προσευχή, η οποία γίνεται ως εξής. Ο άνθρωπος πιεσμένος από κάποια υλική του ανάγκη στρέφεται στο Θεό και με «λόγια» του λέει το πρόβλημα του. Μετά περιμένει να δει στον υλικό κόσμο, στην εξωτερική του πραγματικότητα την επέμβαση-παρέμβαση του Θεού. Μόνο που όπως είπαμε αυτός ο τρόπος προσευχής δεν λειτουργεί και αυτό το ξέρουμε όλοι από την προσωπική μας πείρα. Ο λόγος είναι απλός. Έχουμε την προσευχή ενός ανθρώπου προς ένα πνεύμα. Δηλαδή επικοινωνία δύο διαφορετικών διαστάσεων, δύο διαφορετικών κόσμων.

Ο άνθρωπος χρησιμοποιεί λόγια για να εκφράσει και επικοινωνήσει την προσευχή του. Και χρησιμοποιεί λόγια γιατί δεν γνωρίζει κάποιο άλλο τρόπο. Νομίζει ότι η επικοινωνία του με το Θεό είναι ακριβώς όπως και με τους άλλους ανθρώπους. Επειδή έτσι έχει συνηθίσει να επικοινωνεί, αυτό πιστεύει ότι ισχύει και με το Θεό και γενικότερα τον αόρατο πνευματικό κόσμο. Όχι δεν ισχύει αυτό. Ο πνευματικός κόσμος μπορεί να προσεγγιστεί μόνο με το συναίσθημα, μόνο μέσω της δόνησης μας. Το συναίσθημα και η δόνηση μας είναι πνευματικής φύσεως άρα είναι συμβατά με την φύση του πνευματικού κόσμου, ενώ τα λόγια δεν είναι. Τα λόγια μπορούμε να τα χρησιμοποιούμε μόνο σαν εργαλείο για να διαμορφώσουμε την εσωτερική μας δόνηση. Εάν λέγοντας κάποια λόγια βοηθιόμαστε να πιάσουμε την κατάλληλη δόνηση, τότε μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε αλλά δεν είναι τα λόγια που κάνουν τη δουλειά, είναι η δόνηση.   

Μόλις επικοινωνήσουμε με τον πνευματικό κόσμο, με το Θεό, το Σύμπαν ή όποια άλλη λέξη θέλετε να χρησιμοποιήσετε, υπάρχει άμεση ανταπόκριση από το Θεό. Η προσευχή απαντιέται πάντοτε άμεσα. Είναι αυτό που είπε ο Ιησούς Χριστός, «ζητήσατε και θα σας δοθεί, χτυπήσατε και θα σας ανοίξουν». Ή η άλλη ρήση Του, «είναι η χαρά του Πατρός μου να σας δώσει κάθε τι καλό». Ο Χριστός δεν έθεσε καμία προϋπόθεση ή όρο για να συμβεί αυτό. Η μόνη προϋπόθεση είναι να ζητήσουμε, να χτυπήσουμε. Που να χτυπήσουμε; Στην πόρτα του πνευματικού κόσμου, στην πύλη της Βασιλείας των Ουρανών. Και αυτό δεν γίνεται με λόγια αλλά με το συναίσθημα. Γι’ αυτό και ο Χριστός είπε ζητείστε και πιστέψτε ότι ήδη έχετε λάβει αυτό που ζητήσατε.

Πως είναι δυνατόν να είπε ο Χριστός να πιστέψουμε ότι ήδη έχουμε λάβει κάτι που δεν έχει γίνει, δεν έχει εμφανιστεί στον υλικό μας κόσμο; Που το έχουμε λάβει και πρέπει να πιστέψουμε ότι το λάβαμε; Μα φυσικά στον πνευματικό κόσμο. Ο Θεός που είναι πνεύμα, μας δίνει άμεσα αυτό που ζητάμε (μέσω συναισθήματος) αλλά μας το δίνει στον πνευματικό κόσμο. Πως μας το δίνει εκεί; Σαν πακέτο ενέργειας. Θα νιώσουμε (επαναλαμβάνουμε θα νιώσουμε, δεν είναι διανοητικό το ζήτημα) αμέσως μια ανακούφιση, μια χαρά, μια εσωτερική ειρήνη, αγαλλίαση και σιγουριά, ότι αυτό που ζητήσαμε έγινε, μας δόθηκε, το βιώνουμε ήδη συναισθηματικά, συνειδησιακά. Πως είναι δυνατόν να το νιώσουμε; Είναι δυνατόν να το νιώσουμε γιατί συντονιζόμαστε με την ενέργεια του, με τη δόνηση του.

Έτσι η προσευχή μας γίνεται από μόνη της και η απάντηση. Την ίδια στιγμή που ζητάμε λαμβάνουμε κιόλας, δεν έρχεται η απάντηση κάποια άλλη στιγμή.

Η ίδια η προσευχή από μόνη της είναι μια εξαιρετικά απολαυστική πράξη, που δεν χρειάζεται να υπάρξει κάτι άλλο για να την ολοκληρώσει. Είναι μια κατάσταση ευδαιμονίας η απαντημένη προσευχή και αυτό γίνεται κάθε φορά που προσευχόμαστε, με το σωστό τρόπο που εξηγήσαμε και όχι με το λάθος τον παραδοσιακό με τα «κούφια» λόγια.

Ποιό όμως είναι το εμπόδιο και η δυσκολία με την απαντημένη (πνευματικά) προσευχή; Ο Θεός έχει δικαιοδοσία μόνο στον πνευματικό κόσμο. Δεν μπορεί να εισέλθει στον υλικό κόσμο και τη ζωή μας χωρίς τη συναίνεση μας. Αυτό το είπαμε και το επαναλαμβάνουμε άλλη μια φορά. Ο άνθρωπος έχει απόλυτη εξουσία (δοσμένη από το Θεό) στον υλικό γήινο κόσμο. Άρα το πακέτο της απάντησης, της πνευματικής-ενεργειακής απάντησης, είναι στο όριο του πνευματικού με τον υλικό κόσμο. Μέχρι εκεί μόνο μπορεί να φτάσει από τη μεριά του Θεού (ως μονομερώς ενεργούντος). Για να περάσει στον υλικό κόσμο και να αρχίσει να «αποκωδικοποιείται», να παίρνει μορφή με αυτά που θέλουμε και ζητήσαμε πρέπει κει εμείς οι ίδιοι να συνεναίσουμε και να συνεργαστούμε με το Θεό και ως υλικές-σαρκικές υπάρξεις που ζούμε μέσα σε αυτό που αποκαλούμε εξωτερική υλική πραγματικότητα. Είναι πλέον δική μας ευθύνη και υπευθυνότητα να κάνουμε (ουσιαστικά να "επιτρέψουμε") την απάντηση της προσευχής να εμφανιστεί υλοποιημένη γιατί είναι μέσα στη δική μας δικαιοδοσία (γήινος κόσμος). Δεν μπορεί ο Θεός να παραβιάσει το γήινο κόσμο και να μας κάνει να δεχτούμε και σαν υλικές υπάρξεις αυτό που μας έχει ήδη χορηγήσει πνευματικά (την προσευχή απαντημένη και ικανοποιημένη πλήρως).

Ποια είναι λοιπόν η ευθύνη μας σαν γήινες υπάρξεις (άνθρωποι) που λειτουργούμε μέσα στον υλικό κόσμο; Μα φυσικά να χτίσουμε την ενεργειακή (συναισθηματική) γέφυρα για να μπορέσει αυτό το πακέτο ενέργειας που λάβαμε από το Θεό στον πνευματικό κόσμο, ως απάντηση στην προσευχή μας, να έρθει (γειωθεί) στον υλικό κόσμο. Το πιο σημαντικό συστατικό για το χτίσιμο αυτής της γέφυρας είναι η πίστη. Είναι η πίστη στη γνώση που προκύπτει από το γεγονός ότι ξέρουμε ότι ήδη λάβαμε ενεργειακά (πνευματικά), αφού αυτό το ζήσαμε, το βιώσαμε κατά τη διάρκεια της προσευχής μας και φυσικά κρατώντας το συναίσθημα μας στη συγκεκριμένη δόνηση και εστίαση, όσο γίνεται περισσότερο. Εάν όμως εμείς, όπως κάνουν συνήθως οι περισσότεροι άνθρωποι, αρχίσουμε και παρατηρούμε περισσότερο τα εξωτερικά φαινόμενα και βασιζόμαστε περισσότερο στις φυσικές αισθήσεις και τις εντυπώσεις που αυτές μας δημιουργούν από τον εξωτερικό υλικό κόσμο, αντί να εμπιστευτούμε περισσότερο αυτό που "ζήσαμε" κατά τη διάρκεια της ΑΠΑΝΤΗΜΕΝΗΣ μας προσευχής, τότε δεν πρόκειται να δούμε και στον υλικό κόσμο αυτό που μας έδωσε ήδη ο Θεός στον πνευματικό κόσμο. Και τότε πάλι αναπόφευκτα θα το γυρίσουμε στην κλάψα μας, γκρινιάζοντας και λέγοντας δεξιά και αριστερά, «για το πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα και γιατί ο Θεός δεν μας βοηθάει, όντως "σίγουροι" πλέον ότι δεν θα γίνει τίποτα, κτλ». Εκφράζοντας έτσι το γνωστό αρνητισμό και απαισιοδοξία μας, Τότε θα έχουμε γκρεμίσει ότι είχαμε χτίσει με την προσευχή. Καμία γέφυρα δεν μπορεί να χτιστεί έτσι για να έρθουν σ’ εμάς αυτά που λάβαμε πνευματικά. Εάν εμείς παρατηρούμε και εστιαζόμαστε συνεχώς σε αυτά που μας λείπουν, στις δυσκολίες της υλικής μας ζωής, τίποτα καλό δεν μπορεί να γίνει γιατί άθελα μας κόβουμε τις γέφυρες με αυτά που λάβαμε στον πνευματικό κόσμο, αυτά που είναι ήδη δικά μας. Ακυρώνουμε ουσιαστικά την προσευχή μας γιατί δεν μπορούμε να έχουμε ενεργή πίστη καθώς παρατηρούμε συνεχώς τι δεν έχουμε και αυτό μας καταβάλει. Ενεργή πίστη μπορούμε να έχουμε μόνο όσο έχουμε τη ματιά μας στην αλήθεια που γνωρίσαμε στον πνευματικό κόσμο μέσω της προσευχής μας και όχι όσο κοιτάμε έξω από τον εαυτό μας στις θύελλες και τα βάσανα του εξωτερικού κόσμου.

Η πίστη που πρέπει να έχουμε, δεν είναι τυφλή πίστη δηλαδή διανοητική, επειδή μας είπε κάποιος να πιστέψουμε ή επειδή το λέει η θρησκεία μας αλλά προκύπτει από το αληθινό μας βίωμα. Από αυτό που βιώσουμε εμείς οι ίδιοι την ώρα που νιώσαμε την επαφή μας με το Θεό κατά τη διάρκεια της προσευχής μας. Το βίωμα μας όταν κάνουμε την πνευματική προσευχή και όχι την συνηθισμένη προσευχή με τα λόγια, είναι απόλυτα αληθινό. Τότε «ακουμπάμε», «αγγίζουμε», «πιάνουμε (νιώθουμε)», το δώρο του Θεού προς εμάς, την απάντηση Του στην προσευχή μας. Και δεν χρειάζεται να δούμε κάτι εντυπωσιακό με τα μάτια μας, με τη φαντασία μας, να έχουμε δηλαδή κάτι σαν όραμα. 'Όχι δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο, το συναίσθημα αρκεί. Την επαφή την κάνουμε με τη συνειδητότητα μας, με το συναίσθημα μας, που είναι ο μόνος τρόπος για να προσεγγίσουμε μια άλλη διάσταση (την πνευματική), πέρα από τον υλικό κόσμο που προσεγγίζουμε με τις πέντε μας αισθήσεις.

Γι’ αυτό είπαμε και στο κείμενο για τις 3 αλήθειες του Σύμπαντος ότι η ευχαριστηριακή προσευχή και στάση γενικότερα είναι ο καλύτερος τρόπος για να χτίσουμε αυτήν τη γέφυρα που είναι απαραίτητη για να γειώσουμε και να φέρουμε στον υλικό κόσμο αυτό που λάβαμε στον πνευματικό!

Πρέπει επίσης να καταλάβουμε ότι είναι το κατώτερο εγώ μας, με όλες τις λάθος πεποιθήσεις του και την αντίσταση του (χαμηλή δόνηση) σε αυτά που θέλουμε, ο μόνος λόγος που δεν βλέπουμε στο υλικό πεδίο αυτά που ήδη έχουμε λάβει στον πνευματικό κόσμο. Είναι το κατώτερο εγώ μας (κατώτερη προσωπικότητα) που δεν επιτρέπει το χτίσιμο της γέφυρας της πίστης που θα φέρει τα πνευματικά δώρα της προσευχής από τον αόρατο πνευματικό κόσμο, στον ορατό υλικό μας κόσμο. Δεν είναι ότι δεν απαντήθηκε η προσευχή μας αλλά είναι ότι το κατώτερο εγώ μας, επειδή δεν βλέπει "άμεσα" με τα φυσικά του μάτια να έχει "εμφανιστεί" και στον υλικό εξωτερικό κόσμο αυτό που ζήτησε στην προσευχή, δυσανασχετεί, δυσπιστεί και τελικά απορρίπτει την όλη ιστορία της πνευματικής προσευχής σαν κάτι ανέφικτο. Ίσως μάλιστα τελικά την χαρακτηρίζει και σαν "σαχλαμάρα" ή "φαντασιοπληξία" ή οτιδήποτε άλλο, που  πάντως δεν φαίνεται να έχει και μεγάλη πρακτική αξία. Μπορεί ακόμη να δομήσει και τελείως ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ και ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΕΣ θεωρίες-θεολογίες, ότι ο Θεός ικανοποιεί κάποια αιτήματα και κάποια άλλα όχι, ότι κάποιες επιθυμίες-αιτήματα είναι πιο "ηθικά" και αρεστά στο Θεό, ενώ κάποια άλλα δεν είναι, γι' αυτό και δεν τα ικανοποιεί. Ίσως ότι πρέπει πρώτα να είσαι ένας θρήσκος και πιστός άνθρωπος για να έχεις το δικαίωμα να "ενοχλήσεις" το Θεό με την προσευχή σου και τα αιτήματα σου. Να ανήκεις δηλαδή σε κάποιο "κλειστό" κλάμπ εκλεκτών που έχουν κερδίσει με τις πράξεις τους το δικαίωμα ευνοϊκότερης και ευκολότερης πρόσβασης στο Θεό. Έτσι το κατώτερο εγώ μας, χαμένο μέσα στον κυκεώνα των συλλογισμών του και στο ωκεανό της άγνοιας του, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι καλύτερα είναι να γυρίσει σε αυτά που ήδη "ξέρει και εμπιστεύεται" από την καθημερινή του ζωή και εμπειρία στον υλικό κόσμο και τα οποία μπορεί ασφαλώς να επιβεβαιώσει "ιδίοις όμμασι". Είναι το σαρκικό μας εγώ που έχει μάθει και συνηθίσει να βασίζεται μόνο στη φυσική αίσθηση της όρασης για να μπορεί να βλέπει και να ελέγχει άμεσα τη δυναμική της εξωτερικής του δράσης και τα αποτελέσματα που αυτή παράγει στην "εξωτερική" υλική πραγματικότητα. Εμπιστεύεται ως επί τω πλείστον μόνο ότι μπορεί να παρατηρήσει με τα φυσικά του μάτια ή να κρατήσει μέσα στα υλικά του χέρια. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν μπορεί να κατανοήσει τον "πνευματικό κόσμο", δεν επιτρέπει την ουσιαστική επαφή και ενότητα μαζί του και δυστυχώς μας εμποδίζει (ή καθυστερεί απελπιστικά) να λάβουμε και στο υλικό πεδίο αυτό που μας έχει ήδη δοθεί στο πνευματικό βασίλειο, στη Βασιλεία των Ουρανών, την οποία προσεγγίζουμε με την προσευχή μας. Ας το έχουμε αυτό πάντα υπόψην μας και ας κάνουμε ότι μπορούμε για να μην επιτρέπουμε στο εγώ μας να στέκεται εμπόδιο.

Έτσι η προσευχή μας μπορεί από μόνη της να γίνει σκοπός και ανταμοιβή ταυτόχρονα, άσχετα εάν έχουμε να ζητήσουμε κάτι συγκεκριμένο ή όχι. Μπορεί να γίνει σκοπός να επικοινωνήσουμε με το Θεό για να νιώσουμε την ευτυχία αυτής της επικοινωνίας. Και φυσικά σαν συνέπεια και παράγωγο αυτής της επαφής και ευδαιμονίας (ευτυχίας) που βιώνουμε κατά τη διάρκεια της προσευχής είναι ότι θα λαμβάνουμε και ότι καλύτερο και στον υλικό μας κόσμο αφού με τη δόνηση της ευτυχίας ανοίγουμε το δρόμο να λάβουμε και υλικά ότι αληθινά επιθυμούμε.

Ξέρετε η εμμονή μας με όλες τις τεχνικές υλοποίησης, ακόμη και της προσευχής σαν μια άλλη "τεχνική" ή τρόπος για να έχουμε αυτό που μας λείπει, κρύβει πολλές φορές από πίσω μια μεγάλη μας αγωνία και φόβο για το εάν θα καλυφθούν τελικά οι ανάγκες μας. Μόνο που όπως έχουμε πει το Σύμπαν αληθινά ανταποκρίνεται στο πως νιώθουμε και όχι στο τι κάνουμε ή λέμε, άρα δεν είμαστε δονητικά ευθυγραμμισμένοι με τα καλά που θέλουμε να έρθουν στη ζωή μας. Επίσης υπάρχει ακόμη ένα πρόβλημα. Όταν κάνουμε την προσευχή σαν τεχνική για να αποκτήσουμε κάτι, η προσευχή γίνεται ένα ακόμη "για...να", με την ανταμοιβή να μετατίθεται για το αόριστο μέλλον. Η δυσκολία με αυτήν την προσέγγιση είναι ότι δεν θα έχουμε μεγάλο συναισθηματικό-ενεργειακό κίνητρο με την πάροδο του χρόνου, καθώς δεν αντλούμε "συναισθηματική" (ενεργειακή) ανταμοιβή από την ίδια την πράξη. Στο μυαλό μας η ανταμοιβή είναι κάτι που θα δρέψουμε μόνο όταν συμβεί αυτό που επιδιώκουμε να αποκτήσουμε μέσω της προσευχής. Αλλά όσο θα περνάει ο καιρός και δεν θα βλέπουμε άμεσα υλικά αποτελέσματα, τόσο θα μειώνεται το κίνητρο μας να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε. Η προσευχή κατ' αυτόν τον τρόπο με κίνητρο μόνο τη δύναμη της θέλησης δεν μπορεί να μας πάει μακριά. Ενώ αντίθετα όταν κάνουμε την προσευχή γιατί η ίδια η πράξη είναι απολαυστική και ανταμοιβή, χωρίς να το κάνουμε από αγωνία για τις ανάγκες μας, τότε σε ποιά δονητική κατάσταση βρισκόμαστε; Μα ασφαλώς σε αυτήν της ευτυχίας, της υψηλής ευδαιμονικής δόνησης του Σύμπαντος (Θεού). Άσχετα που όπως είπαμε, ως παρενέργεια και συνέπεια αυτής της ευθυγράμμισης μας με την ανώτερη δόνηση τελικά έχουμε πρόσβαση και σε ότι καλό επιθυμούμε και στον υλικό κόσμο. Ενώ και το κίνητρο μας για να κάνουμε την προσευχή είναι η ίδια η "ευτυχία" (υψηλή ενεργειακή δόνηση) και ικανοποίηση που βίωνουμε μέσα από την ίδια την πράξη της προσευχής!  

Και είναι αληθινά ο μόνος ασφαλής τρόπος να είμαστε μόνιμα ευτυχισμένοι. Είναι η «συνεχής» επαφή μας με το Θείο, με τον πνευματικό κόσμο που μας εξασφαλίζει τη διαρκή ευτυχία. Στον υλικό κόσμο, όταν βασίζουμε την ευτυχία μας σε μια εξωτερική του συνθήκη, αυτή είναι πάντοτε παραδική και φευγαλέα γιατί αυτή είναι η φύση όλων των φαινομένων του εξωτερικού κόσμου. Είναι σίγουρο ότι κάθε φαινόμενο, κάθε συνθήκη (ακόμη και αυτή που μας έκανε ευτυχισμένους κάποια στιγμή) με την πάροδο του χρόνου θ’ αλλάξει, θα αλλοιωθεί, θα φύγει και τότε τι θα κάνουμε; Θα βουλιάξουμε στον πόνο και στη δυστυχία; Αυτός εξάλλου είναι και ο λόγος που οι άνθρωποι υποφέρουν ψυχικά. Προσκολλούνται σε κάτι, σε κάποιο πράγμα, σε κάποιο πρόσωπο, σε κάποια συνθήκη του εξωτερικού κόσμου και όταν το χάσουν ή δεν μπορούν να το έχουν στη μορφή που το είχαν, βιώνουν μεγάλο πόνο. Ενώ όταν το πνευματικό, το Θείο γίνει η πηγή της ευτυχίας μας, δεν μας ενδιαφέρει με ποιές μορφές και ποιές συνθήκες αυτή θα γειώνεται στον υλικό κόσμο. Ξέρουμε ότι πάντοτε θα έχουμε το καλύτερο και πιο ταιριαστό σε κάθε φάση της ζωής μας γιατί η πηγή της ευτυχίας μας είναι ο Θεός (το Σύμπαν) και όχι τα υλικά αγαθά αυτά κάθε αυτά. Και αυτή η στάση, όταν την εφαρμόσουμε αληθινά αλλάζει όλη τη νοοτροπία και τη ζωή μας. Μας κάνει πιο ανάλαφρους και χωρίς προσκολλήσεις. Δεχόμαστε τη ζωή με εύκολο τρόπο και είμαστε συνεχώς στη ροή της ενέργειας του Σύμπαντος. Αυτή είναι και η άριστη στάση ζωής σε όποιον θέλει να γίνει master και της τέχνης της συνειδητής δημιουργίας, ενώ την ίδια στιγμή θα προσεγγίζει πρωτοφανή επίπεδα ευτυχίας και εσωτερικής πληρότητας.  

Έτσι έχει νόημα και ουσία και ένα ρητό που χρησιμοποιούμε στο Σύστημα Μορφογένεσις και γενικότερα στην τέχνη της συνειδητής δημιουργίας που λέει: «δεν θα φέρουν οι υλοποιήσεις σου την ευτυχία αλλά η ευτυχία σου θα φέρει τις υλοποιήσεις σου»!  









active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης